Adhyaya 19

Verse 1

राजोवाच । गृहीत्वा दक्षिणां दैत्यान्महाविष्णुर्जनार्दनः । चकार किं ममाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे

அரசன் கூறினான்—தானவர்களை தக்ஷிணையாக ஏற்றுக் கொண்ட மகாவிஷ்ணு ஜனார்தனன் என்ன செய்தான்? சொல்லுங்கள்; எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது।

Verse 2

सारस्वत उवाच । एवं स्तुतः सुरैर्देवो गृहीत्वा मेदिनीं हरिः । बलिं निर्वासयामास संपूर्णे यज्ञकर्मणि । यज्ञांते दक्षिणां लब्ध्वा संपूर्णोऽभूदथाध्वरः

சாரஸ்வதர் கூறினார்—தேவர்கள் இவ்வாறு போற்றியபோது ஹரி பூமியைத் தன் வசமாக்கி, யாகக் கிரியை நிறைவு பெற்றதும் பலியை நாடு கடத்தினான். யாக முடிவில் தக்ஷிணை கிடைத்தவுடன் அந்த அத்வரமும் முழுமை பெற்றது।

Verse 3

भगवानप्यसंपूर्णे तृतीये तु क्रमे विभुः । समभ्येत्य बलिं प्राह ईषत्प्रस्फुरिताधरः

மூன்றாம் அடியெடுப்பு இன்னும் நிறைவேறாத நிலையிலும், அனைத்தாற்றல் கொண்ட பகவான் பலியிடம் சென்று பேசினார்; அவரது உதடுகள் சிறிது நடுங்கின।

Verse 4

ऋणे भवति दैत्येन्द्र बंधनं घोरदर्शनम् । त्वं पूरय पदं तन्मे नोचेद्बन्धं प्रतीच्छ भोः

தைத்தியேந்திரா! கடன் மீதமிருந்தால் பயங்கரமான பந்தம் ஏற்படும். எனது அந்த அடியை நிறைவேற்று; இல்லையெனில், ஐயா, கட்டை ஏற்றுக்கொள்।

Verse 5

तन्मुरारिवचः श्रुत्वा पुरो भूत्वा बलेः सुतः । बाणो वामनमाचष्टे तदा तं विश्वरूपिणम्

முராரியின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், பலியின் மகன் பாணன் முன்னே வந்து, அப்போது விசுவரூபமாக நின்ற வாமனனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 6

कृत्वा महीमल्पतरां वपुः कृत्वा तु वामनम् । पदत्रयं याचयित्वा विश्वरूपमगाः कथम्

பூமியைச் சிறிதாக்கி வாமன உடலை ஏற்று மூன்று அடிகள் யாசித்தாய்; பின்னர் நீ எவ்வாறு விஸ்வரூபனானாய்?

Verse 7

यदि तृतीयं क्रमणं याचसे जगदीश्वर । पुनर्वामनतां याहि बलिर्दास्यति तत्पदम्

உலகநாதனே, நீ மூன்றாம் அடியை யாசித்தால் மீண்டும் வாமனரூபத்திற்குச் செல்; பலி அந்த வாமனனுக்கே அந்த அடியை அளிப்பான்.

Verse 8

यादृग्विधाय बलिना वामनायोदकं कृतम् । तत्तादृशाय दातव्यमथ किं विश्वरूपिणे

பலியால் வாமனனுக்காகச் செய்யப்பட்ட நீர்தானம் அத்தகைய வாமனனுக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும்; விஸ்வரூபனுக்குத் தருவது எவ்வாறு நியாயம்?

Verse 9

भवत्कृतमिदं विश्वं विश्वस्मिन्वर्तते बलिः । छद्मना नैव गृह्णन्ति साधवो ये महेश्वर

மகேஸ்வரனே, இந்த உலகம் உன் படைப்பு; பலி இவ்வுலகத்திலேயே வாழ்கிறான். சான்றோர் வஞ்சகத்தால் எதையும் ஏற்கார்.

Verse 10

जगदेतज्जगन्नाथ तावकं यदि मन्यसे । ज्ञात्वा बलिममर्यादं भवद्भक्तिपराङ्मुखम्

உலகநாதனே, இந்த முழு உலகமும் உன்னதே என்று நீ கருதினால், பலியை எல்லை மீறுபவனாகவும் உன் பக்தியிலிருந்து விலகியவனாகவும் அறிந்து…

Verse 11

कंठपाशेन निष्कास्य केन वै वार्यते भवान् । गोपालमन्यं कुरुते रक्षणाय च गोपतिः । सुतृणं चारयन्पूर्वो गोपः किं कुरुते तदा

நீ கழுத்தில் கயிற்றுப் பாசம் போட்டு அவனைத் துரத்திவிட்டால், உன்னை யார் தடுக்க முடியும்? காப்பிற்காக கோபதி வேறொரு கோபாலனை நியமித்தால், முன் கோபாலன்—நல்ல புல்லை மேய்த்துக்கொண்டிருப்பவன்—அப்போது என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 12

इत्येवमुक्ते तेनाथ वचने बलिसूनुना । प्रोवाच भगवान्वाक्यमादिकर्ता जनार्दनः

பலியின் மகன் இவ்வாறு கூறியபின், ஆதிகர்த்தாவான பகவான் ஜனார்தனன் இவ்வார்த்தைகளால் பதிலளித்தான்.

