Adhyaya 6

Verse 1

ईश्वर उवाच । अधुना संप्रवक्ष्यामि मंगलात्पश्चिमे व्रजेत् । तत्र सिद्धेश्वरं पश्येत्सर्वसिद्धिप्रदायकम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இப்போது நான் (பாதையை) விளக்குகிறேன். மங்களத்திலிருந்து மேற்கு திசை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும் சித்தேஸ்வரனை தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 2

तत्रैव चक्रतीर्थं तु तीर्थकोटिफलप्रदम् । लोकेश्वरं स्वयंभूतं पूर्वमिंद्रेश्वरेति च

அங்கேயே சக்ரதீர்த்தம் உள்ளது; அது கோடி தீர்த்தங்களின் பலனை அளிப்பது. அங்கே சுயம்புவான லோகேஸ்வரர் அருள்பாலிக்கிறார்; முன்பு ‘இந்த்ரேஸ்வரர்’ என்றும் புகழப்பட்டார்.

Verse 3

दृष्ट्वा तं विधिवद्देवि ततो यक्षवनं व्रजेत् । मंगलात्पश्चिमे भागे यत्र देवी स्वयं स्थिता

தேவி, அவரை முறையாக தரிசித்த பின் யக்ஷவனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். மங்களத்திற்குப் மேற்குப் பகுதியில் தேவியே தாமே தங்கியிருக்கும் இடம் உள்ளது.

Verse 4

यक्षेश्वरी महाभागा वांछितार्थप्रदायिनी । तां संपूज्य विधानेन ततो वस्त्रापथं पुनः

யக்ஷேஸ்வரி மகாபாக்யவதி, வேண்டிய பயனை அளிப்பவள். அவளை விதிப்படி வழிபட்டு பின்னர் மீண்டும் வஸ்த்ராபதத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும்.

Verse 5

गिरिं रैवतकं गत्वा कुर्याद्यात्राविधानतः । मृगीकुंडादितीर्थानि संति तत्रैव कोटिशः

ரைவதக மலைக்குச் சென்று விதிப்படி யாத்திரை செய்ய வேண்டும். அங்கே மிருகீகுண்டம் முதலான கோடி கோடி தீர்த்தங்கள் உள்ளன.

Verse 6

यद्भुक्तिशिखरे देवि सीमालिंगं हि तत्स्मृतम् । दशकोटिस्तु तीर्थानि तत्र संति वरान ने

தேவி, ‘புக்திசிகரம்’ எனப்படும் சிகரத்தில் ‘சீமாலிங்கம்’ என்று நினைவில் கூறப்படுகிறது. வரானனே, அங்கே பத்து கோடி தீர்த்தங்கள் உள்ளன.

Verse 7

यत्र वै यादवाः सिद्धाः कलौ ये बुद्धिरूपिणः । शतसहस्रार्बुदं च लिंगं तत्रैव तिष्ठति

கலியுகத்தில் புத்திரூபமாய் सिद्ध யாதவர்கள் வாழும் இடத்திலே, ‘சதஸஹஸ்ரார்புத’ எனப்படும் புனித லிங்கமும் அங்கேயே நிலைத்துள்ளது।

Verse 8

गजेंद्रस्य पदं तत्र तत्रैव रसकूपिकाः । सप्त कुण्डानि तत्रैव रैवते पर्वतोत्तमे

அங்கேயே கஜேந்திரனின் பாதச்சுவடு உள்ளது; அங்கேயே ரசகூபிகைகள் உள்ளன; ரைவதம் எனும் சிறந்த மலையில் அங்கேயே ஏழு புனித குண்டங்கள் உள்ளன।

Verse 9

अंबिका च स्थिता देवी प्रद्युम्नः सांब एव च । लिंगाकारे पर्वते तु तत्र तीर्थानि कोटिशः

அங்கே தேவியாம் அம்பிகை வீற்றிருக்கிறாள்; பிரத்யும்னனும் சாம்பனும் அங்கே உள்ளனர்; லிங்கவடிவமான அந்த மலையில் கோடிக்கணக்கான தீர்த்தங்கள் உள்ளன।

Verse 10

मृगीकुंडं च तत्रैव कालमेघस्तथैव च । क्षेत्रपालस्वरूपेण महोदधि स्वयं स्थितः । दामोदरश्च तत्रैव भवो ब्रह्माडनायकः

அங்கேயே மிருகீகுண்டமும், காலமேகமும் உள்ளன; மகாசமுத்திரம் தானே க்ஷேத்ரபால ரூபமாக அங்கே நிலைகொள்கிறது. அங்கேயே தாமோதரனும், பிரம்மாண்டநாயகனான பவனும் வீற்றிருக்கின்றனர்।

Verse 11

पार्वत्युवाच । श्रुतानि तव तीर्थानि देवेश वदतस्तव । गंगा सरस्वती पुण्या यमुना च महानदी

பார்வதி கூறினாள்—தேவேசா! நீர் உரைத்தபோது உமது தீர்த்தங்களின் பெருமையை நான் கேட்டேன்—கங்கை, சரஸ்வதி, புனித யமுனை மற்றும் மகாநதிகள்।

Verse 12

गोदावरी गोमती च नदी तापी च नर्मदा । सरयूः स्वर्णरेखा च तमसा पापनाशिनी

கோதாவரி, கோமதி; தாபி, நர்மதா; சரயூ, ஸ்வர்ணரேகா; பாவநாசினி தமஸா நதி.

Verse 13

नद्यः समुद्रसंयोगाः सर्वाः पुण्याः श्रुता मया । मोक्षारण्यानि दिव्यानि ।दिव्यक्षेत्राणि यानि च

நான் கேட்டதாவது: எல்லா நதிகளும்—கடலுடன் சங்கமிக்கும் இடங்களில் சிறப்பாக—புண்ணியமயமானவை. மேலும் மோக்ஷம் அளிக்கும் தெய்வீக வனங்களும், தெய்வீகமாகப் போற்றப்படும் புனிதக் க்ஷேத்திரங்களும் உள்ளன.

Verse 14

नगर्यो मुक्तिदायिन्यस्ताः श्रुतास्त्वत्प्रसादतः । ब्रह्मविष्णुशिवादीनां सूर्येंदुवरुणस्य च

உமது அருளால், மோக்ஷம் அளிக்கும் நகரங்களைப் பற்றியும் நான் கேட்டேன்; மேலும் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலியோருக்கும், சூரியன், சந்திரன், வருணன் ஆகியோருக்கும் உரிய புனிதத் தலங்களையும் கேட்டேன்.

Verse 15

देवताना मृषीणां च संति स्थानान्यनेकशः । परं देव त्वया पुण्यं प्रभासं कथितं मम

தேவர்களுக்கும் ரிஷிகளுக்கும் பல தலங்கள் உள்ளன; ஆயினும், ஓ தேவா, நீர் எனக்கு புண்ணியப் பிரபாசத்தைப் பரம சிறந்ததாக உரைத்தீர்.

Verse 16

तस्माद्यच्चाधिकं प्रोक्तं क्षेत्रं वस्त्रापथं त्वया । शृण्वंत्या च मया पूर्वं न पृष्टं कारणं तदा

ஆகையால், நீர் வாஸ்த்ராபதத்தை இன்னும் மேலான க்ஷேத்திரம் என உரைத்தபோது, நான் முன்பே கேட்டிருந்தும் அப்போது காரணத்தை வினவவில்லை.

Verse 17

इदानीं च श्रुतं सर्वं स्वस्थाहं कारणं वद । प्रभावं प्रथमं ब्रूहि क्षेत्रस्य च भवस्य च

இப்போது அனைத்தையும் கேட்டேன்; என் மனம் அமைதியடைந்தது. அதன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள். முதலில் இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மற்றும் பவ (சிவன்) அவர்களின் மகிமை-பிரபாவத்தையும் உரையுங்கள்.

Verse 18

कस्मिन्देशे च तत्तीर्थं शिवः केनात्र संस्थितः । स्वयंभूर्भगवान्रुद्रः कथं तत्र स्थितः स्वयम् । प्रभो मे महदाश्चर्यं वर्तते तद्वदाधुना

அந்த தீர்த்தம் எந்த நாட்டில் உள்ளது? இங்கே சிவனை யார் நிறுவினார்? சுயம்பூ பகவான் ருத்ரன் அங்கே தானே எவ்வாறு தங்கினார்? பிரபோ, இது எனக்கு மிகப் பெரிய அதிசயம்—இப்போது சொல்லுங்கள்.

