Adhyaya 18

Verse 1

राजोवाच । वस्त्रापथे महाक्षेत्रे सम्प्राप्तो वामनो यदा । तदाप्रभृति किं चक्रे तन्मे विस्तरतो वद

அரசன் கூறினான்—“வஸ்த்ராபதத்தின் மஹாக்ஷேத்திரத்திற்கு வாமனர் வந்தபோது, அதன்பின் அவர் என்ன செய்தார்? அதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 2

सारस्वत उवाच । वामनो वसतिं चक्रे भवस्याग्रे नृपोत्तम । स्वर्णरेखाजले स्नात्वा भवं सम्पूज्य भावतः

சாரஸ்வதர் கூறினார்—“அரசர்களில் சிறந்தவனே! வாமனர் பவனாகிய சிவனின் சன்னிதியில் தங்குமிடத்தை அமைத்தார். ஸ்வர்ணரேகை நீரில் நீராடி, உள்ளார்ந்த பக்தியுடன் பவனைப் பூஜித்தார்.”

Verse 3

एकांते निर्मले स्थाने कण्टकास्थिविवर्जिते । कृष्णाजिनपरिच्छन्न उपविष्टो वरा सने

தனிமையான, தூய்மையான, முள்ளும் எலும்பும் அற்ற இடத்தில் அவர் கரிய மான் தோலால் மூடப்பட்ட சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்.

Verse 4

कृत्वा पद्मासनं धीरो निश्चलोऽभूद्द्विजोत्तमः । विधाय कन्धराबंधमृजुनासावलोककः

திடமுடைய அந்தத் த்விஜோத்தமன் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து அசையாதவனானான்; கழுத்தும் தோள்களும் நேராக அமைத்து மூக்கின் முனை வழியே மென்மையாக பார்வையை நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 5

गृहक्षेत्रकलत्राणां चिंतां मुक्त्वा धनस्य च । मायां च वैष्णवीं त्यक्त्वा कृतमौनो जितेन्द्रियः

வீடு, நிலம், மனைவி முதலியவற்றின் கவலையையும் செல்வக் கவலையையும் விட்டுவிட்டு, வைஷ்ணவ மாயையையும் துறந்து, மௌனம் கடைப்பிடித்து இந்திரியங்களை வென்றான்.

Verse 6

निराहारो जितक्रोधो मुक्तसंसारबंधनः । भुजौ पद्मासने कृत्वा किञ्चिन्मीलितलो चनः । मनोतिचंचलं ज्ञात्वा स्थिरं चक्रे हृदि द्विजः

உண்ணாவிரதமிருந்து, கோபத்தை வென்று, உலகப் பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு, அவர் பத்மாசனத்தில் கரங்களை அமைத்து கண்களை சிறிதளவு மூடினார். மனம் மிகச் சஞ்சலமென அறிந்து, அந்தத் த்விஜன் அதை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 8

एवं तं हृदये कृत्वा गृहीत्वा सर्वसन्धिषु । आनीय ब्रह्मणः स्थाने दृढं ब्रह्मण्ययोजयत्

இவ்வாறு அதனை இதயத்தில் நிறுவி, உடலின் எல்லாச் சந்திகளிலும் உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டு, அதை பிரம்மஸ்தானத்திற்குக் கொண்டு சென்று அசையாத நிலைத்தன்மையுடன் பிரம்மத்தில் இணைத்தார்.

Verse 9

गृहीत्वा पवनं बाह्यं यदा पूर यते तनुम् । तदा स पूरको ज्ञेयो रेचकं तु वदाम्यहम्

வெளிப்புறப் பிராணவாயுவை இழுத்து உடலை நிரப்பினால் அது ‘பூரகம்’ என அறிய வேண்டும்; இப்போது ‘ரேசகம்’ கூறுகிறேன்।

Verse 10

यदा चाभ्यन्तरो वायुर्बाह्ये याति क्रमान्नृप । तदा स रेचको ज्ञेयः स्तम्भनात्कुम्भको भवेत्

அரசே, உள்ளிருக்கும் பிராணவாயு மெல்ல வெளிப்புறம் செல்லும் போது அது ‘ரேசகம்’ என அறிய வேண்டும்; அதைத் தடுத்து நிலைநிறுத்தினால் ‘கும்பகம்’ ஆகும்।

Verse 11

पञ्चविंशतितत्त्वानि यदा जानंति योगिनः । मुच्यन्ते पातकैः सर्वैः सप्तजन्मकृतैरपि

யோகிகள் இருபத்தைந்து தத்துவங்களை அறிந்தால், அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும்—ஏழு பிறவிகளில் செய்ததாயினும்—விடுதலை பெறுவர்।

Verse 12

राजोवाच । कानि तत्त्वानि को देही किं ज्ञेयं योगिनां वद । उत्पन्नज्ञानसद्भावो योगयुक्तः कथं भवेत्

அரசன் கூறினான்: ‘தத்துவங்கள் எவை? தேஹி யார்? யோகி எதை அறிய வேண்டும்? மேலும் உள்ளத்தில் உண்மையான ஞானம் உதித்து, யோகத்தில் ஒருவர் எவ்வாறு நிலைபெறுகிறார்?’

Verse 13

ईश्वर उवाच । प्रकृतिश्च ततो बुद्धिरहंकारस्ततोऽभवत् । तन्मात्रपंचकं तस्मादेषा प्रकृतिरष्टधा

ஈசுவரன் கூறினான்: ‘முதலில் பிரக்ருதி; அதிலிருந்து புத்தி, அதிலிருந்து அகங்காரம். அதிலிருந்து ஐந்து தன்மாத்திரைகள் வெளிப்படுகின்றன; இவ்வாறு பிரக்ருதி எட்டுவகையாகச் சொல்லப்படுகிறது।’

Verse 14

बुद्धीन्द्रियाणि पञ्चैव पञ्च कर्मेंद्रियाणि च । एकादशं मनो विद्धि महा भूतानि पंच च

ஐந்து ஞானேந்திரியங்களும் ஐந்து கர்மேந்திரியங்களும் அறியத்தக்கவை; மனத்தை பதினொன்றாவதாக அறிக; மேலும் ஐந்து மகாபூதங்களும் உள்ளன.

Verse 15

गणः षोडशकः सांख्ये विस्तरेण प्रकीर्तितः । चतुर्विंशतितत्त्वानि पुरुषः पंचविंशकः

சாங்க்யத்தில் பதினாறு தொகுதி விரிவாகப் புகழ்ந்து சொல்லப்பட்டுள்ளது. தத்துவங்கள் இருபத்துநான்கு; புருஷன் இருபத்திஐந்தாம்.

Verse 16

देहीति प्रोच्यते देहे स चात्मानं च पश्यति । विंदन्ति परमात्मानं षष्ठं तं विंशतेः परम्

தேகத்தில் இருப்பதால் அவர் ‘தேஹி’ எனப்படுகிறார்; அவர் ஆத்மாவைத் தரிசிக்கிறார். அவர்கள் இருபதிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமாத்மாவை உணர்ந்து, அவரை அவற்றுக்கு அப்பால் ‘ஆறாம்’ எனக் கருதுகின்றனர்.

Verse 17

आसनादिप्रकारा ये ते ज्ञेयाः प्रथमं सदा । यदा दीपशिखाप्रायं ज्योतिः पश्यंति ते हृदि

ஆசனம் முதலிய வகைகள் யாவும் எப்போதும் முதலில் அறியப்பட வேண்டும். அவர்கள் இதயத்தில் விளக்கின் சுடரைப் போன்ற ஒளியைப் பார்க்கும்போது,

Verse 18

उत्पन्नज्ञानसद्भावा भण्यास्ते योगिनो बुधैः । पूर्वं जरां जरयति रोगा नश्यति दूरतः

உண்மையான ஞானத்தின் நன்மை எழுந்தவர்களை அறிஞர்கள் ‘யோகிகள்’ என அழைப்பர். முதலில் அவர்கள் முதுமையைச் சுருக்குவர்; நோய் தொலைவிலேயே அழியும்.

Verse 19

सर्वपापचये क्षीणे पश्चान्मृत्युं स विंदति । मृतो लोके नरो नास्ति योगी जानाति चेत्स्वयम्

அனைத்துப் பாவச் சேர்க்கையும் தீர்ந்தபின் அவன் மரணத்தை அடைகிறான். ஆனால் இவ்வுலகில் ‘இறந்த மனிதன்’ இல்லை—யோகி தானே உண்மையை அறிந்தால்.

Verse 20

तदा द्वाराणि संरुद्ध्य दश प्राणान्स मुञ्चति । पुण्य पापक्षयं कृत्वा प्राणा गच्छंति योगिनाम् । अणिमादिगुणैश्वर्यं प्राप्नुवंति शिवालये

அப்போது உடலின் வாயில்களான இந்திரியத் துவாரங்களை அடைத்து, அவன் பத்து பிராணவாயுக்களையும் விடுவிக்கிறான். புண்ணியம்–பாவம் இரண்டும் தீர, யோகியின் பிராணங்கள் சிவாலயத்தை அடைந்து அணி்மா முதலான யோகசித்தி ஐஸ்வரியத்தைப் பெறுகின்றன.

Verse 21

अनेन ध्यानयोगेन भवं पश्यति मानवः । मनसा चिंतितं सर्वं सम्प्राप्तं भवदर्शनात्

இந்த தியானயோகத்தால் மனிதன் பவனாகிய (சிவனை) தரிசிக்கிறான். பவதரிசனத்தால் மனத்தில் எண்ணிய அனைத்தும் நிறைவேறி கிடைக்கின்றன.

