Adhyaya 7

Verse 1

राजोवाच । कथं त्वं हरिणीरूपे जाता मानुषरूपिणी । केन संवर्धिता बाल्ये कथं ते रूपमीदृशम्

அரசன் கூறினான்—நீ மான் வடிவில் எவ்வாறு பிறந்தாய், ஆயினும் மனித வடிவமுடையவளாக எவ்வாறு இருக்கிறாய்? சிறுவயதில் உன்னை யார் வளர்த்தார், உனக்கு இத்தகைய வடிவு எவ்வாறு வந்தது?

Verse 2

मृग्युवाच । शृणु देव प्रवक्ष्यामि यद्वृत्तं कन्यके वने । ऋषिरुद्दालकोनाम गंगाकूले महातपाः

மான்-பெண் கூறினாள்—ஓ அரசே, கேள்; கன்யகா வனத்தில் நடந்ததை நான் உரைக்கிறேன். கங்கைத் துறையில் உத்தாலகன் என்னும் மகாதபஸ்வி முனிவர் இருந்தார்.

Verse 3

प्रभाते मूत्रमुत्सृष्टुं गतो देव वनांतरे । मूत्रांते पतितो भूमौ वीर्यबिंदुर्द्विजन्मनः

விடியற்காலையில், ஓ அரசே, அவர் வனத்திற்குள் சிறுநீர் கழிக்கச் சென்றார். அந்தச் செயல் முடிவில் இருபிறப்பானவரின் வீரியத் துளி நிலத்தில் விழுந்தது.

Verse 4

यावत्स चलितो विप्रः शौचं कृत्वा प्रयत्नतः । तावन्मृगी समायाता दृष्ट्वा पुष्पवनांतरात्

அந்தப் பிராமணன் முயற்சியுடன் சுத்திகரித்து அங்கிருந்து நகர்ந்தபோது, மலர்வனத்தின் உள்ளிருந்து பார்த்துக் கொண்டு ஒரு மான் அங்கே வந்து சேர்ந்தது.

Verse 5

चापल्याद्भक्षितं वीर्यं दृष्टं ब्रह्मर्षिणा स्वयम् । यस्मादश्नाति मे वीर्यं तस्माद्गर्भो भविष्यति

அவசரச் சஞ்சலத்தால் அவள் வீரியத்தை உண்டாள்—இதனைப் பிரம்மரிஷி தாமே கண்டார். ‘என் வீரியத்தை அவள் எடுத்துக் கொண்டதால், கர்ப்பம் நிச்சயமாக உண்டாகும்’ என்று அவர் தீர்மானித்தார்.

Verse 6

ममरूपा तववक्त्रा नारी गर्भे भविष्यति । वर्द्धयिष्यति देव्यस्तां रसैर्दिव्यैः सुतां तव

என் வடிவத்தையும் உன் முகத்தையும் ஒத்த ஒரு பெண் கர்ப்பத்தில் தோன்றுவாள். தேவி உன் அந்த மகளைக் தெய்வீக ரசங்களால் போஷித்து வளர்ப்பாள்.

Verse 7

केनापि दैवयोगेन ज्ञानं तस्या भविष्यति । एवमुद्दालकादेव संजाताहं मृगानना । प्रविश्याग्नौ मृता पूर्वं त्वया सार्द्धं नराधिप

ஏதோ தெய்வச் சேர்க்கையால் அவளில் ஞானம் உதிக்கும். இவ்வாறு நான் உத்தாலகனிடமிருந்தே மிருகானனா எனப் பிறந்தேன். அரசே, முன்பு நான் உன்னுடன் சேர்ந்து தீயில் புகுந்து இறந்தேன்.

Verse 8

तस्माज्जातं सतीत्वं मे सप्तजन्मनि वै प्रभो । यत्त्वया कुर्वता राज्यं पापं वै समुपार्जितम्

ஆகையால், ஆண்டவனே, என் சதீத்வம் ஏழு பிறவிகளிலும் வெளிப்பட்டது—நீ அரசாட்சி செய்தபோது பாவம் உண்மையிலே சேர்க்கப்பட்டது.