Verse 19

ईश्वर उवाच । वस्त्रापथस्य क्षेत्रस्य प्रभावं प्रथमं शृणु । पश्चाद्भवस्य माहात्म्यं शृणु त्वं च वरानने

ஈசுவரன் கூறினார்—முதலில் வஸ்த்ராபதக் க்ஷேத்திரத்தின் பிரபாவத்தை கேள்; பின்னர், அழகிய முகத்தாளே, அங்கே பவ (சிவன்) அவர்களின் மகத்துவத்தையும் கேள்.

Verse 20

कान्यकुब्जे महाक्षेत्रे राजा भोजेति विश्रुतः । पुरा पुण्ययुगे धर्म्यः प्रजा धर्मेण शासति

கான்யகுப்ஜம் எனும் மகாக்ஷேத்திரத்தில் ‘போஜன்’ என்று புகழ்பெற்ற அரசன் இருந்தான். பழைய புண்யயுகத்தில் அந்த தர்மமிகு அரசன் மக்களை தர்மப்படி ஆட்சி செய்தான்.

Verse 21

विशालाक्षो दीर्घबाहुर्विद्वान्वाग्ग्मी प्रियंवदः । सर्वलक्षणसंपूर्णो बह्वाश्चर्यविलोककः

அவன் விசாலக் கண்களும் நீண்ட புயங்களும் உடையவன்—பண்டிதன், வாக்காற்றல் மிக்கவன், இனிய மொழியாளர். எல்லா நற்குறிகளும் நிறைந்தவன்; பல அதிசயங்களை நோக்கி அறியும் திறன் உடையவன்.

Verse 22

वनात्कदाचिदभ्येत्य वनपालोब्रवीदिदम् । आश्चर्यं भ्रमता देव वने दृष्टं मयाधुना

ஒருமுறை காட்டிலிருந்து திரும்பி வந்த வனக்காவலன் கூறினான்— “அரசே, காட்டில் அலைந்தபோது இப்பொழுதே ஒரு அதிசயத்தை நான் கண்டேன்।”

Verse 23

गिरौ विषमभूभागे वहुवृक्षसमाकुले । मृगयूथगता नारी मया दृष्टा मृगानना

மலைப்பகுதியின் சீரற்ற நிலத்தில், பல மரங்கள் அடர்ந்த இடத்தில், மான்களின் கூட்டத்துடன் சென்ற ஒரு பெண்ணை நான் கண்டேன்—அவள் முகம் மான்போல் இருந்தது।

Verse 24

मृगवत्प्लवते बाला सदा तत्रैव दृश्यते । इति श्रुत्वा वचो राजा तुष्टस्तस्मै धनं ददौ

“அந்த இளம்பெண் மானைப் போலத் தாவுகிறாள்; எப்போதும் அங்கேயே காணப்படுகிறாள்.” இதைக் கேட்ட அரசன் மகிழ்ந்து அவனுக்கு செல்வப் பரிசளித்தான்।

Verse 25

चतुरं तुरगं दिव्यं वाससी स्वर्णभूषणम् । इदानीमेव यास्यामि सेनाध्यक्ष त्वया सह

“சிறந்த, வேகமிக்க தெய்வீகக் குதிரை, ஆடைகள், பொன் ஆபரணங்கள் கொண்டு வா. சேனாதிபதியே, நான் இப்போதே உன்னுடன் புறப்படுகிறேன்.”

Verse 26

अश्वानां दशसाहस्रं वागुराणां त्वनेकधा । पत्तयो यांतु सर्वत्र वेष्टयंतु गिरिंवरम्

“பத்தாயிரம் குதிரை வீரர்கள் பலவகை வலைகளுடன் எங்கும் செல்லட்டும்; காலாட் படை அந்தச் சிறந்த மலையைச் சுற்றிவளைத்திடட்டும்.”

Verse 27

न हंतव्यो मृगः कश्चिद्रक्षणीया हि सा मृगी । स्त्रीवेषधारिणी नारी मृगी भवति भूतले

எந்த மானையும் எந்நேரமும் கொல்லக் கூடாது; அந்த மான்பெண் நிச்சயமாகக் காக்கப்பட வேண்டியது. பெண் வேடம் தரித்த பெண் பூமியில் மான்பெண்ணாக ஆகிறாள்.

Verse 28

क्व यास्यति वराकी सा मद्बलैः परिपीडिता । शस्त्रास्त्रवर्जितं सैन्यं वनपालपदानुगम्

என் படைகளால் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்படும் அந்த ஏழை எங்கே போவாள்? இந்தப் படை ஆயுதமின்றி, வனக்காவலரின் வழிகாட்டுதலின்படி செல்கிறது.

Verse 29

अहोरात्रेण संप्राप्तं बहुव्याधजनाग्रतः । अश्वाधिरूढो बलवान्भोजराजो ययौ स्वयम्

ஒரே பகல்-இரவில், முன்னணியில் பல வேட்டையர்களை வைத்து, வலிமைமிகு போஜராஜன் தானே குதிரைமேல் ஏறி புறப்பட்டான்.

Verse 30

निःशब्दपदसञ्चारः संज्ञासंकेतभाषकः । गिरिं संवेष्टयामास वागुराभिः स्वयं नृपः

ஒலியற்ற அடியெடுப்புடன், சைகை-குறியீடுகளால் மட்டும் பேசிக்கொண்டு, அரசன் தானே வலைகளால் மலையைச் சூழ்ந்தான்.

Verse 31

वनपालेन सहितो मृगयूथं ददर्श सः । सा मृगी मृगमध्यस्था नारीदेहा मुखे मृगी । मृगवच्चेष्टते बाला धावते च मृगैः सह

வனக்காவலருடன் சேர்ந்து அவன் மான்களின் கூட்டத்தை கண்டான். அவற்றின் நடுவில் அந்த மான்பெண்—உடல் பெண்ணுடையது, முகம் மான்பெண்ணுடையது; அந்த இளம்பெண் மானைப் போல அசைந்து, மான்களுடன் சேர்ந்து ஓடினாள்.

Verse 32

अश्वगंधान्समाघ्राय सन्त्रस्ता मृगयूथपाः । क्षुब्धा भ्रान्ताः क्षणे तस्मिन्सर्वे यांति दिशो दश

குதிரைகளின் மணத்தை உணர்ந்தவுடன் மான் கூட்டத் தலைவர்கள் அஞ்சினர். கலங்கி மயங்கி, அந்தக் கணமே அவர்கள் அனைவரும் பத்து திசைகளிலும் ஓடினர்.

Verse 33

मृगवक्त्रा तु या नारी मृगैः कतिपयैः सह । प्लवमाना निपतिता वागुरायां विचेतना

ஆனால் மான் முகத்தையுடைய அந்தப் பெண் சில மான்களுடன் தாவி வலையில் விழுந்து மயங்கினாள்.

Verse 34

बलाध्यक्षेण विधृता मृगैः सह शनैर्नृपः । ददर्श महदाश्चर्यं भोजराजो जनैर्वृतः

படைத்தலைவன் தடுத்து, மான்களுடன் பிடிக்கப்பட்ட நிலையில், மக்களால் சூழப்பட்ட போஜராஜன் மெதுவாக ஒரு பேராச்சரியத்தை கண்டான்.

Verse 35

ततः कोलाहलो जातः परमानंदिनिस्वनः । मृगैः सह समानिन्ये कान्यकुब्जं मृगीं नृपः

அப்போது பேரானந்தம் நிறைந்த முழக்கங்களுடன் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. மான்களுடன் சேர்த்து அரசன் அந்த ‘மான்’யை கான்யகுப்ஜத்திற்கு கொண்டு வந்தான்.

Verse 36

दिव्यवस्त्रसमाच्छन्ना दिव्याभरणभूषिता । नरयानस्थिता नारी प्रविवेश मृगैर्वृता

தெய்வீக ஆடைகளால் மூடப்பட்டு, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண், மனித வாகனத்தில் அமர்ந்து, மான்களால் சூழப்பட்டவளாக உள்ளே நுழைந்தாள்.