Verse 22

एवमास्ते यदा विप्रो वामनो भवसन्निधौ । गगनादवतीर्णं तं तदा पश्यति नारदम्

இவ்வாறு பவனாகிய (சிவன்) சன்னிதியில் பிராமணன் வாமனன் அமர்ந்திருந்தபோது, வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்த நாரதரை அவன் கண்டான்.

Verse 23

वामन उवाच । महर्षे कुशलं तेऽद्य कस्मादागम्यते त्वया । प्रणमामि महर्षे त्वां ब्रह्मैव त्वं जगत्त्रये

வாமனன் கூறினான்—ஓ மகரிஷியே, இன்று நலம் தானே? நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தீர்கள்? மகரிஷியே, உமக்கு வணங்குகிறேன்; மூவுலகிலும் நீரே நிச்சயமாகப் பிரம்மமே.

Verse 24

नारद उवाच । स्वर्ग लोकादहं प्राप्तः कुशलं किं ब्रवीमि ते

நாரதர் கூறினார்—நான் ஸ்வர்கலோகத்திலிருந்து வந்தேன்; ஹே மகாபாகா, உன் குசலச் செய்தியை என்ன சொல்லுவேன்?

Verse 25

यातायातैर्दिनेशस्य पूर्य्यते ब्रह्मणो दिनम् । दिनांते जायते रात्री रात्रौ नश्यंति देवताः

சூரியனின் வருகை-போகையால் பிரம்மாவின் ஒரு நாள் நிறைவு பெறுகிறது; நாள் முடிவில் இரவு தோன்றுகிறது, அந்த இரவில் தேவர்கள் லயமடைகின்றனர்।

Verse 26

का कथा मृत्युलोकस्य ये म्रियंते दिनेदिने । नभो धूमाकुलं जातं देवा बलिगृहे गताः

அப்படியெனில் தினந்தோறும் மக்கள் இறக்கும் ம்ருத்யுலோகத்தைப் பற்றி என்ன சொல்லுவது? வானம் புகையால் நிரம்பியது; தேவர்கள் பலியின் மாளிகைக்குச் சென்றனர்।

Verse 27

सप्तर्षयो गतास्तत्र ब्रह्मणा ब्रह्मचारिणः । हाहाहूहूस्तुंबरुश्च गतौ नारदपर्वतौ

அங்கே பிரம்மாவின் பிரம்மச்சாரிகளான சப்தரிஷிகளும் சென்றனர்; ஹாஹா-ஹூஹூவும் தும்பருவும் சென்றனர்; நாரதரும் பர்வதரும் சென்றனர்।

Verse 28

अप्सरोगणगन्धर्वाः संप्राप्ता बलिमंदिरे । उत्पातशांतिको यज्ञः क्रियते बलिना स्वयम्

அப்ஸரைகள் மற்றும் கந்தர்வர்கள் கூட்டம் பலியின் மாளிகையில் வந்து சேர்ந்தது; தீய உற்பாதங்களைச் சாந்தப்படுத்தும் யாகத்தை பலி தானே நடத்துகிறான்।

Verse 29

तत्रैव गन्तुमिच्छामि द्रष्टुं यज्ञं बलेर्गृहे । सहस्रमेकं यज्ञानामेकोनं विदधे बलिः

நானும் அங்கே சென்று, பலியின் இல்லத்தில் நடைபெறும் யாகத்தை தரிசிக்க விரும்புகிறேன். பலி ஆயிரம் யாகங்களில் ஒன்றுக் குறைவாக—தொள்ளாயிரத்து தொண்ணூற்று ஒன்பது—யாகங்களைச் செய்தான்.

Verse 30

दैत्यानां भुवनं सर्वं संपूर्णेऽस्मिन्भविष्यति । असावतिशयः कोऽपि प्रारब्धो यज्ञकर्मणि । द्विजातिभ्यो मया देयं येन यद्याच्यते स्वयम्

இந்த யாகம் நிறைவு பெற்றால், தைத்யர்களின் முழு உலகமும் முழுமையாக நிலைபெறும். இந்த யாகச் செயலில் ஏதோ ஒரு அதிசயமான சிறப்பு முயற்சி தொடங்கியுள்ளது. ஆகவே எந்தத் த்விஜனும் என்னிடம் எதை வேண்டினாலும், நான் தானாகவே அதைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 31

वारितेनापि मे देयं सत्यमस्तु वचो मम । आत्मानमपि दारांश्च राज्यं पुत्रान्प्रियान्मम

என்னைத் தடுத்தாலும் நான் தானம் அளிக்கவே வேண்டும்—என் சொல் உண்மையாகட்டும். என் உயிரையும், என் மனைவியையும், என் அரசையும், என் அன்பு மகன்களையும் கூட அளிப்பேன்.

Verse 32

प्रार्थितश्चेन्न दास्यामि व्यर्थो भवतु मेऽध्वरः । अनेन वचसा जाता महती मे शिरो व्यथा । प्रतिज्ञाय कथं यज्ञः संपूर्णोऽयं भविष्यति

வேண்டப்பட்டபோது நான் தானம் அளிக்காவிட்டால், என் யாகம் வீணாகட்டும். இவ்வார்த்தைகளால் என் தலையில் பெரும் வேதனை எழுந்தது. உறுதி மொழிந்த பின் இந்த யாகம் எவ்வாறு நிறைவேறும்?

Verse 33

भंगोपायं न पश्यामि भ्रमामि भुवनत्रये । विध्वंसकारिणं ज्ञात्वा भवंतं पर्युपस्थितः

இந்த முடிச்சை அவிழ்க்க வழி எனக்குத் தெரியவில்லை; மூன்று உலகங்களிலும் அலைகிறேன். நீங்கள் தீர்மானமான முடிவை (வித்வம்சம்) செய்ய வல்லவர் என அறிந்து, சரணாகதி கொண்டு உங்கள் முன் வந்தேன்.

Verse 34

यथा न पूर्यते यज्ञस्तथेदानीं विधीयताम्

இப்போது யாகம் குறைவின்றி நிறைவேறுமாறு முறையாக ஏற்பாடு செய்யப்படுக।

Verse 35

वामन उवाच । महर्षे शृणु मे वाक्यं का शक्तिर्मम विद्यते । कोऽहं कस्मात्करिष्यामि यज्ञे देवाः समागताः

வாமனர் கூறினார்—மஹரிஷியே, என் சொற்களை கேளுங்கள். என்னிடம் என்ன சக்தி உள்ளது? நான் யார், என்ன செய்ய இயலும்—இந்த யாகத்தில் தேவர்கள் தாமே கூடிவந்திருக்கையில்?

Verse 36

ऋषयो ब्राह्मणाः सर्वे कथं व्यर्थो भविष्यति । अपरं शृणु मे वाक्यं ब्रह्मर्षे ब्रह्मणस्पते

எல்லா ரிஷிகளும் பிராமணர்களும் இங்கு உள்ளனர்—யாகம் எவ்வாறு வீணாகும்? ஓ பிரஹ்மரிஷியே, ஓ பிரஹ்மணஸ்பதியே, என் இன்னொரு சொல்லையும் கேளுங்கள்।

Verse 37

न कलत्रं न ते पुत्राः कस्मात्प्रकृतिरीदृशी । युद्धं विना न ते सौख्यं न सौख्यं कलहं विना

உனக்கு மனைவியும் இல்லை, மகன்களும் இல்லை—உன் இயல்பு ஏன் இப்படியாக உள்ளது? போரின்றி உனக்கு இன்பமில்லை; சண்டையின்றியும் உனக்கு இன்பமில்லை।

Verse 39

नारदः कुरुते चान्यदन्यत्कुर्वंति ब्राह्मणाः । ममापि कौतुकं जातं महर्षे वद सत्वरम्

நாரதர் ஒன்று செய்கிறார்; பிராமணர்கள் வேறொன்று செய்கிறார்கள். எனக்கும் ஆவல் எழுந்துள்ளது—மஹரிஷியே, விரைவாக சொல்லுங்கள்।

Verse 40

नारद उवाच । पाद्मकल्पे व्यतिक्रांते रात्र्यंते शृणु वामन । ब्रह्माण्डं वारिणा व्याप्तमन्यत्किं चिन्न विद्यते

நாரதர் கூறினார்—வாமனனே, கேள். பத்மகல்பம் கடந்தபின், இரவின் முடிவில், முழு பிரம்மாண்டமும் நீரால் நிறைந்தது; அதற்கு அப்பால் எதுவும் இல்லை.

Verse 41

अप्सु शेते देवदेवः स च नारायणः स्मृतः । स ब्रह्मा स शिवो नास्ति भेदस्तेषां परस्परम्

தேவர்களின் தேவன் ஆதிநீரில் பள்ளிகொள்கிறான்; அவன் நாராயணன் என நினைக்கப்படுகிறான். அவனே பிரம்மா, அவனே சிவன்—அவர்களுக்குள் வேறுபாடு இல்லை.

Verse 42

यदा भवंति ते भिन्ना स्तदा देवत्रयं च ते । कर्त्तुं वाराहकल्पं तु भिन्ना जातास्त्रयस्तदा

அவர்கள் தனித்தனியாகத் தோன்றும் போது, அவர்கள் தேவத்திரயம் என அழைக்கப்படுவர். வராககல்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக அப்போது அவர்கள் மூன்று வேறுபட்ட வடிவங்களாயினர்.