Verse 13

यान्युक्तानि वचांसीत्थं त्वया बालेन सांप्रतम् । तेषां त्वं हेतुसंयुक्तं शृणु प्रत्युत्तरं मम

ஓ சிறுவனே! நீ இப்போது இவ்வாறு சொன்ன வார்த்தைகளுக்கு, காரணம் பொருந்திய என் பதிலை இப்போது கேள்.

Verse 14

पूर्वमुक्तस्तव पिता मया बाण पदत्रयम् । देहि मह्यं प्रमाणेन तदेतत्समनुष्ठितम्

ஓ பாணா! முன்பு நான் உன் தந்தையிடம் ‘மூன்று அடிகள்’ நிலம் கேட்டேன்; அது முறையாக நிறைவேற்றப்பட்டதென்று உரிய சான்றால் காட்டுவாயாக.

Verse 15

किं न वेत्ति प्रमाणं मे बलिस्तव पिता सुत । बलेरपि हितार्थाय कृतमेतत्पदत्रयम्

ஓ மகனே! உன் தந்தை பலி என் உண்மையான அளவை அறியாதவரா? இந்த ‘மூன்று அடிகள்’ செயல் பலியின் நலனுக்காகவே செய்யப்பட்டது.

Verse 16

तस्माद्यन्मम बालेय त्वत्पित्रांऽबु करे महत् । दत्तं तेनास्य सुतले कल्पं यावद्वसिष्यति

ஆகையால், அன்புக் குழந்தையே, உன் தந்தை நீரார்ப்பணத்துடன் என் கைகளில் அளித்த மாபெரும் தானத்தின் பயனால், அவன் கல்பம் முடியும் வரை சுதலத்தில் வாசிப்பான்.

Verse 17

गते मन्वन्तरे बाण श्राद्धदेवस्य साम्प्रतम् । सावर्णिके त्वागते च बलिरिन्द्रो भविष्यति

ஏ பாணா, ஸ்ராத்ததேவனுடைய இப்போதைய மன்வந்தரம் கடந்தபின், சாவர்ணிக மன்வந்தரம் வந்தால், பலி இந்திரனாவான்.

Verse 18

इति प्रोक्त्वा बलिसुतं बाणं देवस्त्रिविक्रमः । प्रोवाच बलिमभ्येत्य वचनं मधुराक्षरम्

இவ்வாறு பலியின் மகன் பாணனிடம் கூறிய திரிவிக்ரமன், பலியிடம் அணுகி இனியவும் மென்மையானவும் சொற்களால் உரைத்தான்.

Verse 19

श्रीभगवानुवाच । अपूर्णदक्षिणे यागे गच्छ राजन्महातलम् । सुतलंनाम पातालं वस तत्र निरामयः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—அரசே, யாகத்தின் தக்ஷிணை பூரணமல்ல; ஆகவே மகாதலத்திற்குச் செல். ‘சுதல’ எனப்படும் பாதாளத்தில் அங்கே நோயற்றவனாய் வாசி.

Verse 20

बलिरुवाच । सुतलस्थस्य मे नाथ कथं चरणयोस्तव । दर्शनं पूजनं भोगो निवसामि यथासुखम्

பலி கூறினான்—நாதா, நான் சுதலத்தில் தங்க வேண்டுமெனில், உமது திருவடிகளின் தரிசனம், பூஜை, மேலும் உமது சன்னிதியின் இன்பம் எனக்கு எவ்வாறு கிடைக்கும், நான் அமைதியாய் வாழும்படி?

Verse 21

श्रीभगवानुवाच । दैत्येन्द्र हदये नित्यं तावके निवसाम्यहम् । अतस्ते दर्शनं प्राप्तः पुनः स्थास्ये तवान्तिकम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— ஹே தைத்யேந்திரா! நான் எப்போதும் உன் இதயத்தில் வாசம் செய்கிறேன். ஆகவே உனக்கு என் தரிசனம் கிடைத்தது; மீண்டும் உன் அருகிலேயே நான் தங்குவேன்.