Verse 37

वादित्रैर्ब्रह्मघोषैश्च नीयते नृपमंदिरम् । जनैर्जानपदैर्मार्गे दृश्यते नृपमन्दिरे

வாத்திய ஒலிகளும் பிரம்மகோஷங்களும் முழங்க, அவளை அரசமாளிகைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். வழியிலே நகர மக்கள் அவளை கண்டனர்; அரசவாசலிலும் அவள் காணப்பட்டாள்.

Verse 38

नीयमाना नागरैश्च महदाश्चर्यभाषकैः । पुण्ये मुहूर्त्ते संप्राप्ते सा मृगी नृपमन्दिरम्

மிகுந்த வியப்புடன் பேசிக்கொண்டிருந்த நகர மக்கள் அவளை அழைத்துச் சென்றனர். புண்ணியமான சுபமுகூர்த்தம் வந்தபோது அந்த மான்கன்னி அரசமாளிகையை அடைந்தாள்.

Verse 39

प्रतीहारेण राजेन्द्र वचसा वारितो जनः । गतः सेनापतिः सैन्यं गृहीत्वा स्वनिकेतनम्

அரசேந்திரனே! பிரதீஹாரியின் கட்டளையால் மக்கள் கூட்டம் தடுக்கப்பட்டது. சேனாபதி படையினைத் திரட்டி தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 40

राजापि स्वगृहं प्राप्य स्नात्वा संपूज्य देवताः । तां मृगीं स्नापयामास दिव्यगन्धानुलेपनाम्

அரசனும் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பி நீராடி, தேவதைகளை முறையாகப் பூஜித்தான். பின்னர் அந்த மான்கன்னியை நீராட்டி, தெய்வீக நறுமணங்களைப் பூசச் செய்தான்.

Verse 41

कुङ्कुमेन विलिप्तांगीं दिव्यवस्त्रावगुंठिताम् । यथोचितं यथास्थानं दिव्याभरणभूषिताम्

அவளுடைய அங்கங்கள் குங்குமத்தால் பூசப்பட்டன; தெய்வீக ஆடைகளால் அவள் மறைக்கப்பட்டாள். தக்க இடத்தில் தக்கவாறு தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்.

Verse 42

एकांते निर्जने राजा बभाषे चारुलोचनाम् । का त्वं कस्य सुता केन कारणेन मृगैः सह

தனிமையான நிர்ஜன இடத்தில் அரசன் அந்த அழகிய கண்களையுடையவளிடம் கூறினான்— “நீ யார்? யாருடைய மகள்? எந்த காரணத்தால் மான்களுடன் இங்கே இருக்கிறாய்?”

Verse 43

स्त्रीणां शरीरं ते कस्मान्मृगीणां वदनं कुतः । इति सर्वं समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे

“உனக்கு பெண்ணின் உடல் இருக்க, மானின் முகம் எதனால்? இதையெல்லாம் கூறு; எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது.”

Verse 44

एवं सा प्रोच्यमानापि न बभाषे कथंचन । मूकवन्न विजानाति न च भुंक्ते सुलोचना

இவ்வாறு கேட்டபோதும் அவள் எதையும் பேசவில்லை. ஊமையென அறியாதவள்போல் இருந்தாள்; அந்த அழகிய கண்களையுடையவள் உணவும் உண்ணவில்லை.

Verse 45

न भुंक्ते पृथिवीपालो न राज्यं बहु मन्यते । न दारैर्विद्यते कार्यं नाश्वैर्न च गजै रथैः

பூமியைப் பாதுகாக்கும் அரசன் உணவும் உண்ணவில்லை; தன் அரசாட்சியையும் பெரிதாக மதிக்கவில்லை. மனைவியரிலும், குதிரை-யானை-ரதங்களிலும் அவனுக்கு பயன் எதுவும் தோன்றவில்லை.

Verse 46

तदेव राज्यं ते दारास्ते गजास्तद्धनं बहु । प्रमदामदसंरक्तं यत्र संक्रीडते मनः

அவனுக்கு அதுவே ‘அரசாட்சி’, அதுவே ‘மனைவி’, அதுவே ‘யானைகள்’ மற்றும் அதுவே ‘மிகுந்த செல்வம்’—பெண் மீது ஆசைமதத்தில் மயங்கிய மனம் எங்கே விளையாடுகிறதோ அங்கேயே.

Verse 47

आहूयाह प्रतीहारं तया संमोहितो नृपः । पुरोधसं गुरुं विप्रानाचार्याञ्छीघ्रमानय

அவளால் மயங்கிய அரசன் பிரதீஹாரனை அழைத்து— “அரசபுரோஹிதர், குரு, பிராமண ஆசாரியர்களை விரைவில் அழைத்து வா” என்றான்.

Verse 48

दैवज्ञानथ मन्त्रज्ञान्भिषजस्तांत्रिकांस्तथा । इति सन्नोदितो राज्ञा प्रतीहारो ययौ स्वयम्

அரசன் உந்தியதால் பிரதீஹாரன் தானே சென்று— தெய்வநிமித்தம் அறிந்தோர், மந்திரவித்தகர், வைத்தியர், தாந்திரிகர் ஆகியோரை அழைத்தான்.

Verse 49

आजगाम स वेगेन समानीय द्विजोत्तमान् । राज्ञे विज्ञापयामास देव विप्राः समागताः

அவன் விரைவாகத் திரும்பி, சிறந்த இருபிறப்பினரை அழைத்து வந்து அரசனிடம்— “தேவா, பிராமணர்கள் வந்துள்ளனர்” என்று அறிவித்தான்.

Verse 50

प्रवेशय गुरुं द्वाःस्थं संप्राप्तान्मद्धिते रतान् । इति सन्नोदितो राज्ञा तथा चक्रे स बुद्धिमान्

அரசன் கூறினான்— “வாயிற்காவலனே, என் நலனில் ஈடுபட்டு வந்துள்ள குருமார்களை உள்ளே அனுமதி.” அரசன் ஆணையின்படி அந்த அறிவுள்ள பணியாளர் அப்படியே செய்தான்.

Verse 51

अभ्युत्थाय नृपः पूर्वं नमस्कृत्य प्रपूज्य च । आसनेषूपविष्टांस्तान्बभाषे कार्यतत्परः

அரசன் முதலில் எழுந்து வணங்கி முறையாகப் பூஜித்தான்; அவர்கள் ஆசனங்களில் அமர்ந்த பின், காரியத்தில் கவனம் கொண்டு அவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 52

इदमाश्चर्यमेवैकं कथं शक्यं निवेदितुम् । जानीत हि स्वयं सर्वे लोकतः शास्त्रतोऽपि वा

இது உண்மையில் ஒரே பேரதிசயம்—இதனை முறையாக எவ்வாறு விளக்க இயலும்? நீங்கள் அனைவரும் இதைத் தாமே அறிவீர்கள்; உலகவழக்கினாலோ சாஸ்திரங்களினாலோ கூட।

Verse 53

कथमेषा समुत्पन्ना कस्येदं कर्मणः फलम् । अस्यां केन प्रकारेण वचनं मानुषं भवेत्

அவள் எவ்வாறு தோன்றினாள், இது யாருடைய கர்மத்தின் பலன்? மேலும் அவளில் எந்த முறையில் மனிதவாக்கு வெளிப்பட முடியும்?