Verse 43

ब्रह्मविष्णुहरा देवा रजःसत्त्वतमोमयाः । सृष्टिं ब्रह्मा करोत्येवं तां च पालयते हरिः

பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் ஆகிய தேவர்கள் ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் ஆகிய குணங்களால் அமைந்தவர்கள். இவ்வாறு பிரம்மா படைப்பைச் செய்கிறார்; ஹரி அதைப் பாதுகாக்கிறார்.

Verse 44

हरः संहरते सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । एवं प्रवर्त्य देवेश उपविष्टा वरासने । कैलासशिखरे रम्ये मंत्रयंति परस्परम्

ஹரன் அசையும் அசையாத அனைத்துடனும் கூடிய மூவுலகையும் சங்கரிக்கிறார். இவ்வாறு உலகச் செயல்களை நடத்திவைத்து, தேவேசர்கள் சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, அழகிய கைலாசச் சிகரத்தில் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசிக்கின்றனர்.

Verse 45

त्रयाणां को वरो देवः को ज्येष्ठः को गुणाधिकः । चतुर्थो नास्ति यो वेत्ति सहसा ते त्रयः स्थिताः

அம்மூவரில் உயர்ந்த தெய்வம் யார்? மூத்தவர் யார்? குணங்களில் மேலானவர் யார்? தீர்ப்பளிக்க நான்காவது ஒருவர் இல்லை; ஆகவே அந்த மூவரும் ஒரே நேரத்தில் ஐயத்தில் நின்றனர்।

Verse 46

तेभ्यः समुत्थितं ज्योतिरेकीभूतं तदंबरे । कालमानेन युक्तं तद्भ्राम्ते रविमंडलम्

அவர்களிடமிருந்து ஒரு ஒளி எழுந்தது; அது வானில் ஒன்றாய் இணைந்து ஒரே பேர்ஜ்வாலையாக ஆனது. கால அளவுடன் இணைந்து அது சூரிய வட்டமாகச் சுழல்கிறது।

Verse 47

अहं ज्येष्ठो ह्यहं ज्येष्ठो वादोऽभूद्धरब्रह्मणोः । द्वयोर्विवदतोः क्रोधात्संजातोऽहं मुखात्प्रभो

“நான் மூத்தவன்—நானே மூத்தவன்!” என்று ஹரனுக்கும் பிரம்மாவுக்கும் வாதம் எழுந்தது. அவர்கள் இருவரும் வாதித்த கோபத்தால், ஆண்டவனே, நான் வாயிலிருந்து பிறந்தேன்।

Verse 48

कथं देव न जानासि यदुक्तं ब्रह्मणा तदा । दशावतारास्ते रंतुं मत्स्यकूर्मादयः पुरा

தேவனே, அப்போது பிரம்மா சொன்னதை நீ எவ்வாறு அறியாமல் இருக்கிறாய்? மச்சம், கூர்மம் முதலிய உன் தசாவதாரங்கள் முன்பு தெய்வ லீலைக்காக வெளிப்பட்டன அல்லவா?

Verse 49

रुद्रेण वारिता गत्वा कलहो वो न युज्यते । तथैव कृतवान्विष्णुरवतारान्दशैव तान्

ருத்ரன் தடுத்து, “செல்லுங்கள்; இந்தச் சண்டை உங்களுக்கு ஏற்றதல்ல” என்றான். ஆயினும் விஷ்ணு அவ்வதே பத்து அவதாரங்களையும் நிச்சயமாக எடுத்தான்।

Verse 50

कल्पादौ ब्रह्मणो वक्त्रात्संजातोऽहं द्विजोत्तम । कलहाजन्म मे यस्मात्तस्मान्मे कलहः प्रियः

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் நான் பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து பிறந்தேன், ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே. என் பிறப்பு கலகத்திலிருந்து என்பதால், கலகமே எனக்குப் பிரியம்.

Verse 51

कल्पादौ सृजता पूर्वं चिन्वितं ब्रह्मणा स्वयम् । वेदान्तिना कथं सृष्टिः कर्त्तव्याऽहो हरे मया

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் படைப்பைத் தொடங்குமுன் பிரம்மா தாமே சிந்தித்தார்— ‘ஓ ஹரி! நான் வேதாந்தத்தில் நிலைத்தவன்; இந்த சிருஷ்டியை நான் எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்?’

Verse 52

नष्टान्वेदान्न जानामि क्व वेदास्ते गता इति । पृथ्वीमपि न जानामि किं स्थाने किमधो गता

அழிந்துபோன வேதங்கள் எங்கே சென்றன என்று எனக்குத் தெரியாது. பூமி எங்கே உள்ளது— எந்த இடத்தில் இருக்கிறது, அல்லது எந்த ஆழத்தில் வீழ்ந்தது— அதையும் நான் அறியேன்.

Verse 54

जले जलेचरो मत्स्यो महानद्यां भविष्यसि । आदाय वेदान्वेगेन मम त्वं दातुमर्हसि

நீரில் நீ நீர்வாழ் மீனாகி, பெரிய நதியில் சஞ்சரிப்பாய். வேதங்களை விரைவாக எடுத்துக் கொண்டு எனக்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 55

तथा च कृतवान्देवो मत्स्यरूपं जले महत् । वेदान्समानयामास ददौ च ब्रह्मणे पुरा । कूर्मरूपं पुनः कृत्वा मंदरं धारयिष्यसि

அவ்வாறே ஆண்டவன் பேர்நீரில் மகா மீன் வடிவம் கொண்டான்; வேதங்களை மீட்டுக் கொண்டு வந்து முன்பு பிரம்மாவுக்கு அளித்தான். பின்னர் மீண்டும் ஆமை வடிவம் கொண்டு மந்தர மலையைத் தாங்குவாய்.

Verse 56

इत्युक्तो ब्रह्मणा विष्णुर्लक्ष्मीस्त्वां वरयिष्यति । पुरा चित्रं चरित्रं ते मथने दृष्टवानहम्

பிரம்மா இவ்வாறு கூறியபோது விஷ்ணுவிடம்—“லக்ஷ்மி உம்மையே வரிப்பாள். முன்பு சமுத்திரமதனத்தில் உமது வியத்தகு லீலைகளை நான் கண்டேன்” எனச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 57

यदा रसातलं प्राप्ता पृथिवी नैव दृश्यते । ब्रह्मांडार्थे स्थानकृते तत्र सा नैव दृश्यते

பூமி ரசாதலத்தை அடைந்தபோது அவள் முற்றிலும் காணப்படவில்லை; பிரம்மாண்டக் காரியத்திற்காக அமைக்கப்பட்ட இடத்திலும் அவள் அங்கே காணப்படவில்லை.

Verse 58

वाराहं क्रियतां रूपं ब्रह्मणा प्रेरितः स्वयम् । महावराहरूपं स कृत्वा भूमेरधो गतः

“வராக ரூபம் எடு” என்று பிரம்மா தாமே தூண்டினார். அப்போது அவர் மகாவராக ரூபம் கொண்டு பூமியின் கீழே இறங்கினார்.

Verse 59

उद्धृत्य च तदा विष्णुर्दंष्ट्राग्रेण वसुंधराम् । स निनाय यथास्थानं मुस्तां व धरणीतलात्

அப்போது விஷ்ணு தமது தந்தத்தின் முனையில் வசுந்தரையைத் தூக்கி அவளை உரிய இடத்திற்குக் கொண்டு சென்றார்—மண்ணிலிருந்து முஸ்தா புல் கொத்தைக் கிழித்து எடுப்பதுபோல்.

Verse 60

अवतारं तृतीयं वै हरस्यापि मनोहरम् । येन सा पृथिवी पृथ्वी पर्वतैः सहिता धृता

இதுவே ஹரியின் மூன்றாம் மனோகர அவதாரம்; இதனால் மலைகளுடன் கூடிய இந்தப் பூமி தாங்கப்பட்டு உறுதியாக நிறுவப்பட்டது.

Verse 61

चतुर्थं नरसिंहं वै कथयामि सुदारुणम् । आदित्या अदितेः पुत्रा दितेः पुत्रौ महावलौ

இப்போது நான் நான்காம் அவதாரமான மிகக் கடுமையான நரசிம்மரை உரைக்கிறேன். ஆதித்யர்கள் அதிதியின் புதல்வர்; திதியின் இரு புதல்வர் மகாபலவான்கள்.

Verse 62

हिरण्यकशिपुर्दैत्यो हिरण्याक्षो महाबलः । स्वर्गे देवाः स्थिताः सर्वे पाताले दैत्यदानवाः

தைத்யன் ஹிரண்யகசிபு, மகாபலன் ஹிரண்யாக்ஷன்—எல்லா தேவரும் ஸ்வர்கத்தில் இருந்தனர்; தைத்ய-தானவர்கள் பாதாளத்தில் தங்கினர்.

Verse 63

हिरण्यकशिपुश्चक्रे दैत्यो राज्यं रसातले । मनुपुत्रा धरापृष्ठे स्थापिता देवदानवैः

தைத்யன் ஹிரண்யகசிபு ரசாதலத்தில் தன் அரசை நிறுவினான்; மனுவின் புதல்வர்கள் தேவர்-தானவர்களால் பூமியின் மேற்பரப்பில் அமர்த்தப்பட்டனர்.

Verse 64

क्रमेणाभ्यासयोगेन भिन्नांश्चक्रे स चैकतः । प्राणापानव्यानोदानसमानाख्यांश्च मारुतान्

ஒழுங்காக அப்யாச-யோகப் பயிற்சியால் அவன் பிரிந்த சக்திகளை ஒன்றாக்கினான்; மேலும் பிராணன், அபானன், வ்யானன், உதானன், சமானன் எனும் வாயுக்களை அடக்கினான்.