Verse 22

तथान्यमुत्सवं पुण्यं वृत्ते शक्रमहोत्सवे । दीपप्रतिपन्नामाऽसौ तत्र भावी महोत्सवः

சக்ர (இந்திரன்) மகோৎসவம் முடிந்த பின் அங்கே இன்னொரு புண்ணிய விழா எழும். ‘தீப-பிரதிபன்னா’ என்ற பெயரால் அந்த மகோৎসவம் வருங்காலத்தில் நடைபெறும்.

Verse 23

तत्र त्वां नरशार्दूला हृष्टाः पुष्टाः स्वलंकृताः । पुष्पदीपप्रदानेन अर्चयिष्यंति यत्नतः

அங்கே, ஹே நரசார்தூலா! மக்கள் மகிழ்ந்து, செழித்து, அலங்கரித்து, மலரும் தீபமும் அர்ப்பணித்து முயற்சியுடன் உன்னை வழிபடுவர்.

Verse 24

तत्रोत्सवः पुण्यतमो भविष्यति धरातले । तव नामांकितो दैत्य तेन त्वं वत्सरं सुखी

அங்கே நடைபெறும் விழா பூமியில் மிகப் புண்ணியமானதாகும். ஹே தைத்யா! அது உன் பெயரால் குறிக்கப்படும்; அதனால் நீ ஒரு ஆண்டு முழுவதும் இன்பமுடன் இருப்பாய்.

Verse 25

भविष्यसि नरा ये तु दृढभक्तिसहा न्विताः । त्वामर्चयन्ति विधिवत्तेऽपि स्युः सुखभागिनः

உறுதியான பக்தியுடன் விதிப்படி உன்னை அர்ச்சிப்பவர்கள் அவர்களும் இன்பத்தின் பங்காளிகளாவர்.

Verse 26

यथैव राज्यं भवतस्तु सांप्रतं तथैव सा भाव्यथ कौमुदीति । इत्येवमुक्त्वा मधुमदितीश्वरं निवासयित्वा सुतलं सभार्यकम्

“உன் அரசாட்சி இப்போது எவ்வாறு நிலைத்திருக்கிறதோ, அதுபோலவே ‘கௌமுதீ’ எனப்படும் அந்தத் திருவிழாவும் இனி நிகழும்.” என்று கூறி, மதுமர்தனனின் ஆண்டவன் அந்த தைத்தியேந்திரனை மனைவியுடன் சுதலத்தில் குடியமர்த்தினான்।

Verse 27

उर्वी समादाय जगाम तूर्णं स शक्रसद्मामरसंघजुष्टम् । दत्त्वा मघोने मधुजित्त्रिविष्टपं कृत्वा तु देवान्मखभागभोगिनः

பூமியின் பொறுப்பை ஏற்று அவர் விரைவாக அமரர் கூட்டம் திகழும் சக்ரனின் இல்லத்திற்குச் சென்றார். பின்னர் மதுஜித் பெற்ற திரிவிஷ்டபத்தை மகவன் (இந்திரன்) க்கு அளித்து, தேவர்கள் யாகப் பங்குகளை உரியவாறு அனுபவிக்கச் செய்தார்।

Verse 28

अन्तर्दधे विश्वपतिर्महेशः संपश्यतां वै वसुधाधिपानाम्

பூமியின் அரசர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், உலகநாதன் மகேசன் கண்முன்னே மறைந்தான்।

Verse 29

गृहीत्वेति बले राज्यं मनुपुत्रे नियोजितम् । द्वीपांतरे च ते दैत्याः प्रेषिताश्चाज्ञया स्वयम्

இவ்வாறு பலியிடமிருந்து அரசாட்சியை மீட்டெடுத்து மனுவின் புதல்வனிடம் ஒப்படைத்தார். மேலும் அந்த தைத்தியர்கள் தாமே ஆணையின்படி வேறு ஒரு தீவுக் கண்டத்திற்குப் அனுப்பப்பட்டனர்।

Verse 30

पातालनिलया ये तु ते तत्रैव निवेशिताः । देवानां परमो हर्षः संजातो बलिनिग्रहे

பாதாளத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் அங்கேயே குடியமர்த்தப்பட்டனர். பலி அடக்கப்பட்டதால் தேவர்களுக்கு பேரானந்தம் உண்டாயிற்று।

Verse 31

निवासाय पुनश्चक्रे वामनो वामनो मनः । तत्र क्षेत्रे स्वनगरे वामनः स न्युवास ह

அப்போது பகவான் வாமனர் மீண்டும் அங்கே வாசம் செய்யத் தம் மனத்தைத் திருப்பினார். அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில், தம் சொந்த நகரில் இருப்பதுபோல், வாமனர் நிச்சயமாகத் தங்கினார்।