Verse 9

क्षत्त्रधर्मं परित्यज्य पलायनपरो मृतः । तदेनो हि मया दग्धं चिताग्नौ नृपसत्तम

க்ஷத்திரிய தர்மத்தை விட்டுவிட்டு தப்பிச் செல்ல எண்ணத்துடன் நீ இறந்தாய். ஆனால், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்தப் பாவத்தை நான் சிதையின் தீயில் எரித்தழித்தேன்.

Verse 10

पतिं गृहीत्वा या नारी मृतमग्नौ विशेद्यदि । सा तारयति भर्तारमात्मानं च कुलद्वयम्

மரணித்த கணவரைத் தழுவிக் கொண்டு அக்கினியில் புகும் பெண், கணவரையும் தன்னையும் இரு குலங்களையும் மீட்கின்றாள்.

Verse 11

गोग्रहे देशभंगे च संग्रामे सम्मुखे मृतः । स सूर्यमण्डलं भित्त्वा ब्रह्मलोके महीयते

பசுகாப்பிலும் நாட்டுக்காப்பிலும் அல்லது போரில் எதிரியை எதிர்நோக்கி இறப்பவன், சூரியமண்டலத்தைத் துளைத்து பிரம்மலோகத்தில் போற்றப்படுவான்.

Verse 12

अनाशकं यो विदधाति मर्त्त्यो दिनेदिने यज्ञसहस्रपुण्यम् । स याति यानेन गणान्वितेन विधूय पापानि सुरैः स पूज्यते

தினந்தோறும் நோன்பு நோற்கும் மனிதன் ஆயிரம் யாகங்களின் புண்ணியத்தை அடைகிறான். பாவங்களை உதிர்த்து, தேவர்கணங்களுடன் திவ்ய விமானத்தில் சென்று தேவரால் போற்றப்படுவான்.

Verse 13

गंगाजले प्रयागे वा केदारे पुष्करे च ये । वस्त्रापथे प्रभासे च मृतास्ते स्वर्गगामिनः

கங்கையின் நீரில் அல்லது பிரயாகம், கேதாரம், புஷ்கரம், மேலும் பிரபாசத்தின் வஸ்த்ராபதத்தில் இறப்போர் அனைவரும் சுவர்க்கம் அடைவர்.

Verse 14

द्वारावत्यां कुरुक्षेत्रे योगाभ्यासेन ये मृताः । हरिरित्यक्षरं मृत्यौ येषां ते स्वर्गगामिनः

த்வாராவதியிலும் குருக்ஷேத்திரத்திலும் யோகப் பயிற்சியுடன் இறப்போர், மேலும் இறுதிக் கணத்தில் ‘ஹரி’ என்ற அక్షரம் உதடுகளில் இருப்போர், சுவர்க்கம் அடைவர்.

Verse 15

पूजयित्वा हरिं ये तु भूमौ दर्भतिलैः सह । तिलांश्च पञ्चलोहं च दत्त्वा ये तु पयस्विनीम्

தர்ப்பைப் புல், எள்ளுடன் நிலத்தில் ஹரியை வழிபடுவோரும், எள்ளும் பஞ்சலோஹமும் தானமளித்து பால் தரும் பசுவையும் தானம் செய்பவரும்—மங்களப் பலனை அடைவர்।

Verse 16

ये मृता राजशार्दूल ते नराः स्वर्ग गामिनः । उत्पाद्य पुत्रान्संस्थाप्य पितृपैतामहे पदे

அரசர்களின் புலியே! இப்புனிதச் சூழலில் இறப்போர் சொர்க்கம் அடைவர்; புதல்வரைப் பெற்று, அவர்களை பித்ரு-பைதாமஹ நிலையிலே நிறுவி முன்னோர் வழியைத் தொடர்வர்।