Verse 65

सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं गृहीत्वा साऽमरावतीम् । ग्रहीतुकामो बुभुजे पुत्रपौत्रैः कृतादरः

ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய பூமியை கைப்பற்றி, பின்னர் அமராவதியையும் கைப்பற்ற விரும்பினான்; மகன்-பேரன்களுடன் மரியாதையுடன் இன்பவிளையாட்டில் ஈடுபட்டான்.

Verse 66

प्रह्लादप्रमुखान्पुत्रान्स पीडयति मंदधीः । पुत्रेषु पाठ्यमानेषु प्रह्लादोऽपि पपाठ तत्

அந்த மந்தபுத்தியான் பிரஹ்லாதன் முதலிய மகன்களைத் துன்புறுத்தினான். மகன்களுக்கு பாடம் மனப்பாடம் செய்யச் சொல்லப்படும்போது, பிரஹ்லாதனும் அதே உபதேசத்தை ஓதினான்.

Verse 67

येन वै पठ्यमानेन जायते तस्य वेदना । भुवनद्वयराज्येन दैत्यो देवान्न मन्यते

எந்தப் பாடம் ஓதப்படும்போது அவனுக்கு வேதனை உண்டாயிற்றோ, அது அப்படியே. இரு உலகங்களின் ஆட்சியால் அந்த தைத்யன் தேவர்களை மதிக்கவே இல்லை.

Verse 68

तपसा तोषितो ब्रह्मा ददौ तस्मै वरं प्रभुः । अमरत्वं स देवेभ्यो मनुष्येभ्यः सुरोत्तम

தவத்தால் மகிழ்ந்த பரமன் பிரம்மா அவனுக்கு வரம் அளித்தான்—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே! தேவராலும் மனிதராலும் மரணம் வராத அமரத்துவம் (அபயம்) தந்தான்.

Verse 69

कस्मादपि न मे भूयान्मरणं यदि चेद्भवेत् । किंचित्सिंहो नरः किंचिद्यो भवेद्धरणीधरः

எதாலும் எனக்கு மரணம் வரக்கூடாது; மரணம் வரவேண்டுமெனில், சிறிது சிங்கமும் சிறிது மனிதனுமாகிய, பூமியைத் தாங்கும் ஒருவனால் மட்டுமே வருக.

Verse 70

तस्मात्कररुहैभिन्नो मरिष्ये न धरातले । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा गतो ब्रह्मा च विस्मयम्

ஆகையால் நான் பூமித்தளத்தில் மரணமடையேன்; நகங்களால் கிழிக்கப்பட்டபோதுதான் என் மரணம். “அப்படியே ஆகும்” என்று சொல்லி பிரம்மா வியப்புடன் சென்றான்.

Verse 71

कालेन गच्छता तस्य संजातो विग्रहो महान् । देवाः किं मे करिष्यंति विष्णुना किं प्रयोजनम्

காலம் செல்லச் செல்ல அவனுடைய அகந்தையும் வலிமையும் மிகப் பெரிதாயின. அவன்—“தேவர்கள் என்ன செய்ய முடியும்? எனக்கு விஷ்ணு எதற்கு?” என்றான்.

Verse 72

यष्टव्योऽहं सदा यज्ञै रुद्रः किं मे करिष्यति । एवं हि वर्त्तमानस्य प्रह्लादः स्तौति तं हरिम्

அவன்—“நான் எப்போதும் யாகங்களால் வழிபடப்பட வேண்டியவன்; ருத்ரன் என்ன செய்ய முடியும்?” என்றான். இவ்வாறிருக்கப் பிரஹ்லாதன் அந்த ஹரியைத் துதித்துக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 73

येनास्य जायते मृत्युस्तमेव स्मरते हरिम् । यदासौ वार्यमाणोऽपि विरौति च हरिं हरिम्

உயிர்களுக்கு மரணம் நிகழ்வதற்குக் காரணமான அந்த ஹரியையே அவன் நினைக்கிறான். தடுத்தாலும் அவன்—“ஹரி! ஹரி!” என்று கூவுகிறான்.

Verse 74

चतुर्भुजं शंखगदासिधारिणं पीतांबरं कौस्तुभ लाञ्छितं सदा । स्मरामि विष्णुं जगदेकनायकं ददाति मुक्तिं स्मृतमात्र एव यः

நான் விஷ்ணுவை நினைக்கிறேன்—நான்கு கரங்களுடன், சங்கு-கதை-வாள் தாங்கியவர், பீதாம்பரம் அணிந்தவர், எப்போதும் கௌஸ்துப மணியால் குறியிடப்பட்டவர், உலகின் ஒரே நாயகர்; நினைவு மட்டுமே முக்தி அளிப்பவர்.

Verse 75

अनेन वचसा क्षुब्धो दैत्यो देत्यान्दि देश ह । मारयध्वं तु तं दुष्टं गज सर्पजलाग्नितः

இந்த வார்த்தைகளால் சீற்றமடைந்த தைத்யன் தானவர்களுக்கு ஆணையிட்டான்—“அந்த தீயவனை கொல்லுங்கள்—யானையால், பாம்பால், நீரால் அல்லது நெருப்பால்!”

Verse 76

प्रह्लाद उवाच । गजेपि विष्णुर्भुजगेऽपि विष्णुर्जलेऽपि विष्णुर्ज्वलनेऽपि विष्णुः । त्वयि स्थितो दैत्य मयि स्थितश्च विष्णुं विना दैत्यगणाऽपि नास्ति

பிரஹலாதன் கூறினான்: யானையிலும் விஷ்ணு, பாம்பிலும் விஷ்ணு, நீரிலும் விஷ்ணு, நெருப்பிலும் விஷ்ணு உள்ளார். ஓ அசுரனே, அவர் உன்னிலும் உள்ளார், என்னிலும் உள்ளார்; விஷ்ணு இன்றி அசுரர் கூட்டமும் இல்லை.

Verse 77

यदा स मार्यमाणोऽपि मृत्युं प्राप्नोति न क्वचित् । हिरण्यकशिपोर्वक्षो दह्यते क्रोधवह्निना । तदा शिक्षयितुं पुत्रं मुखाग्रे संनिवेश्य च

பலமுறை தாக்கப்பட்டும் அவன் மரணமடையாதபோது, ஹிரண்யகசிபுவின் நெஞ்சு கோபத்தீயால் எரிந்தது. அப்போது மகனைத் 'தண்டிப்பதற்காக', அவனைத் தன் முகத்திற்கு நேரே அமர்த்தினான்.

Verse 78

वचोभिः कठिनैः पुत्रं स्वयं हन्तुं समुद्यतः । धिक्त्वा नारायणं स्तौषि ममारिं स्तौषि चेत्पुनः

கடுமையான சொற்களுடன், அவன் தன் மகனைக் கொல்லத் தயாரானான்: "சீ! நீ நாராயணனைத் துதிக்கிறாயா! என் எதிரியை நீ மீண்டும் துதித்தால்...!"

Verse 79

पुष्पलावं लविष्यामि शिरस्तेऽहं वरासिना । अहं विष्णुरहं ब्रह्मा रुद्र इन्द्रो वरं वद

"மலர்க்கொத்தை அறுப்பது போல, இந்தச் சிறந்த வாளால் உன் தலையை நான் அறுப்பேன். நானே விஷ்ணு, நானே பிரம்மா, ருத்ரன், இந்திரன்—வரம் கேள்!"

Verse 80

आत्मीयं पितरं मुक्त्वा कमन्यं स्तौषि बालक

"உன் சொந்தத் தந்தையை விட்டுவிட்டு, குழந்தாய், நீ வேறு யாரைத் துதிக்கிறாய்?"

Verse 81

यदा न पठते बालः स्तौति नो पितरं स्वकम् । दण्डेनाहत्य गुरुणा प्रह्लादः प्रेरितः पुनः । वदैकं वचनं शिष्य देहि मे गुरुदक्षिणाम्

சிறுவன் பாடம் சொல்லாமலும் தன் தந்தையைப் புகழாமலும் இருந்தபோது, குரு தண்டால் அடித்து மீண்டும் பிரஹ்லாதனைத் தூண்டினார்— “சிஷ்யா, ஒரு வாக்கு சொல்; எனக்கு குருதக்ஷிணை கொடு।”

Verse 82

यथा मे तुष्यते स्वामी ददाति विपुलं धनम्

என் ஆண்டவன் என்மேல் மகிழ்ந்து மிகுந்த செல்வம் அருளும்படியாக।

Verse 83

प्रह्लाद उवाच । प्रहरस्व प्रथमं मां करिष्ये वचनं गुरो । स्तौमि विष्णुमहं येन त्रैलोक्यं सचराचरम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்— “முதலில் என்னை அடியுங்கள்; குருவே, உங்கள் கட்டளையை நான் நிறைவேற்றுவேன். நான் விஷ்ணுவைத் துதிக்கிறேன்— அவராலே அசைவும் அசையாததும் உடைய மூவுலகும் தாங்கப்படுகிறது।”

Verse 84

कृतं संवर्द्धितं शांतं स मे विष्णुः प्रसीदतु । ब्रह्मा विष्णुर्हरो विष्णु रिन्द्रो वायुर्यमोऽनलः

படைத்து, வளர்த்து, அமைதியளிப்பவன் அந்த விஷ்ணு என்மேல் அருள்புரிவானாக. பிரம்மாவும் விஷ்ணுவே; ஹரனும் விஷ்ணுவே; இந்திரன், வாயு, யமன், அக்னியும் விஷ்ணுவே.