Verse 32

सारस्वत उवाच । प्रादुर्भावस्ते कथितो नरेन्द्र पुण्यः शुचिर्वामनस्याघहारी । स्मृते यस्मिन्संश्रुते कीर्तिते च पापं यायात्संक्षयं पुण्यमेति

சாரஸ்வதர் கூறினார்—ஓ அரசே! பாபங்களை அகற்றும் வாமன பகவானின் புனிதமும் புண்ணியமும் நிறைந்த அவதாரத்தை நான் உமக்கு உரைத்தேன். இதை நினைத்தாலும், கேட்டாலும், கீர்த்தித்தாலும் பாபம் குறைந்து புண்ணியம் பெருகும்।

Verse 33

ईश्वर उवाच । इति सारस्वतवचः श्रुत्वा भोजः स भूपतिः । नमस्कृत्य मुनिश्रेष्ठं पूजयामास भक्तितः

ஈஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சாரஸ்வதரின் சொற்களை கேட்ட அரசன் போஜன், முனிவர்களில் சிறந்தவருக்கு வணங்கி, பக்தியுடன் அவரை வழிபட்டான்।

Verse 34

ततो यथोक्तविधिना स भोजो नृपसत्तमः । वस्त्रापथक्षेत्र यात्रां परिवारजनैः सह । कृत्वा कृतार्थतां प्राप्तो जगामान्ते परं पदम्

பின்னர் அரசர்களில் சிறந்த போஜன், கூறப்பட்ட விதிமுறைகளின்படி தன் பரிவாரத்தாருடன் வாஸ்த்ராபதக் க்ஷேத்திர யாத்திரையைச் செய்தான். இவ்வாறு குறிக்கோள் நிறைவேறி, இறுதியில் பரமபதத்தை அடைந்தான்।

Verse 35

एतन्मया पुण्यतमं प्रभासक्षेत्रे च वस्रापथमीरितं ते । श्रुत्वा पठित्वा परया समेतो भक्त्या तु विष्णोः पदमभ्युपैति

பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள வாஸ்த்ராபதத்தின் மிகப் புண்ணியமான மஹாத்மியத்தை நான் உமக்கு உரைத்தேன். இதை பரம பக்தியுடன் கேட்டு பாராயணம் செய்பவன் விஷ்ணுவின் பதத்தை அடைவான்।

Verse 36

यथा पापानि धूयंते गंगावारिविगाहनात् । तथा पुराणश्रवणाद्दुरितानां विना शनम्

கங்கையின் நீரில் நீராடினால் பாவங்கள் கழுவப்படுவது போல, புராணம் கேட்பதால் தீவினைகள் மெதுவாக அழிகின்றன।

Verse 37

इदं रहस्यं परमं तवोक्तं न वाच्यमेतद्धरिभक्तिवर्जिते । द्विजस्य निन्दानिरतेऽतिपापे गुरावभक्ते कृतपापबुद्धौ

இது நீர் உரைத்த உன்னத இரகசியம்; ஹரிபக்தி இல்லாதவர்க்கு இதைச் சொல்லக் கூடாது. பிராமணரை இகழ்வதில் ஈடுபடும் மிகப் பாவிக்கும், குருவில் நம்பிக்கையில்லாதவர்க்கும், பாவத்தில் மனம் வைத்தவர்க்கும் கூறலாகாது।

Verse 38

इदं पठेद्यो नियतं मनुष्यः कृतभावनः । तस्य भक्तिः शिवे कृष्णे निश्चला जायते धुवम्

எவன் ஒழுங்குடன், ஒருமனத்துடன், இதை இடையறாது பாராயணம் செய்கிறானோ—அவனுக்கு சிவனும் கிருஷ்ணனும் மீது அசையாத பக்தி உறுதியாக உண்டாகும்।

Verse 39

तद्भक्त्या सकलानर्थान्प्राप्नोति पुरुषोत्तमः । पुराणवाचिने दद्याद्गोभूस्वर्णविभूषणम्

அந்த பக்தியால் பக்தன் எல்லா விரும்பிய நன்மைகளையும் அடைகிறான். புராணம் உரைப்பவர்க்கு பசு, நிலம், பொன், ஆபரணங்கள் முதலிய தானங்களை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 40

वित्तशाठ्यं न कर्तव्यं कुर्वन्दारिद्र्यमाप्नुयात् । त्रिःकृत्वा प्रपठञ्छृण्वंन्सर्वान्कामानवाप्नुयात्

செல்வத்தில் கஞ்சத்தனம் செய்யக் கூடாது; அப்படிச் செய்தால் வறுமை வரும். ஆனால் இதை மூன்று முறை பாராயணம் செய்து கேட்பவன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்।