Verse 54

स्वयं मनुष्यवदना कथमेषा भविष्यति । सावधानैर्द्विजैर्भूयः सर्वं संचिन्त्य चोच्यताम्

அவள் தானாகவே எவ்வாறு மனிதமுகம் உடையவளாக ஆக முடியும்? கவனமுள்ள பிராமணர்கள் அனைத்தையும் மீண்டும் நன்கு சிந்தித்து பின்னர் உரைக்கட்டும்।

Verse 55

विप्रा ऊचुः । देव सारस्वतो नाम कुरुक्षेत्रे द्विजोत्तमः । ऊर्द्ध्वरेताः सरस्वत्यां तपस्तेपे जितेन्द्रियः

பிராமணர்கள் கூறினர்—அரசே! குருக்ஷேத்திரத்தில் ‘தேவ ஸாரஸ்வத’ எனும் தலைசிறந்த பிராமணர் ஒருவர் உள்ளார்; அவர் ஊர்த்வரேதா, ஜிதேந்திரியராக சரஸ்வதீ நதிக்கரையில் தவம் செய்தார்।

Verse 56

कथयिष्यति सर्वं ते तेनादिष्टा मृगी स्वयम् । इति श्रुत्वा वचो राजा ययौ सारस्वतं द्विजम्

அவரே உமக்கு அனைத்தையும் உரைப்பார்; அவருடைய ஆணையினாலேயே அந்த மான்பெண் தானே வழிநடத்தப்பட்டாள். இவ்வசனத்தை கேட்ட அரசன் ஸாரஸ்வத பிராமணரிடம் சென்றான்।

Verse 57

सरस्वतीजले स्नातं प्रभासे ध्यानतत्परम् । दृष्ट्वा प्रदक्षिणीकृत्य साष्टांगं तं प्रणम्य च । उपविष्टो नृपो भूमौ प्रांजलिः सञ्जितेन्द्रियः

பிரபாசத்தில் சரஸ்வதி நீரில் நீராடி தியானத்தில் முழுமையாக லயித்திருந்த அவரைக் கண்டு அரசன் பிரதட்சிணம் செய்து, சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, பின்னர் தரையில் அமர்ந்து கைகூப்பி, இந்திரியங்களை அடக்கினான்।

Verse 58

मनुष्यपदसंचारं श्रुत्वा ज्ञात्वा च कारणम् । सारस्वतो बभाषेऽथ तं नृपं भक्तितत्परम्

மனிதர் நடையின் ஒலி கேட்டு அதன் காரணத்தை அறிந்த சரஸ்வத முனிவர், பக்தியில் திளைத்திருந்த அந்த அரசனை அப்போது உரைத்தார்।

Verse 59

सारस्वत उवाच । भोजराज शुभं तेस्तु ज्ञातं तत्कारणं मया । मृगानना त्वया नारी समानीता वनात्किल

சரஸ்வதர் கூறினார்— ஓ போஜராஜா, உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. இதன் காரணத்தை நான் அறிந்தேன். உண்மையாகவே நீ வனத்திலிருந்து மான்-முகத்தையுடைய (மான்-கண்களையுடைய) ஒரு பெண்ணை கொண்டு வந்துள்ளாய்।

Verse 60

महदाश्चर्यमेवैतत्तव चेतसि वर्त्तते । आदिष्टा तु मया बाला सर्वं ते कथयिष्यति

இந்த நிகழ்வு உன் மனத்தில் பெரும் அதிசயமாக உள்ளது. ஆனால் அந்த இளம்பெண்ணுக்கு நான் அறிவுறுத்தியுள்ளேன்; அவள் உனக்கு அனைத்தையும் கூறுவாள்।

Verse 61

जानाम्यहं महाराज चरित्रं जन्म यादृशम् । आश्चर्यं संभवेल्लोके कथ्यमानं तया स्वयम्

ஓ மகாராஜா, அவளுடைய வரலாறையும் அவளின் பிறப்பு எவ்வாறு நிகழ்ந்ததையும் நான் அறிவேன். அவள் தானே அதை உரைக்கும் போது, அது உலகிற்கு நிச்சயமாக அதிசயமாகும்।

Verse 62

इत्यादिश्य गतो वेगाद्रथेनादित्यवर्चसा । अहोरात्रद्वयेनैव संप्राप्तो नृप मन्दिरम्

இவ்வாறு அறிவுறுத்தி, சூரியஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் தேரில் விரைந்து புறப்பட்டு, இரு நாள்-இரவு மட்டிலே அரசமாளிகையை அடைந்தான்.

Verse 63

प्रविश्य च मृगीं दृष्ट्वा यत्रास्ते मृगलोचना । तया सारस्वतो ज्ञातो धर्मज्ञः सर्वविद्द्विजः

உள்ளே நுழைந்து, மான்விழியாளி இருந்த இடத்தில் அவளைக் கண்டு; அவள் சாரஸ்வதனை தர்மஞானியும் அனைத்தும் அறிந்த பிராமணனுமாக அறிந்தாள்.

Verse 64

मृग्युवाच । एष सर्वं हि जानाति कारणं यच्च यादृशम् । वर्त्तमानं भविष्यं च भूतं यद्भुवनत्रये

மான்-பெண் கூறினாள்—“இவர் உண்மையிலே அனைத்தையும் அறிவார்: காரணமும் அதன் இயல்பும்; மூவுலகிலும் நிகழ்வதும் வரவிருப்பதும் கடந்ததுமாகிய அனைத்தையும்.”

Verse 65

एतेन मरणं ज्ञातं मदीयं पूर्वजन्मनि । वस्त्रापथे महाक्षेत्रे तपस्तप्तं भवालये

“இவராலே என் முன்ஜென்மத்தின் மரணம் அறியப்பட்டது—வஸ்த்ராபதம் எனும் மகாக்ஷேத்திரத்தில், பவ (சிவன்) ஆலயத்தில் தவம் செய்தபோது.”

Verse 66

विधूय कलुषं सर्वं ज्ञानमुत्पाद्य यत्नतः । जरामरणनिर्मुक्तः प्रत्यक्षं दृष्टवान्भवम्

“அனைத்துக் கலுஷத்தையும் நீக்கி, முயற்சியால் ஞானத்தை உண்டாக்கினால், (மனிதன்) மூப்பு-மரணத்திலிருந்து விடுபட்டு பவ (சிவன்) அவர்களை நேரில் தரிசிப்பான்।”

Verse 67

अस्य तुष्टो भवो देवो ज्ञातं तीर्थस्य कारणम् । आदिष्टया मया वाच्यं भवेज्जन्मनि कारणम्

அவன்மேல் திருப்தியுற்ற பவதேவன் இந்தத் தீர்த்தத்தின் காரணத்தை வெளிப்படுத்தினார். மேலும் எனக்கு ஆணையிடப்பட்டபடி, இந்தப் பிறவியின் காரணத்தையும் நான் உரைக்க வேண்டும்.

Verse 68

इति चिन्तापरा यावत्तावद्विप्रः समागतः । तस्मै प्रणामपरमा मूर्च्छिता निपपात सा

அவள் கவலையோடு தியானித்துக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு விப்ரர் வந்தடைந்தார். அவருக்கு மிகுந்த பக்தியுடன் வணங்க முயன்றவுடன் அவள் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தாள்.

Verse 69

अथ सारस्वतो ज्ञानाज्ज्ञातवान्कारणं च तत् । आनयन्तु द्विजा वेगात्कलशं तोयसंभृतम्

அப்போது சரஸ்வதீ அருளிய ஞானத்தால் அந்த விப்ரர் காரணத்தை அறிந்தார். அவர் கூறினார்—“ஓ த்விஜர்களே, விரைவாக நீர் நிரம்பிய கலசத்தை கொண்டு வாருங்கள்.”

Verse 70

सवौंषधीः पल्लवांश्च दूर्वाः पुष्पाणि चाक्षतान् । धूपं च चंदनं चैव गोमयं मधुसर्पिषी

“எல்லா மூலிகைகளும், இளம்பல்லவங்களும், தூர்வா புல்லும், மலர்களும், அக்ஷதமும்; மேலும் தூபம், சந்தனம், கோமயம், தேன், நெய்யும் கொண்டு வாருங்கள்.”

Verse 71

इत्यादिष्टैर्द्विजैर्वेगात्समानीतं नृपाज्ञया । उपलिप्य च भूभागं स्वस्तिकं संनिवेश्य च

இவ்வாறு ஆணையிடப்பட்ட த்விஜர்கள் அரச ஆணையினால் விரைவாக அனைத்தையும் கொண்டு வந்தனர். பின்னர் நிலப்பகுதியை மெழுகி, அதன்மேல் ஸ்வஸ்திகச் சின்னத்தை அமைத்தனர்.

Verse 72

तत्राग्निकार्यं कृत्वाऽथ वेदान्कुंभे निधाय सः । इन्द्रं तस्मिंश्च विन्यस्य दिक्पालांश्च यथाक्रमम् । हुत्वाग्निं स चरुं कृत्वा ग्रहपूजामकारयत्

அங்கே அவர் விதிப்படி அக்னிகாரியம் செய்து, பின்னர் வேதங்களை கும்பத்தில் வைத்து, அதில் இந்திரனையும் வரிசைப்படி திக்பாலர்களையும் பிரதிஷ்டை செய்தார். அக்னியில் ஆஹுதிகள் அளித்து சருவைத் தயாரித்து, கிரகபூஜையையும் நடத்தச் செய்தார்.