Verse 85

प्रकृत्यादीनि तत्त्वानि पुरुषं पंचविंशकम् । पितृदेहे गुरोर्देहे मम देहेऽपि संस्थितः

பிரகிருதி முதலான தத்துவங்களும், இருபத்திஐந்தாம் புருஷனும்— அவனே தந்தையின் உடலிலும், குருவின் உடலிலும், என் உடலிலும் நிலைகொண்டிருக்கிறான்.

Verse 86

एवं जानन्कथं स्तौमि म्रियमाणं नराधमम्

இவ்வாறு அறிந்தபின், மரணமடைந்து கொண்டிருக்கும் அந்த நராதமனை நான் எவ்வாறு ஸ்துதிப்பேன்?

Verse 87

गुरुरुवाच । नरेषु कोऽधमः शिष्य जन्मादिमरणेऽधम । कथं न पितरं स्तौषि म्रियमाणो हरिं हरिम्

குரு கூறினார்—சிஷ்யா, பிறப்பும் இறப்பும் தாழ்வானவை என்றால் மனிதரில் யார் தாழ்வர்? மரணவேளையில் நீ தந்தை—ஹரி, ஹரி—யை ஏன் ஸ்துதிக்கவில்லை?

Verse 89

भये राजकुले युद्धे व्याधौ स्त्रीसंगमे वने । अशक्तौ वाऽथ संन्यासे मरणे भूमिसंस्थिताः । स्मरंति मातरं मूर्खाः पितरं च नराधमाः

பயம், அரசவையில், போரில், நோயில், பெண்சங்கத்தில், காட்டில்; பலவீனத்தில் அல்லது சந்நியாசத்திலும்; மரணவேளையில் தரையில் விழுந்தபோது—மூடர்கள் தாயை நினைப்பர், நராதமர்கள் தந்தையை நினைப்பர்.

Verse 90

माता नास्ति पिता नास्ति नास्ति मे स्वजनो जनः । हरिं विना न कोऽप्यस्ति यद्युक्तं तद्विधीयताम्

தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை; எனக்கு எந்த உறவினரும் இல்லை. ஹரியின்றி எனக்கு யாருமில்லை; உரியதையே செய்யட்டும்.

Verse 91

इत्यादिवचनैः क्रुद्धो हन्तुं दैत्यः समुत्थितः । तदा माता समागत्य पुत्रस्य पुरतः स्थिता

இத்தகைய சொற்களால் கோபமுற்ற அசுரன் கொல்ல எழுந்தான். அப்போது தாய் வந்து மகனின் முன் நின்றாள்.

Verse 92

भ्रातरः स्वजनो भगिनी भाषते मा हरिं वद । अहं माता स्वसा चेयं भ्रातरः स्वजनो जनः । यथा संमिलितैर्वत्स स्थीयते वहुवासरम्

அவள் கூறினாள்—“சகோதரர்களே, உறவினர்களே, சகோதரியே! ‘ஹரி’ என்று சொல்லாதீர்கள். நான் உங்கள் தாய்; இது உங்கள் சகோதரி; இவர்கள் உங்கள் சகோதரர்கள்—உங்கள் சொந்த மக்கள். வத்ஸா, நம்மெல்லாம் ஒன்றாய் பல நாட்கள் இங்கேயே தங்குவோம்.”

Verse 93

गंतुं न विद्यते शक्तिर्जलमध्ये ममाधुना । अवतारैस्त्वया कार्यं दशभिः सृष्टिरक्षण म्

“இப்போது இந்த நீரின் நடுவில் எனக்கு முன்னே செல்லும் வலிமை இல்லை. ஆகவே நீ பத்து அவதாரங்களின் மூலம் படைப்பைக் காத்தல் செய்ய வேண்டும்.”

Verse 94

यस्याः पीतं मया मूत्रं पुरीषमुदरे बहु । सा माता नरकोऽस्माकमग्रे वक्तुं न शक्यते

“யாருடைய சிறுநீரை நான் குடித்தேனோ, யாருடைய கருவில் நான் மிகுந்த அழுக்கைத் தாங்கினேனோ—அவளே என் தாய். அவளை இகழ்ந்து பேசுவதால் வரும் நரகப் பயனைச் சொல்ல இயலாது.”

Verse 95

निर्मितो न द्वितीयस्तु निर्मितो विश्वकर्मणा । त्वादृशस्तु पुमान्कश्चिद्यस्य नो हदये हरिः

“விஸ்வகர்மன் வடித்தாலும் உன்னைப் போன்ற இரண்டாவது இல்லை. ஆயினும் உன்னைப் போன்ற ஒருவனின் இதயத்தில் ஹரி வாசம் செய்யாவிட்டால், அவன் எத்தகைய மனிதன்?”

Verse 96

दशमासं ध्रुवं मन्ये मूत्रं पास्यति तर्पितः । भ्रातरो भ्रातरः सत्यं गर्भेऽपि स्युः कथं यदि

“பத்து மாதங்கள், உறுதியாக, கருவில் உள்ள குழந்தை தாங்கப்பட்டு சிறுநீரை அருந்துகிறது. ‘சகோதரர்கள் உண்மையில் சகோதரர்களே’ என்றால், கருவிலேயே அவர்கள் அப்படியாக எவ்வாறு இருக்க முடியும்?”

Verse 97

युध्यतस्तान्कथं माता वराकी वारयिष्यति । स्वजनो दृश्यते वृद्धः परेषु पण्डितायते

அவர்கள் போரிடும்போது அந்த ஏழைத் தாய் அவர்களை எவ்வாறு தடுக்க முடியும்? தன் மக்களிடையே மட்டும் ‘மூத்தவன்’ எனத் தோன்றுவான்; பிறரிடத்தில் பண்டிதன் போல நடிப்பான்.

Verse 98

कुटुंबं भण्यते कस्माद्यश्च नायाति याति च । बंधनं च कुटुम्बस्य जायते नरकाय नः

உண்மையாக வராததும், உண்மையாகப் போகாததும் எதற்கு ‘குடும்பம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது? குடும்பப் பற்றே பந்தமாகி நம்மை நரகத்திற்குரிய துயரத்துக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

Verse 99

माता मे विद्यते चान्या पितान्यो भ्रातरश्च ये । स्वसा स्वजनसम्वन्धं ज्ञात्वा मुक्तिमवाप्नुयात्

எனக்கு வேறொரு தாய் உண்டு, வேறொரு தந்தை உண்டு, வேறு சகோதரர்களும் உண்டு. ‘சகோதரி’ மற்றும் ‘சொந்த மக்கள்’ என்ற உண்மை உறவை அறிந்தால் விடுதலை அடையலாம்.

Verse 100

माता प्रकृतिरस्माकं स्वसा बुद्धिर्निगद्यते । अहंकारस्ततो जातो योऽहमित्यनुमीयते

பிரகிருதி நமக்கு தாய் எனக் கூறப்படுகிறது; புத்தி நமக்கு சகோதரி என அழைக்கப்படுகிறது. அதிலிருந்து அகங்காரம் பிறக்கிறது; அதனால் ‘நான்’ என்ற உணர்வு உறுதியாகிறது.

Verse 101

तन्मात्राः सोदराः पञ्च ये गच्छन्ति सहैव मे । एषा प्रकृतिरस्माकं विकारः स्वजनो मम

ஐந்து தன்மாத்திரைகள் என் உடன்பிறந்த சகோதரர்கள்; அவர்கள் என்னுடன் சேர்ந்து செல்கின்றனர். இதுவே நமது பிரகிருதி; அதன் விகாரமே நான் ‘என் சொந்த மக்கள்’ எனக் கூறுவது.

Verse 102

एतेषां वाहको यस्तु पुरुषः पञ्च विंशकः । स मे पिता शरीरेऽस्मिन्परमात्मा हरिः स्थितः

இவையனைத்தையும் தாங்கி நடத்தும் இருபத்தைந்தாம் புருஷன் அவனே என் தந்தை. இவ்வுடலிலேயே பரமாத்மா ஹரி நிலைகொண்டுள்ளார்.

Verse 103

यद्यसौ चित्यन्ते चित्ते दृश्यते हृदये हरिः । अणिमादिगुणैश्वर्यं पदं तस्यैव जायते

மனத்தின் ஆழத்திலும் இதயத்திலும் ஹரியைத் தியானித்து தரிசித்தால், அவனுக்கே அணி்மா முதலிய குணங்களுடன் கூடிய ஈசுவரிய நிலை பிறக்கும்.

Verse 104

भवता सम्मतं राज्यं तन्मे नित्यं तृणैः समम् । यत्र नो पूज्यते विष्णुर्ब्रह्मा रुद्रोऽनिलोऽनलः

நீ ஒப்புக்கொள்ளும் அரசாட்சி எனக்கு எப்போதும் புல்லுக்கு ஒப்பானது; அங்கே விஷ்ணுவும் வழிபடப்படார், பிரம்மாவும் அல்ல, ருத்ரனும் அல்ல, வாயுவும் அல்ல, அக்னியும் அல்ல.

Verse 105

प्रत्यक्षो दृश्यते यस्तु निरालम्बो भ्रमत्यसौ । स एव भगवान्विष्णुर्य एते गगने स्थिताः

நேரடியாகக் காணப்பட்டு ஆதாரமின்றி சுழலுவது—அதுவே பகவான் விஷ்ணு; ஆகாயத்தில் நிலைத்துள்ள இவற்றை நிலைநிறுத்துபவனும் அவனே.