Verse 17

निर्मला निष्कलंका ये ते मृताः स्वर्गगामिनः । व्रतोपवासनिरताः सत्याचारपरायणाः । अहिंसानिरताः शांतास्ते नराः स्वर्गगामिनः

தூய்மையும் களங்கமின்மையும் உடையோர் இறந்தபின் சொர்க்கம் அடைவர். விரதம்-உபவாசத்தில் ஈடுபட்டு, சத்திய ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, அஹிம்சையில் பற்றுடன், அமைதியில் உறைந்தோர்—அத்தகையோர் சொர்க்கம் பெறுவர்।

Verse 18

सापवादो रणं त्यक्त्वा मृतो यस्मान्नराधिप । सप्तयोनिषु ते जन्म तस्माज्जातं मया सह

மனிதர்களின் அரசே! பழிச்சொல்லுடன் போர்க்களத்தை விட்டு விலகி இறந்தவனுக்கு ஏழு யோனிகளில் பிறப்பு ஏற்பட்டது; ஆகவே அவன் என்னுடனே அதே மறுபிறவி வழியில் பிறந்தான்।

Verse 19

त्वां विना मे पतिर्मा भून्मरणे याचितं मया । तदांतरिक्षे राजेन्द्र वागुवाचाशरीरिणी । आदौ पापफलं भुक्त्वा पश्चा त्स्वर्गं गमिष्यसि

இறக்கும் வேளையில் நான் வேண்டினேன்—‘உன்னை இன்றி எனக்குப் கணவன் இருக்க வேண்டாம்.’ அப்போது, அரசே, ஆகாயத்தில் உடலற்ற வாக்கு ஒலித்தது—‘முதலில் பாவத்தின் பலனை அனுபவி; பின்னர் சொர்க்கம் செல்வாய்।’

Verse 20

यदि वस्त्रापथे गत्वा शिरः कश्चिद्विमुंचति । स्वर्णरेखाजले राजन्मानुषं स्यान्मुखं मम

அரசே, யாரேனும் வஸ்த்ராபதம் சென்று அங்கே தம் சிரத்தை அர்ப்பணித்தால், ஸ்வர்ணரேகை நீரில் என் முகம் மனிதமுகமாகும்.

Verse 21

अहं मानुषवक्त्राऽस्मि पापच्छायाऽवृतं मुखम् । दृश्यते मृगवक्त्राभं तस्माच्छीघ्रं विमुंचय

நான் மனிதமுகம் உடையவள்; ஆனால் பாபத்தின் நிழல் என் முகத்தை மூடியுள்ளது. அது மான் முகம்போல் தோன்றுகிறது; ஆகவே விரைவில் விடுவி.

Verse 22

इति श्रुत्वा वचो राजा सारस्वतमुदैक्षत । जनो विहस्य सानन्दं सर्वं सत्यं मृगीवचः

அவ்வசனங்களை கேட்ட அரசன் ஸாரஸ்வதனை நோக்கிப் பார்த்தான். மக்கள் மகிழ்ந்து சிரித்து—மான் கூறிய அனைத்தும் உண்மை என்றனர்.

Verse 23

इत्युक्त्वाऽह द्विजेन्द्रः स एवं कुरु नृपोत्तम । एवं राज्ञा समादिष्टः प्रतीहारो ययौ वनम्

இவ்வாறு கூறி அந்தத் த்விஜேந்திரன்—‘அரசர்களில் சிறந்தவனே, இப்படியே செய்’ என்றான். அரசன் ஆணையிட்டபடி பிரதீஹாரன் வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 24

वस्त्रापथे महातीर्थे भवं द्रष्टुं त्वरान्वितः । त्वक्सारजालिर्महती स्वर्णरेखाजलोपरि

வஸ்த்ராபதத்தின் மகாதீர்த்தத்தில் பவனை (சிவனை) தரிசிக்க அவன் விரைந்து சென்றான்; ஸ்வர்ணரேகை நீர்மேல் பட்டைநார் பின்னலான பெரிய வலை விரிந்திருந்ததை கண்டான்.