Verse 73

तोयं सुवर्णपात्रस्थं कृत्वा कुंभान्स्वयं गुरुः । अभिषेकं ततश्चक्रे मुहूर्ते सार्वकामिके

குரு பொன்னாலான பாத்திரத்தில் நீரை வைத்து, தாமே கும்பங்களை ஒழுங்காக அமைத்தார்; பின்னர் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் சுபமுகூர்த்தத்தில் அபிஷேகம் செய்தார்.

Verse 74

अभिषिक्ता तु सा तेन पूता स्नानार्थवारिणा । जाता सचेतना बाला सर्वं पश्यति चक्षुषा

குளிப்பிற்காகத் தூய்மைப்படுத்திய அந்த நீரால் அவர் அவளை அபிஷேகம் செய்ததும், அந்தப் பெண் உணர்வு பெற்றாள்; கண்களால் அனைத்தையும் தெளிவாகக் காணத் தொடங்கினாள்.

Verse 75

शृणोति सर्वं जानाति चरित्रं पूर्वजन्मनः । बदरीफलमात्रं तु पुरोडाशं ददौ गुरुः

அவள் அனைத்தையும் கேட்கவும், அறியவும், தன் முன்னைய பிறவியின் வரலாறையும் உணரவும் தொடங்கினாள். பின்னர் குரு, ஒரு பதரி பழ அளவிற்கே புரோடாசத்தை அவளுக்கு அளித்தார்.

Verse 76

तयोपभुक्तं यत्नेन ततश्चक्रे स मार्ज्जनम् । मानुषे वचने कर्णे ददौ ज्ञानं गुरुस्ततः

அவள் அதை கவனமாக உண்ட பின், அவர் மார்ஜனம் (சுத்திகரிப்பு) செய்தார். பின்னர் குரு மனித மொழிச் சொற்களை அவள் காதில் உரைத்து, அவளுக்கு ஞானத்தை அருளினார்.

Verse 77

गुरवे दक्षिणां दत्त्वा ततः सा च मृगानना । भोजराजाय सर्व च चरित्रं पूर्वजन्मनः

குருவுக்கு தக்ஷிணை அளித்த பின், அந்த மிருகநயனி (மென்முகத்தாள்) போஜராஜனிடம் தன் பூர்வஜன்மச் சரிதம் முழுவதையும் உரைத்தாள்।

Verse 78

वक्तुं प्रचक्रमे बाल्याद्यद्वृत्तं पूर्वजन्मनि । नमस्कृत्य गुरुं पूर्वं ब्राह्मणान्क्षत्रियांस्तथा

அவன் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து பூர்வஜன்ம நிகழ்வுகளைச் சொல்லத் தொடங்கினான். முதலில் குருவை வணங்கி, அதுபோலவே பிராமணர்களையும் க்ஷத்திரியர்களையும் வணங்கினான்।

Verse 79

मृग्युवाच । न विषादस्त्वया कार्यो राजञ्च्छ्रुत्वा मयोदितम् । इतस्त्वं सप्तमे स्थाने कलिंगाधिपतेः सुतः

மிருக்யு கூறினாள்—அரசே, நான் சொன்னதை கேட்டுப் புலம்ப வேண்டாம். இனி ஏழாவது பிறவியில் நீ கலிங்க அரசனின் மகனாகப் பிறப்பாய்।

Verse 80

मृते पितरि बालस्त्वं स्वभिषिक्तः स्वमंत्रिभिः । अहं हि वंगराजस्य संजाता दुहिता किल

உன் தந்தை இறந்தபோது நீ இன்னும் சிறுவனாய் இருந்தாய்; ஆயினும் உன் அமைச்சர்கள் உன்னை அரசனாக அபிஷேகம் செய்தனர். நான் வங்க அரசனின் மகளாகவே பிறந்தேன்।

Verse 81

परिणीता त्वया देव पित्रा दत्ता स्वयं नृप । त्वयाऽहं पट्टमहिषी कृता योषिद्वरा यतः

தேவனே, அரசனே! என் தந்தை தாமே என்னை உமக்குக் கொடுத்தார்; நீர் என்னை மணந்தீர். நீர் என்னை பட்டமகிஷியாக, பெண்களில் முதன்மையாக்கினீர்।

Verse 82

युवा जातः क्रमेणैव हिंस्रः क्रूरो बभूव ह । न वेदशास्त्रकुशलो दयाधर्मविवर्जितः

அவன் படிப்படியாக இளமை அடைந்து வன்முறையுடனும் கொடூரத்துடனும் ஆனான். வேத-சாஸ்திரங்களில் தேர்ச்சி இன்றி, கருணையும் தர்மமும் அற்றவனாயிருந்தான்.

Verse 83

लुब्धो मानी महाक्रोधी सत्याचार बहिष्कृतः । न देवं न गुरुं विप्रान्नो जानाति दुराशयः

அவன் பேராசையுடனும் அகந்தையுடனும் பெருங்கோபத்துடனும் இருந்தான்; சத்திய நெறியிலிருந்து தள்ளப்பட்டான். தீய எண்ணமுடையவன்; தேவனையும் குருவையும் பிராமண முனிவர்களையும் மதிக்கவில்லை.

Verse 84

विरक्ता हि प्रजास्तस्य ब्राह्मणोच्छेदकारकः । समासन्नैर्नृपैस्तस्य देशः सर्वो विलुंपितः । सैन्यं सर्वं समादाय युद्धायोपजगाम सः

அவன் பிராமணர்களை அழிப்பவனாக இருந்ததால் அவன் குடிமக்கள் அவனை விட்டு விலகினர். அண்டை அரசர்கள் அவன் நாட்டை முழுவதும் கொள்ளையிட்டனர். பின்னர் அவன் அனைத்து படையையும் திரட்டி போருக்கு முன்னேறினான்.

Verse 85

सहैवाहं गता देव युद्धं जातं नृपैः सह । हारितं सैनिकैस्तस्य गता नष्टा दिशो दश

ஓ தேவா! நானும் அவனுடன் சென்றேன். அந்த அரசர்களுடன் போர் ஏற்பட்டது. அவன் படை தோற்றது; நான் பத்து திசைகளிலும் வழி தொலைந்து ஓடினேன்.

Verse 86

त्यक्त्वा धर्मं निजं राजा पलायनपरोऽभवत् । गच्छमानस्तु नृपतिः शत्रुभिः परिपीडितः

தன் சொந்த தர்மத்தை விட்டுவிட்டு அரசன் ஓடிப்போகவே மனம் கொண்டான். செல்லும் வழியிலேயே அந்த மன்னன் பகைவரால் தொடர்ந்து துன்புறுத்தப்பட்டான்.

Verse 87

तवास्मिवादी दुष्टात्मा हतो लोकविरोधकः । देहं तस्य गृहीत्वाग्नौ प्रविष्टाहं नृपोत्तम

‘நான் உன்னுடையவன்’ என்று எப்போதும் கூறிய அந்த துஷ்டாத்மா மக்கள் விரோதியாகக் கொல்லப்பட்டான். அவன் உடலை எடுத்துக்கொண்டு நான் அக்கினியில் புகுந்தேன், அரசர்களில் சிறந்தவனே।

Verse 88

मृतस्यैवं गतिर्नास्ति नरके स विपच्यते । मृतं कांतं समादाय भार्याग्नौ प्रविशेद्यदि

அத்தகையவனுக்கு மரணத்திற்குப் பின் நல்வழி இல்லை; அவன் நரகத்தில் வெந்து துன்புறுவான். ஆனால் மனைவி தன் இறந்த காதலனை எடுத்துக்கொண்டு மனைவியின் சிதாக்னியில் புகுந்தால், வேறு விதமான கதியென்று கூறப்படுகிறது।

Verse 89

सा तारयति पापिष्ठं यावदाभूतसंप्लवम् । इह पापक्षयं कृत्वा पश्चात्स्वर्गे महीयते

அவள் (பதிவிரதை) மிகப் பாவியையும் பிரளயம் வரை மீட்டருள்வாள். இவ்வுலகில் பாவநாசம் செய்து, பின்னர் சொர்க்கத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவாள்।

Verse 90

अतस्त्वं ब्राह्मणो जातो देशे मालवके नृप । तस्यैव तत्र भार्याहं संभूता ब्राह्मणी नृप

ஆகையால், அரசே, நீ மாலவ நாட்டில் பிராமணனாகப் பிறந்தாய். அங்கேயே, அரசே, நான் அவனுடைய மனைவியாக—பிராமணியாக—பிறந்தேன்।

Verse 91

धनधान्यसमृद्धोऽभूत्तथा जीवधनाधिकः । मृतः पिता मृता माता स च भ्रातृविवर्जितः

அவன் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவனானான்; மேலும் ‘உயிர்ச் செல்வம்’ (சேவகர், சார்ந்தோர்) மிகுதியாயிருந்தது. அவன் தந்தை இறந்தார், தாயும் இறந்தார்; அவன் சகோதரர் இன்றியவனாய் இருந்தான்।

Verse 92

धनधान्यसमृद्धोऽपि लुब्धो भ्रमति भूतले । अतीव कोपनो विप्रो वेदपाठविवर्जितः

தனமும் தானியமும் நிறைந்திருந்தும் அவன் பேராசையால் பூமியில் அலைந்தான். அந்தப் பிராமணன் மிகக் கோபமுடையவன்; வேதப் பயிற்சியற்றவன்.