Verse 106

ध्रुवे बद्धा ग्रहाः सर्वे य एतेऽप्युडवः स्थिताः । ते सर्वे विष्णुवचसा न पतंति धरातले

துருவனுடன் கட்டப்பட்டுள்ள எல்லா கிரகங்களும், நிலைத்துள்ள இந்நட்சத்திரங்களும்—விஷ்ணுவின் ஆணையால் பூமியில் விழுவதில்லை.

Verse 107

काले विनाशः सर्वेषां तेनैव विहितः स्वयम् । इति संचिंत्य मे नास्ति भवद्भ्यो मरणाद्भयम्

காலம் வந்தால் அனைவரின் அழிவும் அவனாலேயே தானே விதிக்கப்பட்டது. இவ்வாறு சிந்தித்து, உங்களால் எனக்கு மரணப் பயம் இல்லை.

Verse 108

इति तद्वचनस्यांते पदा हत्वा पिताऽब्रवीत् । कुत्राऽसौ हन्मि तत्पूर्वं पश्चात्त्वां हरिभाषिणम्

அந்த வார்த்தைகள் முடிந்ததும் தந்தை காலால் அடித்து கூறினான்—“அவன் எங்கே? முதலில் அவனை கொல்வேன்; பின்னர் ஹரியைப் பேசும் நீயையும்!”

Verse 109

प्रह्लाद उवाच । पृथिव्यादीनि भूतानि तान्येव भगवान्हरिः । स्थले जले किं बहुना सर्वं विष्णुमयं जगत्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—பூமி முதலான பூதங்களே பகவான் ஹரி. நிலத்திலும் நீரிலும்—மேலும் என்ன சொல்வது? உலகமெங்கும் விஷ்ணுமயம்.

Verse 110

तृणे काष्ठे गृहे क्षेत्रे द्रव्ये देहे स्थितो हरिः । ज्ञायते ज्ञानयोगेन दृश्यते किं नु चक्षुषा

புல், மரக்கட்டை, வீடு, வயல், பொருள், உடல்—எல்லாவற்றிலும் ஹரி உறைகிறார். அவர் ஞானயோகத்தால் அறியப்படுகிறார்; கண்களால் மட்டும் எப்படிக் காண முடியும்?

Verse 111

ब्रह्मालये याति रसातले वा धरातलेऽसौ भ्रमति क्षणेन । आघ्राति गन्धं विदधाति सर्वं शृणोति जानाति स चात्र विष्णुः

அவர் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்கிறார், அல்லது ரசாதலத்திற்கும், அல்லது ஒரு கணத்தில் பூமியில் உலாவுகிறார். மணத்தை உணர்கிறார், அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்தி நிறைவேற்றுகிறார், கேட்டு அறிகிறார்—இங்கே அவர் விஷ்ணுவே.

Verse 112

इत्युक्तः सहजां मायां त्यक्त्वा सिंहासनोत्थितः । दृढं परिकरं बद्ध्वा खङ्गं चाकृष्य चोज्ज्वलम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் தன் இயல்பான மாயையைத் துறந்து சிங்காசனத்திலிருந்து எழுந்தான். இடைக்கச்சை இறுக்கக் கட்டி, ஒளிவீசும் வாளை இழுத்தெடுத்தான்.

Verse 113

हत्वा तं फलकाग्रेण बभाषे दुस्सहं वचः । इदानीं स्मर रे विष्णुं नो चेज्जवलितकु ण्डलम् । पतिष्यति शिरो भूमौ फलं पक्वं यथा नगात्

வாளின் முனையால் அவனைத் தாக்கி அவன் தாங்கமுடியாத சொற்களைச் சொன்னான்—“இப்போதே, ஏ துஷ்டா, விஷ்ணுவை நினை! இல்லையெனில் தீப்பொலியும் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உன் தலை, மரத்திலிருந்து பழுத்த பழம் விழுவது போல மண்ணில் விழும்.”

Verse 114

नो चेद्दर्शय तं विष्णुमस्मात्स्तंभाद्विनिर्गतम् । प्रह्लादस्तु भयं त्यक्त्वा चक्रे पद्मासनं भुवि

“இல்லையெனில் இந்தத் தூணிலிருந்தே வெளிப்படும் அந்த விஷ்ணுவை காட்டுவாய்!” என்றான். ஆனால் பிரஹ்லாதன் அச்சத்தைத் துறந்து தரையில் பத்மாசனம் அமைத்தான்.

Verse 115

विधाय कंधरां नेतुमुच्चैः श्वासं निरुध्य च । हृदि ध्यात्वा हरिं देवं मरणायोन्मुखः स्थितः

தண்டனைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுவது போல கழுத்தை நிலைநிறுத்தி, மூச்சை அடக்கி, இதயத்தில் ஹரி தேவனைத் தியானித்து, மரணத்திற்கும் தயாராய் நின்றான்.

Verse 116

प्रभो मया तदा दृष्टमाश्चर्यं गगनाद्भुवि । पुष्पमाला स्थिता कण्ठे प्रह्लादस्य स्वयं गता

“பிரபோ, அப்போது நான் ஒரு அதிசயத்தை கண்டேன்—வானத்திலிருந்து தானாகவே ஒரு மலர்மாலை பூமிக்கு வந்து பிரஹ்லாதனின் கழுத்தில் அமர்ந்தது.”

Verse 117

गगनं व्याप्यमानं च किंकिमेवं कृतं जनैः । झटिति त्रुट्यति स्तम्भाच्छब्देन क्षुभितो जनः

வானம் முழுதும் ஒலித்தழும் சங்கொலி போன்ற சத்தத்தால் நிரம்பியது; மக்கள் “இது என்ன?” என்று கூவினர். உடனே தூண் திடீரெனப் பிளந்தது; அதன் இடிமுழக்க ஒலியால் கூட்டம் கலங்கியது.

Verse 118

धरणी याति पातालं द्यौर्वा भूमिं समेष्यति । पतिष्यति शिरो भूमौ खड्गघाताहतं नु किम्

“பூமி பாதாளத்தில் மூழ்குகிறதா, அல்லது வானமே நிலத்தின் மீது இடிந்து விழுகிறதா? வாள்வெட்டால் ஒருவரின் தலை மண்ணில் விழப் போகிறதா—இது என்ன நிகழ்கிறது?”

Verse 119

तावत्स्तंभाद्विनिष्क्रान्तः सिंहनादो भयंकरः । भूमौ निपतिताः सर्वे दैत्याः शब्देन मूर्च्छिताः

அப்போது தூணிலிருந்து அச்சமூட்டும் சிங்ககர்ஜனை வெளிப்பட்டது; அந்த ஒலியால் மயங்கி எல்லா தானவரும் தரையில் விழுந்தனர்.

Verse 120

हिरण्यकशिपोर्हस्तात्खड्गचर्म पपात च । न स जानाति किं किमेतदिति पुनःपुनः

இரண்யகசிபுவின் கையிலிருந்து வாள் மற்றும் கேடயம் கீழே விழுந்தன; அவன் மீண்டும் மீண்டும் “இது என்ன, இது என்ன?” என்று புரியாமல் திகைத்தான்.

Verse 121

उत्थितो वीक्षते यावत्तावत्पश्यति तं हरिम् । अधो नरं स्थितं सिंहमुपरिष्टाद्विभी षणम्

அவன் எழுந்து நோக்கியபோது ஹரியை கண்டான்—கீழே மனிதன், மேலே சிங்கம்; அச்சமூட்டும் திருவுரு.

Verse 122

दंष्ट्रा करालवदनं लेलिहानमिवांबरम् । जाज्वल्यमानवपुषं पुच्छाच्छोटितमस्तकम्

பயங்கரப் பற்களும் விரிந்த கொடுமையான வாயும் உடையவன், ஆகாயத்தையே நக்குவது போல இருந்தான். அவன் உடல் தீப்பொறிபோல் எரிந்தது; வாலின் அடியால் அவன் தலை சுழன்று அடிபட்டது.

Verse 123

महाकण्ठकृतारावं सशब्द मिव तोयदम् । समुच्छ्वसितकेशांतं दुर्निरीक्ष्यं सुरासुरैः

அவனுடைய மாபெரும் தொண்டையிலிருந்து இடிமுழக்கம் போன்ற பேரரவம் எழுந்தது—ஒலியுடன் கர்ஜிக்கும் மேகம் போல. மூச்செடுப்பில் அவன் கேசம் எழுந்து நின்றது; தேவரும் அசுரரும் கூட பார்க்க இயலாதவனானான்.

Verse 124

नरसिंहमथो दृष्ट्वा निपपात पुनः क्षितौ । विगृह्य केशपाशे तं भ्रामयामास चांबरम्

நரசிம்மனை கண்டவுடன் அவன் மீண்டும் தரையில் விழுந்தான். நரசிம்மன் அவன் தலைமுடிக் கொத்தைப் பிடித்து, அவனை ஆகாயத்தில் சுழற்றினார்.

Verse 125

भ्रामयित्वा शतगुणं पृथिव्यां समपोथयत् । न ममार स दैत्येन्द्रो ब्रह्मणो वरकारणात्

நூறு மடங்கு சுழற்றிய பின், அவர் அவனை பூமியில் பலமாகத் தள்ளினார். ஆனால் பிரம்மாவின் வரத்தினால் அந்த அசுரராஜன் இறக்கவில்லை.