Verse 25

वर्त्तते तच्छिरो यत्र वंशप्रोतं महावने । सारस्वतस्य शिष्येण कुशलेन निवेदितम्

மகா வனத்தில் மூங்கில் தண்டில் பதிக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தலை எங்கு இருந்ததோ, அதை சாரஸ்வதரின் சீடன் குசலன் அறிவித்தான்।

Verse 26

तीर्थं वस्त्रापथं गत्वा भवस्याग्रे महानदी । जाले तत्र शिरो दृष्टं तच्च तोये विमोचितम्

வஸ்த்ராபதம் எனும் தீர்த்தத்திற்குச் சென்று, பவனின் (சிவன்) முன்னிலையிலுள்ள மகாநதியில் வலையில் சிக்கிய தலை ஒன்றைக் கண்டு, அதை நீரில் விடுவித்தான்।

Verse 27

स्नात्वा संपूज्य तीर्थेशं प्रतीहारः समभ्यगात् । शिष्येण सहितो वेगाद्रथेनादित्यवर्चसा

நீராடி, தீர்த்தேசுவரனை முறையாகப் பூஜித்து, பிரதீஹாரன் தன் சீடனுடன் சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் ரதத்தில் விரைவாக வந்தடைந்தான்।

Verse 28

यदागतः प्रतीहारस्तदा सारस्वतेन सा । वृता चान्द्रायणेनैव मासमेकं निरन्तरम्

பிரதீஹாரன் வந்தபோது, அவள் சாரஸ்வத நியமத்தையும், சாந்திராயண விரதத்தையும் ஒரு மாதம் முழுவதும் இடைவிடாது அனுஷ்டித்துக் கொண்டிருந்தாள்।

Verse 29

संपूर्णे तु व्रते तस्या दिव्यं वक्त्रं सुलोचनम् । सुशोभनं दीर्घकेशं दीर्घकर्णं शुभद्विजम्

அவளுடைய விரதம் நிறைவேறியதும், அவளுக்கு தெய்வீகமான அழகிய முகமும் இனிய கண்களும் வெளிப்பட்டன; நீண்ட கூந்தல், நீண்ட காதுகள், நல்வரமான சிறந்த பற்களும் அமைந்தன।

Verse 30

कम्बुग्रीवं पद्मगंधं सर्वलक्षणसंयुतम् । व्रतांते मूर्च्छिता बाला गतज्ञाना वभूव सा

அவளது கழுத்து சங்குபோல், மணம் தாமரைபோல், எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் உடையவளாய் இருந்தாள்; ஆனால் விரத முடிவில் அந்த இளம்பெண் மயங்கி உணர்விழந்து போனாள்।

Verse 31

न देवी न च गंधर्वी नासुरी न च किंनरी । यादृशी सा तदा जाता तीर्थभावेन सुन्दरी

அவள் தேவியுமல்ல, கந்தர்வியுமல்ல, அசுரியுமல்ல, கின்னரியுமல்ல; தீர்த்தத்தின் பாவமகிமையால் அப்போது அவள் அற்புத அழகியவளாய் ஆனாள்।

Verse 32

परिणीता तु सा तेन भोजराजेन सुन्दरी । मृगीमुखीति विख्याता देवी सा भुवनेश्वरी

அந்த அழகியவளை போஜராஜன் மணந்தான்; அவள் ‘மிருகீமுகி’ எனப் புகழ்பெற்றாள். அவள் தேவி—சாட்சாத் புவனேஸ்வரி.