Verse 93

स्नानसंध्यादिहीनश्च मायावी याचते जनम् । भक्तिं करोमि परमां स च क्रुध्यति मां प्रति

நீராடல், சந்த்யாவந்தனம் முதலியவற்றின்றி, வஞ்சகனாய் இருந்து அவன் மக்களிடம் யாசித்தான். நான் உச்சமான பக்தியைச் செய்தும், அவன் என்மேல் சினந்தான்.

Verse 94

संतानं तस्य वै नास्ति धनरक्षापरो हि सः । न ददाति न चाश्नाति न जुहोति स रक्षति

அவனுக்கு சந்ததி இல்லை; ஏனெனில் அவன் செல்வத்தைப் பாதுகாப்பதிலேயே பற்றுடையவன். அவன் தானம் செய்யான், அனுபவிக்கான், ஹோமம் செய்யான்—சேமித்து காக்கவே செய்தான்.

Verse 95

न तर्पणं तिलैर्विप्रो विदधात्यतिलो भतः । कार्त्तिकेऽपि च संप्राप्ते विष्णुपूजाविवर्जितः

அதிகப் பேராசையால் அந்தப் பிராமணன் எள்ளால் தர்ப்பணம் செய்யவில்லை. கார்த்திக மாதம் வந்தபோதும் அவன் விஷ்ணு பூஜையின்றியே இருந்தான்.

Verse 96

दीपं ददाति नो विप्रो मासमेकं निरन्तरम् । न भुंक्ते शाकपत्रं स एकाहारो निरंतरम्

அந்தப் பிராமணன் ஒரு மாதம்கூட இடைவிடாது தீபதானம் செய்யவில்லை. அவன் கீரை இலைகளையும் உண்ணான்; எப்போதும் ஒருவேளை உணவையே கடைப்பிடித்தான்.

Verse 97

मासे नभस्ये संप्राप्ते प्राप्ते कृष्णे नृपोत्तम । न करोति गृहे श्राद्धं स्नानतर्पणवर्जितः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! நபஸ்ய மாதம் வந்து, கிருஷ்ணபக்ஷம் வந்தபோதும், அவன் ஸ்நானமும் தர்ப்பணமும் இன்றி வீட்டில் ஸ்ராத்தம் செய்யான்.

Verse 98

न जानाति दिनं पित्र्यं पक्षमेकं निरन्तरम् । अन्यत्र भुंक्ते विप्रोऽसौ क्षयाहेऽपि समागते

அந்தப் பிராமணன் பித்ரு தினத்தையும் அறியான்; பித்ருக்களுக்கென நியமிக்கப்பட்ட தொடர்ந்த பக்ஷத்தையும் கடைப்பிடிக்கான்; க்ஷயாஹம் வந்தாலும் வேறிடத்தில் உண்ணுகிறான்.

Verse 99

मकरस्थेऽपि संक्रांतौ कृशरान्नं ददाति न । तिलान्सुवर्णं तारं वा वस्त्रं वा फलमेव च । शाकपत्रं स पुष्पं वा न ददाति तथेंधनम्

மகர ஸங்க்ராந்தியிலும் அவன் க்ருஷர அன்னம் தானம் செய்யான். எள்ளும், பொன்னும், வெள்ளியும், ஆடையும், பழமும் தரான்; கீரை இலைகளும், மலர்களும்—எரிவிறகும் கூட தரான்.

Verse 100

गवां गवाह्निकं नैव कथं मुक्तिर्भविष्यति । न याति विष्णुशरणं संप्राप्ते दक्षिणायने

பசுக்களுக்குரிய தினக் கடமை (கவாஹ்நிகம்) அவன் செய்யாவிட்டால், முக்தி எவ்வாறு உண்டாகும்? தக்ஷிணாயனம் வந்தபோதும் அவன் விஷ்ணு சரணம் அடையான்.

Verse 101

धेनुं ददाति नो विप्रो ग्रहणे चंद्रसूर्ययोः

அந்தப் பிராமணன் சந்திர-சூரிய கிரகணங்களிலும் கூட தேனு தானம் செய்யான்.

Verse 102

एकापि दत्ता सुपयस्विनी सा सवस्त्रघंटाभरणोपपन्ना । वत्सेन युक्ता हि ददाति दात्रे मुक्तिं कुलस्यास्य करोति वृद्धिम्

பால்செழிப்புடைய ஒரு பசுவை கூட, ஆடை, மணி, ஆபரணங்களுடன், கன்றுடன் சேர்த்து தானமாக அளித்தால், அந்த தானம் தானகர்த்தாவுக்கு மோட்சம் அளித்து அவன் குலத்தின் வளர்ச்சியும் செழிப்பும் தரும்।

Verse 103

यावंति रोमाणि भवंति तस्यास्तावंति वर्षाणि महीयते सः । ब्रह्मालये सिद्ध गणैर्वृतोऽसौ संतिष्ठते सूर्यसमानतेजाः

அந்த பசுவின் உடலில் எத்தனை ரோமங்கள் உள்ளனவோ, அத்தனை ஆண்டுகள் தானகர்த்தா போற்றப்படுவான். சித்தர்களால் சூழப்பட்டு, பிரம்மலோகத்தில் சூரியனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் தங்குவான்।

Verse 104

देवालयं नो विदधाति वापीं कूपं तडागं न करोति कुण्डम् । पुण्यं विवाहं सुजनोपकारं नासौ सतां वा द्विजमंदिरं च

அவன் கோவிலையும் கட்டுவதில்லை; படிக்கிணறு, கிணறு அமைப்பதில்லை; குளம், குண்டம் செய்வதில்லை. புண்ணியமான திருமணச் செயலும் இல்லை; நல்லோருக்கு உதவியும் இல்லை; சான்றோரின் இல்லமோ, பிராமணரின் இல்லமோ அமைப்பதுமில்லை।

Verse 105

धनं सदा भूमिगतं करोति धर्मं न जानाति कुलस्य चासौ । अहं हि तस्यानुगता भवामि कथं हि कांतं परिवं चयामि

அவன் எப்போதும் செல்வத்தை மண்ணில் புதைத்துவைக்கிறான்; குலதர்மத்தையும் அறியான். ஆனாலும் நான் அவனுக்கே பற்றுடையவள்; என் அன்புக் கணவரை விட்டுவிட்டு நான் எப்படிப் பிற இடம் செல்வேன்?

Verse 106

एवं हि वर्त्तमानः स कालधर्ममुपेयिवान् । धनलोभान्मया देव मरणं परिवर्जितम्

இவ்வாறு நடந்துகொண்டிருந்த அவன் காலதர்மம் எனும் மரண விதிக்குள் அகப்பட்டான். தேவரே! செல்வ ஆசையால் நான் அவனுடைய மரணத்தைத் தடுத்தேன் (தள்ளிவைத்தேன்)।

Verse 107

पश्यन्त्या गोत्रिभिः सर्वं गृहीतं धनसंचयम् । कालेन महता देव मृताऽहं द्विजमंदिरे

இறைவா! நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே உறவினர்கள் என் செல்வம் முழுவதையும் கவர்ந்து கொண்டனர். நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு ஒரு அந்தணர் வீட்டில் நான் இறந்தேன்.