Verse 126

गगनस्थैस्तदा देवै रुच्चैः संस्मारितो हरिः । दैत्यं जानुनि चानीय वक्षो हृष्टो निरीक्ष्य च

ஆகாயத்தில் இருந்த தேவர்கள் உரத்த குரலில் நினைவூட்ட, ஹரி அந்த அசுரனைத் தமது முழங்காலில் இழுத்தார். அவன் மார்பைப் கடும் மகிழ்ச்சியுடன் நோக்கி, அவனை முடிக்கத் தயாரானார்.

Verse 127

जयजयेति यक्षानां सुराणां सोऽवधारयत् । शब्दं कर्णे भुजौ सज्जौ कृत्वा तौ पद्मलांछितौ

யக்ஷரும் தேவரும் எழுப்பிய “ஜய ஜய” என்ற முழக்கத்தை அவர் கவனித்தார். பின்னர் தாமரைச் சின்னமுடைய கரங்களைத் தயார் செய்து, அந்த ஒலியிலே மனத்தை நிலைநிறுத்தினார்.

Verse 128

बिभेद वक्षो दैत्यस्य वज्रघातकिणांकितम् । नखैः कुन्दसुमप्रख्यैरस्थिसंघातकर्शितम्

குந்தமலர் போல் ஒளிரும் நகங்களால் அவர் அசுரனின் மார்பை கிழித்தார்—இடி தாக்கிய காயச் சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டதும், எலும்புவரை சிதைந்ததுமாக இருந்தது.

Verse 129

भिन्ने वक्षसि दैत्येन्द्रो ममारच पपात च । तदा सहर्षमभवत्त्रैलोक्यं सचराचरम्

மார்பு பிளந்தவுடன் அசுரராஜன் இறந்து தரையில் விழுந்தான். அப்போது அசைவும் அசையாமலும் உடைய மூவுலகமும் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தது.

Verse 130

ममापि तृप्तिः सञ्जाता प्रसादात्तव केशव । यदा पुरत्रये दग्धे प्रसादाच्छंकरस्य च

கேசவா! உன் அருளால் எனக்கும் திருப்தி உண்டாயிற்று—சங்கரனின் அருளால் திரிபுரம் எரிந்தபோது ஏற்பட்டதுபோல.

Verse 131

हिण्याक्षे पुनर्जाता सा काले विनिपातिते । इदानीं नास्ति मे तृप्तिः कुत्र यामि करोमि किम्

ஹிண்யாக்ஷன் வீழ்த்தப்பட்ட வேளையில் அதே திருப்தி மீண்டும் எழுந்தது. ஆனால் இப்போது எனக்கு திருப்தி இல்லை—எங்கே போவேன், என்ன செய்வேன்?

Verse 132

पृथिव्यां क्षत्रियाः सन्ति न युध्यंते परस्परम् । देवानां दानवैः सार्द्धं नास्ति युद्धं कथं प्रभो

பூமியில் க்ஷத்திரியர்கள் உள்ளனர்; ஆயினும் அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிடுவதில்லை. தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் கூடப் போர் இல்லை—இது எவ்வாறு, ஓ பிரபுவே?

Verse 133

इदानीं बलिना व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम् । पञ्चमो योऽवतारस्ते न जाने किं करिष्यति । वलिनिग्रहकालोऽयं तद्दर्शय जनार्दन

இப்போது பலி அசைவும் அசையாததும் உட்பட மூவுலகையும் ஆட்கொண்டான். உமது ஐந்தாம் அவதாரம் நெருங்கியுள்ளது; அவர் என்ன செய்வார் என எனக்குத் தெரியாது. இது பலியை அடக்க வேண்டிய காலம்—அந்த தெய்வத் திட்டத்தை அருளிக் காட்டும், ஓ ஜனார்தனனே.

Verse 134

सारस्वत उवाच । तदेतत्सकलं श्रुत्वा बभाषे वामनो मुनिम्

சாரஸ்வதர் கூறினார்: இதையெல்லாம் கேட்ட வாமனர் அந்த முனிவரிடம் பேசினார்.

Verse 135

वामन उवाच । शृणु नारद यद्वृत्तं हिण्यकशिपौ हते । दैत्यराजः कृतो राजा प्रह्लादोऽतीव वैष्णवः

வாமனர் கூறினார்: நாரதரே, ஹிரண்யகசிபு வதைக்கப்பட்ட பின் நடந்ததை கேளுங்கள். மிகுந்த வைஷ்ணவனான பிரஹ்லாதன் தைத்தியர்களின் அரசனாக ஆக்கப்பட்டான்.

Verse 136

तेन राज्यं धरापृष्ठे कृतं संवत्सरान्बहून् । तस्यापि कुर्वतो राज्यं विग्रहो हि सुरैः समम्

அவன் பூமியின் மேற்பரப்பில் பல ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தான். ஆயினும் ஆட்சி நடைபெறுகையில் தேவர்களுடனும் மோதல் ஏற்பட்டது.

Verse 137

नो पश्याम्यपि दैत्यानां पूर्ववैरमनुस्मरन् । उत्पाद्य पुत्रान्सबहून्राज्यं चक्रे स पुष्कलम्

முன்னைய பகையை நினைத்தபோதிலும் அவர் தைத்யர்களை நோக்கவும் இல்லை. பல புதல்வர்களை பெற்றுத் தழைத்த, பெருமைமிக்க வளமான அரசை நிறுவினார்।

Verse 138

विरोचनाद्बलिर्जातो बाल एव यदाऽभवत् । एकान्ते स हरिं ज्ञात्वा तदा योगेन केनचित्

விரோசனனிடமிருந்து பலி பிறந்தான்; அவன் இன்னும் சிறுவனாக இருந்தபோதே, தனிமையில் ஏதோ யோக சாதனையால் ஹரியை அறிந்தான்।

Verse 139

मुक्त्वा राज्यं प्रियान्पुत्रान्गतोऽसौ गिरिसानुषु । कल्पान्तस्थायिनं देहं तस्य चक्रे जनार्द्दनः

அரசையும் அன்புப் புதல்வர்களையும் துறந்து அவன் மலைச்சரிவுகளுக்குச் சென்றான். ஜனார்தனன் அவனுக்கு கல்பாந்தம் வரை நிலைக்கும் உடலை அருளினார்।

Verse 140

दैत्यानां दानवानां च बहूनां राज्यकारणे । विवादोतीव संजातः को नो राजा भवेदिति

பல தைத்யர், தானவர் இடையே அரசாட்சிக் காரணமாக மிகுந்த தகராறு எழுந்தது—“எங்களில் யார் அரசன் ஆக வேண்டும்?”

Verse 141

नारद उवाच । हिण्याक्षस्य ये पुत्राः पौत्राश्च बलवत्तराः । विरोचनप्रभृतयः सन्ति ये बलवत्तराः

நாரதர் கூறினார்—ஹிரண்யாக்ஷனின் புதல்வரும் பேரரும் மிகுந்த வலிமையுடையோர்; விரோசனன் முதலியோர் குறிப்பாக மாபெரும் பலசாலிகள்।

Verse 142

वृषपर्वापि बलवान्राज्यार्थे समुपस्थितः । इन्द्रवित्तेशवरुणा वायुः सूर्योनलो यमः

விருஷபர்வனும் மிகுந்த வலமுடையவனாய் அரசுரிமைக்காக முன்வந்தான். மறுபுறம் இந்திரன், செல்வாதிபதி குபேரன், வருணன், வாயு, சூரியன், அக்னி, யமன் நின்றனர்.

Verse 143

दैत्येन सदृशा न स्युर्बलरूपक्षमादिभिः । औदार्यादिगुणैः कृत्वा सन्तत्या चासुराधिकः

வலமும் அழகும் பொறுமையும் முதலியவற்றில் அந்த தைத்யனுக்கு ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை. தானம் முதலிய நற்குணங்களாலும் வம்சப் பெருமையாலும் அவன் அசுரர்களிலும் மேலானவன்.

Verse 144

शुक्रेणा चार्यमाणास्ते युद्ध्यंते च परस्परम् । अमृताहरणे दौष्ट्यं यदा दैत्याः स्मरन्ति तत्

சுக்ரரின் தூண்டுதலால் அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிடுகின்றனர். அமிர்தம் கவர்ந்ததில் நிகழ்ந்த துரோகம் தைத்யர்களுக்கு நினைவுக்கு வந்தால் அவர்களின் பகை தீவிரமாகிறது.

Verse 145

पीतावशेषममृतं कस्माद्यच्छंति देवताः । नास्माकमिति संनह्य युध्यन्ते च परस्परम्

“தேவர்கள் குடித்த பின் மீதமுள்ள அமிர்தத்தையே ஏன் தருகிறார்கள்?”—‘இது நமக்கல்ல’ என்ற எண்ணத்துடன் ஆயுதம் ஏந்தி அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிடுகின்றனர்.

Verse 146

कदाचिदपि नो युद्धं विश्रांतिमुपगच्छति । एककार्योद्यता यस्माद्बहवो दैत्यदानवाः

எங்கள் போர் எந்நேரமும் ஓய்வடைவதில்லை; ஏனெனில் பல தைத்யரும் தானவரும் ஒரே நோக்கத்திற்காக எப்போதும் தயாராய் இருக்கின்றனர்.