Verse 33

न जानाति पुनः किंचिद्यद्वृत्तं राजमन्दिरे । कृता सा पट्टमहिषी भोजराजेन धीमता

அரண்மனையில் நடந்ததென்ன என்பதைக் குறித்து அவளுக்கு மீண்டும் எதுவும் தெரியவில்லை; அறிவுடைய போஜராஜன் அவளை பட்டமகிஷியாக்கினான்।

Verse 34

ईश्वर उवाच । देशानां प्रवरो देशो गिरीणां प्रवरो गिरिः । क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं वनानामुत्तमं वनम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—‘நாடுகளுள் இது முதன்மை நாடு; மலைகளுள் இது முதன்மை மலை; க்ஷேத்திரங்களுள் இது உத்தம க்ஷேத்திரம்; வனங்களுள் இது உத்தம வனம்.’

Verse 35

गंगा सरस्वती तापी स्वर्णरेखाजले स्थिता । ब्रह्मा विष्णुश्च सूर्यश्च सर्व इन्द्रादयः सुराः

ஸ்வர்ணரேகையின் நீரில் கங்கை, சரஸ்வதி, தாபி ஆகிய நதிகள் நிலைகொண்டுள்ளன. அங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு, சூரியன் மற்றும் இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களும் உள்ளனர்.

Verse 36

नागा यक्षाश्च गन्धर्वा अस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । ब्रह्मांडं निर्मितं येन त्रैलोक्यं सचराचरम्

இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் நாகர், யக்ஷர், கந்தர்வர் உறுதியாகத் தங்கியுள்ளனர். இங்கேயே பிரம்மாண்டத்தையும், அசைவும் அசையாததும் உடைய மும்முலகையும் படைத்த பரம்பொருள் உள்ளான்.

Verse 37

देवा ब्रह्मादयो जाताः स भवोऽत्र व्यवस्थितः । शिवो भवेति विख्यातः स्वयं देवस्त्रिलोचनः

பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் தோன்றினர்; அந்த ‘பவ’ இங்கே நிலைபெற்றுள்ளார். அவர் ‘பவ’ எனப் புகழ்பெற்ற சிவன்; த்ரிநேத்திரன் ஆகிய இறைவன் தாமே.

Verse 38

वेवेति स्कन्दरचनाद्भवानी चात्र संस्थिता । अतो यन्नाधिकं प्रोक्तं तीर्थं देवि मया तव

ஸ்கந்தன் உச்சரித்த ‘வேவே’ என்ற வாக்கினால் பவானியும் இங்கே நிலைபெற்றாள். ஆகவே, தேவி, இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையை உனக்குச் சொன்னேன்; இதற்கு மேல் சொல்லத் தக்கது இல்லை.

Verse 39

तस्मिञ्जले स्नानपरो नरो यदि संध्यां विधायानु करोति तर्पणम् । श्राद्धं पितॄणां च ददाति दक्षिणां भवोद्भवं पश्यति मुच्यते भवात्

அந்த நீரில் பக்தியுடன் நீராடி, சந்த்யா விதியைச் செய்து பின்னர் தர்ப்பணம் செய்து; பித்ருக்களுக்கு ஸ்ராத்தம் செய்து உரிய தக்ஷிணை அளிப்பவன்—பவோத்பவனைத் தரிசித்து, உலகப் பிறவிச் சுழலிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 40

अथ यदि भवपूजां दिव्यपुष्पैः करोति तदनु शिवशिवेति स्तोत्रपाठं च गीतम् । सुरवर गणवृन्दैः स्तूयमानो विमानैः सुरवरशिवरूपो मानवो याति नाकम्

யாரேனும் தெய்வீக மலர்களால் பவனை (சிவனை) வழிபட்டு, பின்னர் ‘சிவ சிவ’ என்று ஸ்தோத்திரம் பாராயணம் செய்து பாடலும் பாடினால், அவன் உயர்ந்த தேவர்கணங்களால் போற்றப்பட்டு, திவ்ய விமானங்களில் ஏறி, தேவருலகில் சிவசமமான ரூபம் பெற்று ஸ்வர்க்கம் அடைவான்।