Verse 108

श्वेतसर्पः समभवद्देशे तस्मिन्नरोत्तम । तत्रैवाहं ब्राह्मणस्य संजाता तनया नृप

மனிதர்களில் சிறந்தவரே! அந்தப் பிரதேசத்தில் ஒரு வெண்ணிறப் பாம்பு தோன்றியது. அரசே! அங்கேயே நான் ஒரு அந்தணரின் மகளாகப் பிறந்தேன்.

Verse 109

वर्षेष्टमे तु संप्राप्ते परिणीता द्विजन्मना । तस्मिन्नेव गृहे सर्पो मदीये वसते नृप

எட்டாவது வயதில் ஒரு அந்தணருடன் எனக்குத் திருமணம் நடந்தது. அரசே! என்னுடைய அந்த வீட்டிலேயே அந்தப் பாம்பும் வசித்து வந்தது.

Verse 110

भार्या ममेति संदष्टो रात्रौ भर्त्ता महा हिना । मृतोऽपि ब्राह्मणैः सर्पो लगुडैर्विनिपातितः

"இவள் என் மனைவி" என்று எண்ணி அந்தப் பெரிய பாம்பு இரவில் என் கணவரைக் கடித்தது. என் கணவர் இறந்தார்; அந்தணர்கள் தடிகளால் அடித்து அந்தப் பாம்பையும் கொன்றனர்.

Verse 111

वैधव्यं मम दत्त्वा तु द्विजसर्पौ मृतावुभौ । पित्रा मात्रा महाशोकं कृत्वा मे मुण्डितं शिरः

எனக்கு விதவைக் கோலத்தைக் கொடுத்துவிட்டு அந்த அந்தணரும் பாம்பும் இருவரும் இறந்தனர். அப்போது என் பெற்றோர்கள் மிகுந்த துயரத்துடன் என் தலையை மொட்டையடித்தனர்.

Verse 112

वसाना श्वेतवस्त्रं च विष्णुभक्तिपरायणा । मासोपवासनिरता यानि तीर्थान्यनेकशः

நான் வெண்வஸ்திரம் அணிந்து, விஷ்ணு-பக்தியில் முழுமையாகப் பராயணமாய், மாதந்தோறும் விரதங்களில் ஈடுபட்டு, பல தீர்த்தங்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் யாத்திரை செய்தேன்।

Verse 113

सर्पस्तु मकरो जातो गोदावर्यां शिवालये । देवं भीमेश्वरं द्रष्टुं गताऽहं स्वजनैः सह

அந்த பாம்பு கோதாவரியில் சிவாலயத்தின் அருகே மகரமாகப் பிறந்தது. நான் என் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து பீமேஸ்வரப் பெருமானை தரிசிக்கச் சென்றேன்।

Verse 114

यावत्स्नातुं प्रविष्टाऽहं वृता सर्वजनैर्नृप । मकरेण तदा दृष्टा भार्येयं मम वल्लभा । गृहीता मकरेणाहं नेतुमंतर्जले नृप

அரசே, பலர் சூழ நான் நீரில் குளிக்க இறங்கியபோது, அந்த மகரம் என்னைக் கண்டு ‘இவள் என் அன்புப் மனைவி’ என்று எண்ணி என்னைப் பிடித்து நீரின் ஆழத்திற்குள் இழுக்கத் தொடங்கியது।

Verse 115

हाहाकारः समभवज्जनः क्षुब्धः समंततः । कुंताघातेन केनासौ मकरस्तु निपातितः

அப்போது பெரும் அலறல் எழுந்தது; சுற்றிலும் மக்கள் கலங்கினர். உடனே யாரோ ஒருவர் ஈட்டிக் குத்தால் அந்த மகரத்தை வீழ்த்தினார்।

Verse 116

झषवक्त्रः स्थिता चाहं मृता कृष्टा जनैर्बहिः । अग्निं दत्त्वा जले क्षिप्त्वा भस्म लोका गृहान्गताः

என் முகம் மீன் முகம்போல் சிதைந்திருந்தது; நான் அங்கே இறந்தவளாய் கிடந்தேன். மக்கள் என்னை வெளியே இழுத்தனர்; அக்கினிச் சடங்குகளைச் செய்து சாம்பலை நீரில் கரைத்து, தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பினர்।

Verse 117

स्त्रीवधाल्लुब्ध्वको जातो झषस्तीर्थप्रभावतः । मानुषीं योनिमापन्नस्तस्मिन्नेव महावने

ஸ்த்ரீவதப் பாவத்தால் அவன் லுப்தகன் (வேடன்) ஆனான்; ஆயினும் ஝ஷ-தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அதே மாபெரும் வனத்திலேயே மீண்டும் மனிதப் பிறவி பெற்றான்.

Verse 118

अग्नेर्जलाच्च सर्पाच्च गजात्सिंहादवृषादपि । झषाद्विस्फोटकान्मृत्युर्येषां ते नरके गताः

அக்னி, நீர், பாம்பு, யானை, சிங்கம், காளை, மீன் அல்லது வெடிப்புநோய் காரணமாக மரணமடைந்தோர் நரகத்திற்குச் சென்றார் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 119

आत्महा भ्रूणहा स्त्रीहा ब्रह्मघ्नः कूटसाक्ष्यदः । कन्याविक्रयकर्ता च मिथ्या ब्रतधरस्तु यः

தற்கொலை செய்தவன், கருவைக் கொன்றவன், பெண்ணைக் கொன்றவன், பிராமணனை கொன்றவன், பொய்ச் சாட்சி கூறுபவன், கன்னியைக் விற்பவன், வஞ்சகமாக விரதச் சின்னம் தரிப்பவன்—இவர்கள் எல்லாம் பெரும் பாவிகள் எனக் கணிக்கப்படுவர்.

Verse 120

विक्रीणाति क्रतुं यस्तु मद्यपः स्याद्द्विजस्तु यः । राजद्रोही स्वर्णचौरो ब्रह्मवृत्तिविलोपकः

யாகத்தை விற்கும்வன், மதுபானம் அருந்தும் த்விஜன், அரசதுரோகி, பொன் திருடன், பிராமணர்க்கு விதிக்கப்பட்ட வாழ்வாதாரத்தை அழிப்பவன்—இவர்கள் பெரும் குற்றவாளிகள் என அறிவிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 121

गोघ्नस्तु निक्षेपहरो ग्रामसीमाहरस्तु यः । सर्वे ते नरकं यांति या च स्त्री पतिवंचका

பசுவைக் கொல்லுபவன், ஒப்படைக்கப்பட்ட நிக்ஷேபத்தை அபகரிப்பவன், கிராம எல்லை நிலத்தைத் திருடுபவன்—இவர்கள் அனைவரும் நரகத்திற்குச் செல்வர்; அதுபோல கணவனை ஏமாற்றும் பெண்ணும்.

Verse 122

झषमृत्युप्रभावेन जाता क्रौंची वने नृप । गोदावरीवने व्याधो भ्रमते मृगमार्गकः

அரசே! மீனினால் ஏற்பட்ட மரணத்தின் விளைவால் நான் காட்டில் கிரௌஞ்சிப் பறவையாக (பெண் கிரௌஞ்சம்) பிறந்தேன். கோதாவரி வனத்தில் ஒரு வேடன் மான்களின் பாதைகளைத் தேடி அலைந்தான்.

Verse 123

वने क्रौंचः सकामो मां मुदा कामयितुमुद्यतः । दृष्टाहं भ्रमता तेन व्याधेनाकृष्य कार्मुकम्

காட்டில் காமம் கொண்ட கிரௌஞ்சன் மகிழ்ச்சியுடன் என்னுடன் இணைவதற்கு ஆவலுற்றான். அப்போது அலைந்த வேடன் என்னைக் கண்டு வில்லைக் கயிற்றை இழுத்தான்.

Verse 124

हतः क्रौंचो मृतो राज न्नष्टा स्थानादहं ततः । गोदावरीवने तस्मिन्नेवंरूपं ददर्श तम्

அரசே! அந்தக் கிரௌஞ்சன் தாக்கப்பட்டு இறந்தான்; பின்னர் நான் அந்த இடத்திலிருந்து மறைந்தேன். அதே கோதாவரி வனத்தில் வேடன் அவனை அத்தகைய உருவில் கண்டான்.

Verse 125

ऋषिर्व्याधं शशापाथ दृष्ट्वा कर्म विगर्हितम् । कामधर्ममकुर्वाणं प्रिया संभाषतत्परम् । क्रौंचं त्वमवधीर्यस्मात्तस्मात्सिंहो भविष्यसि

அப்போது ஒரு ரிஷி, வேடனின் பழிக்கத்தக்க செயலைக் கண்டு சபித்தார்—காமத்தின் இயல்பான தர்மத்தில் ஈடுபட்டு, தன் துணையுடன் உரையாடலில் மூழ்கிய கிரௌஞ்சனை நீ கொன்றதால், நீ சிங்கமாகப் பிறப்பாய்.

Verse 126

ऋषिस्तेन विनीतेन स्थित्वा सन्तोषितो नृप । ऋषिर्वदति तस्याग्रे न मे मिथ्या वचो भवेत्

அரசே! அவன் பணிவுடன் முன் நின்றபோது ரிஷி திருப்தியடைந்தார். ரிஷி அவன் முன்னிலையில் கூறினார்—“என் வாக்கு பொய்யாகாது.”

Verse 127

सिंहस्थस्य प्रसादं ते करिष्ये मुक्तिहेतवे । सुराष्ट्रदेशे भविता सिंहो रैवतके गिरौ

நீ சிங்கநிலையிலே நிலைபெற்றபோது, மோட்சத்திற்காக நான் உனக்கு அருள்புரிவேன். சுராஷ்டிர தேசத்தில் ரைவதக மலையில் நீ சிங்கமாக ஆவாய்.

Verse 128

वस्त्रापथे महा क्षेत्रे मुक्तिस्ते विहिता ध्रुवा । इत्युक्त्वा स ऋषिर्देव गतो भीमेश्वरं प्रति । दुर्वचःश्रवणाद्व्याधः क्रमात्पंचत्वमाययौ

வஸ்த்ராபதம் எனும் மகாக்ஷேத்திரத்தில் உன் மோட்சம் உறுதியாக விதிக்கப்பட்டது. இவ்வாறு கூறி தேவऋஷி பீமேஸ்வரனை நோக்கிச் சென்றார்; தீய வாக்குகளைச் செவிமடுத்ததால் வேடன் காலப்போக்கில் மரணமடைந்தான்.

Verse 129

क्रौंची क्रौंचवियोगेन गता सा च वनांतरे । मृता दैववशाज्जाता मृगी रैवतके गिरौ

க்ரௌஞ்சன் பிரிவால் அந்தக் க்ரௌஞ்சீ காடினுள் அலைந்தாள். விதிவசத்தால் இறந்து, ரைவதக மலையில் மான்பெண்ணாக மறுபிறவி எடுத்தாள்.

Verse 130

मृगयूथगता नित्यं मोदते मदविह्वला । व्याधः सिंहः समभवद्गिरेस्तस्य महावने

அவள் மான்பெண் எப்போதும் மான்களின் கூட்டத்துடன் இருந்து, இளமை மயக்கத்தால் கலங்கி மகிழ்ந்தாள். அந்த மலையின் பேர்வனத்தில் வேடன் சிங்கமாக ஆனான்.

Verse 131

कामार्ता भ्रमता दृष्टा मृगी सिंहेन यत्नतः । तत्र संभ्रमते नित्यं सिंहश्चापि मृगी वने

அலைந்து திரிந்த காதலால் வாடிய மான்பெண்ணை சிங்கம் கவனமாகக் கண்டது. அதன் பின் அந்தக் காட்டில் சிங்கமும் மான்பெண்ணை நினைத்து இடையறாது உலாவியது.

Verse 132

सिंहोऽपि दैवयोगेन ममेयमिति मन्यते । परं हिंस्रस्वभावेन तामादातुं प्रचक्रमे

தெய்வயோகத்தால் சிங்கமும் ‘இவள் எனக்கே’ என எண்ணியது; ஆனால் கொடுஞ்சுபாவத்தால் அவளைப் பிடிக்க முயன்றது.

Verse 133

चलत्वं मृगजातीनां विहितं वेधसा स्वयम् । पुनर्गता मृगी यूथं क्रीडते चारुलोचना

மான் குலத்தார்க்கு அலைச்சல் படைத்தவனாலே விதிக்கப்பட்டதே; ஆகையால் அழகிய கண்களையுடைய மான்பெண் மீண்டும் கூட்டத்திற்குச் சென்று விளையாடினாள்.

Verse 134

भवस्य पश्चिमे भागे तत्र रैवतके गिरौ । अनुयातः शनैः सोऽथ मृगेन्द्रो मृगयूथपः । उत्पपात ततः सिंहो संघस्य मूर्द्धनि

பவனுடைய நாட்டின் மேற்கு பக்கத்தில், அங்கே ரைவதக மலையில், மான்களின் தலைவன்—கூட்டத் தலைவர்—அவளை மெதுவாகத் தொடர்ந்து வந்தான்; பின்னர் சிங்கம் அந்தக் கூட்டத்தின் தலைமேல் பாய்ந்தது.

Verse 135

सिंहस्य न मृगैः कार्यं हरिणीं प्रति पश्यतः । यत्र सा हरिणी याति ययौ सिंहस्तथैव ताम्

சிங்கத்திற்கு மற்ற மான்களால் ஒன்றும் இல்லை; அது மான்பெண்ணையே நோக்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்த மான்பெண் எங்கே சென்றாளோ, சிங்கமும் அப்படியே அவளைத் தொடர்ந்து சென்றது.

Verse 136

यदा वेगं मृगी चक्रे सिंहः कुद्धस्तदा वने । सिंहोऽपि वेगवाञ्जातो मृगीवेगाधिकोऽभवत्

காட்டில் மான்பெண் வேகமெடுத்தபோது சிங்கம் சினந்தது. சிங்கமும் வேகமடைந்து, அதன் வேகம் மான்பெண்ணின் வேகத்தை மீறியது.

Verse 137

यदा सिंहेन संक्रांता ददौ झम्पां मृगी तु सा । भवस्याग्रे नदीतोये पतिता जलमूर्द्धनि

சிங்கம் அவள்மேல் பாய்ந்தபோது அந்த மான்பெண் திடீரென ஒரு தாவல் செய்தாள். பவனின் (சிவனின்) முன்னிலையில் நதிநீரில் விழுந்து ஓட்டத்தின் மேற்பரப்பில் மூழ்கினாள்.

Verse 138

लंबते तु शरीरं मे वेणौ प्रोतं शिरो मम । सिंहः सहैव पतितो मृतः पयसि मध्यतः

என் உடல் தொங்குகிறது; என் தலை மூங்கிலில் குத்தி சிக்கியுள்ளது. சிங்கமும் என்னோடு சேர்ந்து விழுந்து நீரின் நடுவே இறந்தது.

Verse 139

स्वर्णरेषाजले देव विशीर्णं मम तद्वपुः । न तु वक्त्रं निपतितं त्वक्सारशिरसि स्थितम्

அரசே, ஸ்வர்ணரேஷா நீரில் என் உடல் சிதறித் துண்டாயிற்று; ஆனால் என் முகம் நீரில் விழவில்லை—அது அந்த கடினமான மூங்கில்-முனையில் தங்கி இருந்தது.

Verse 140

एतच्चरित्रं यत्सर्वं दृष्टं सारस्वतेन वै । तत्तीर्थस्य प्रभावेन सिंहस्त्वं समजायथाः

இந்த முழு நிகழ்வையும் சாரஸ்வதர் நேரில் கண்டார். அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் நீ சிங்கமாகப் பிறந்தாய்.

Verse 141

इदं हि सप्तमं जन्म सर्वपापक्षयोदयम् । कान्यकुब्जे महादेशे राजा भोजेतिविश्रुतः

இது உண்மையிலேயே ஏழாவது பிறவி; இது எல்லாப் பாவங்களின் நாசம் எழுவதற்குக் காரணமாகும். மகாநாடு கான்யகுப்ஜத்தில் ‘போஜ’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு அரசன் உள்ளான்.

Verse 142

अहं हि हरिणीगर्भे जाता मानुषरूपिणी । जातं वक्त्रं मृगीणां मे यस्मान्न पतितं जले

நான் உண்மையில் ஒரு மானின் கருவில் பிறந்தேன்; ஆயினும் என் உடல் மனித வடிவமாயிருந்தது. எனக்கு மான் முகம் ஏற்பட்டது; அது நீரில் விழாததாலே.