Verse 147

पीत्वाऽमृतं सुरा जाता अमरास्ते जयन्ति च । देवदानवदैत्यानां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । विष्णुर्बलाधिको युद्धे तदेतत्कारणं वद

அமிர்தம் அருந்தியதால் தேவர்கள் அமரராய் வெற்றி பெறுகின்றனர். ஆனால் போரில் விஷ்ணு தேவர்கள், தானவர்கள், தைத்தியர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், இராட்சசர்கள் அனைவரிலும் வலிமைமிக்கவர்; காரணம் கூறுக.

Verse 148

वामन उवाच । अनादिनिधनः कर्त्ता पाता हर्त्ता जनार्दनः । एकोऽयं स शिवो देवः स चायं ब्रह्मसंज्ञितः । एकस्य तु यदा कार्यं जायते भुवने नृप

வாமனர் கூறினார்—ஜனார்தனன் ஆதியும் அந்தமும் அற்றவன்; படைப்பவன், காப்பவன், ஒடுக்குபவன் அவனே. அவனே ஒரே தேவன் ‘சிவன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்; அவனே ‘பிரம்மா’ என்ற பெயராலும் அறியப்படுகிறான். ஆனால் அரசே! உலகில் ஒரு குறிப்பிட்ட செயல் எழும்பும் போது…

Verse 149

तस्य देहं समाश्रित्य मृत्युकार्यं कुर्वंति ते । ब्रह्मांडं सकलं विष्णोः करदं वरदो यतः । तस्माद्बलाधिको विष्णुर्न तथान्योऽस्ति कश्चन

அவனுடைய உடலையே அடைக்கலமாகக் கொண்டு அவர்கள் மரணக் காரியத்தைச் செய்கின்றனர். ஏனெனில் முழு பிரபஞ்சமும் விஷ்ணுவுக்குக் கரமாக உட்பட்டது; அவனே வரதன். ஆகவே விஷ்ணு வலிமையில் மேலானவன்; அவனுக்கு ஒப்பானவர் யாருமில்லை.

Verse 150

पालनायोद्यतो विष्णुः किमन्यैश्चर्मचक्षुभिः । इन्द्राद्याश्च सुराः सर्वे विष्णोर्व्यापारकारिणः

விஷ்ணு காப்பாற்றும் பணிக்கே எப்போதும் முனைந்தவன்; வெறும் மாம்சக் கண்களால் பார்ப்பவர்களான பிறர் எதற்கு? இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் விஷ்ணுவின் பணியை நிறைவேற்றும் கருவிகளே.

Verse 151

सृष्टिं कृत्वा ततो ब्रह्मा कैलासे संस्थितो हरः । न शक्यते सुरैर्विष्णुर्भ्राम्यन्ते भुवनत्रये

படைப்பைச் செய்து முடித்த பின் பிரம்மா (தன் நிலையிலே) ஒதுங்குகிறார்; ஹரன் கைலாசத்தில் நிலைகொள்கிறான். ஆனால் விஷ்ணுவை தேவர்களாலும் அளவிட முடியாது; அவர் மூவுலகிலும் சஞ்சரித்து எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார்.

Verse 152

जगत्यस्मिन्यदा कश्चिद्वैपरीत्येन वर्तते । तस्योच्छेदं समागत्य करोत्येव जनार्दनः

இந்த உலகில் யாரேனும் தர்மத்திற்கு விரோதமாகத் தலைகீழாக நடக்கும்போது, ஜனார்தனன் தானே வந்து நிச்சயமாக அவனுடைய அழிவை ஏற்படுத்துவான்।

Verse 153

त्वमेजय महाबाहो न मनो नारदाऽदयम् । सर्वपापहरां दिव्यां तां कथां कथयाम्यहम्

மகாபாஹு ஜனமேஜயா! நாரதர் முதலியோருடன் உன் மனத்தை இதில் நிலைநிறுத்து; எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் அந்த தெய்வீகக் கதையை நான் உரைப்பேன்।

Verse 154

पुरा विवदतां तेषां दैत्यानां राज्यहेतवे । प्रह्लादेन समागत्य व्यवस्था विहिता स्वयम्

முன்னொரு காலத்தில் அரசாட்சிக்காக அந்த தைத்யர்கள் பரஸ்பரம் வாதாடிக் கொண்டிருந்தபோது, பிரஹ்லாதன் தானே முன்வந்து தன் அதிகாரத்தால் சமாதானத்தை நிறுவினான்।

Verse 155

सर्वलक्षणसं पन्नो दीर्घायुर्बलवत्तरः । यज्ञशीलः सदानंदो बहुपुत्रोतिदुर्जयः

அவன் எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் பெற்றவன், நீண்ட ஆயுளும் மிகுந்த வலிமையும் உடையவன்; யாகங்களில் ஈடுபடுபவன், எப்போதும் ஆனந்தமுடையவன், பல புதல்வர்களால் பாக்கியமடைந்தவன், மிகத் துர்ஜெயன்।

Verse 156

न युध्यते सुरैः साकं विष्णुं यो वेत्ति दुर्जयम् । संग्रामे मरणं नास्ति यस्य यः सर्वदक्षिणः

விஷ்ணுவை அஜேயன் என அறிந்தவன் தேவர்களுடன் போர் செய்யான்; அவனுக்கு போர்க்களத்தில் மரணம் இல்லை, மேலும் அவன் எப்போதும் தான-தக்ஷிணையில் உதாரன்।

Verse 157

आत्मनो वचनं व्यर्थं न करोति कथंचन । सर्वेषां पुत्रपौत्राणां मध्ये यो राजते श्रिया

அவன் தன் சொற்றொடரை எவ்விதத்திலும் வீணாக்கான்; எல்லாப் புதல்வர் பேரப்பிள்ளைகள் நடுவில் அவனே திருமகள் அருளும் செல்வமும் ஒளியும் கொண்டு விளங்குவான்.

Verse 158

अभिषिक्तस्तु शुक्रेण स वो राजा भवेदिति । गुरुप्रमाणमित्युक्त्वा ययौ यत्रागतः पुनः

‘சுக்கிரரால் அபிஷேகம் பெறுபவனே அரசன் ஆவான்.’ என்று கூறி, ‘குருவின் வாக்கே பிரமாணம்’ எனச் சொல்லி, அவர்கள் வந்த இடத்திற்கே மீண்டும் புறப்பட்டனர்.

Verse 159

तथा च कृतवंतस्ते सहिता दैत्यदानवाः । विरोचनप्रभृतयः पुत्राः पौत्राः स्वयंगताः

அவ்வாறே அவர்கள் செய்தனர்; கூடிவந்த தைத்ய-தானவர்கள்—விரோசன முதலிய—புதல்வரும் பேரப்பிள்ளைகளும் தாமே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 160

प्रत्येकं वीक्षिताः सर्वे गुरुणा ज्ञानपूर्वकम् । प्रह्लादेन गुणाः प्रोक्ता न ते संति विरोचने

குரு ஞானத்துடன் ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாக ஆராய்ந்தார். பிரஹ்லாதன் கூறிய நற்குணங்கள் விரோசனனில் காணப்படவில்லை.

Verse 161

अन्येषामपि दैत्यानां वृषपर्वापि नेदृशः । यथा निरीक्षिताः पुत्रा बलिप्रभृतयो मुने । सर्वान्संवीक्ष्य शुक्रेण बलौ दृष्टा गुणास्तथा

மற்ற தைத்யர்களிலும் வ்ருஷபர்வன் அத்தகையவன் அல்லன். அதுபோல, முனிவரே, பலி முதலிய புதல்வர்கள் பரிசோதிக்கப்பட்டனர்; சுக்கிரர் அனைவரையும் நன்கு ஆராய்ந்து, அந்த நற்குணங்களைப் பலியிலேயே கண்டார்.

Verse 162

बलिदेहेऽधिकान्दृष्ट्वा दैत्येभ्यो विनिवेदिताः । बलिर्गुणाधिको दैत्याः कथं कार्यं भवेन्मया

பலியின் உடலில் மேலான நற்குணங்களை கண்ட அவன் தைத்யர்களிடம் அறிவித்தான்— “தைத்யர்களே, பலி குணங்களில் மேன்மை உடையவன்; இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 163

केनापि दैवयोगेन बलिरिंद्रो भविष्यति । यादृशस्तु पिता लोके तादृशस्तु सुतो भवेत्

ஏதோ தெய்வயோகத்தால் பலி இந்திரனாகுவான். இவ்வுலகில் தந்தை எப்படியோ, மகனும் அப்படியே பெரும்பாலும் ஆகிறான்.

Verse 164

पौत्रश्च निश्चितं तादृग्भवतीति न चेत्सुतः । प्रह्लादस्तु महायोगी वैष्णवो विष्णुवल्लभः

மகன் அப்படியல்லையெனில், பேரன் நிச்சயமாக அதே இயல்புடையவனாகிறான். ஆனால் பிரஹ்லாதன் மகாயோகி—வைஷ்ணவன், விஷ்ணுவுக்கு அன்பானவன்.

Verse 165

तस्माद्विरोचने केचिद्धिरण्यकशिपोर्गुणाः । ज्येष्ठो विरोचनो राज्ये यदि चेत्क्रियतेऽसुराः । नरसिंहः समागत्य निश्चितं मारयिष्यति

ஆகவே விரோசனனில் ஹிரண்யகசிபுவின் சில குணங்கள் உள்ளன. அசுரர்களே, மூத்த விரோசனனை அரசில் அமர்த்தினால், நரசிம்ஹன் நிச்சயமாக வந்து அவனை வதம் செய்வான்.

Verse 166

मुक्तं विरोचनेनापि राज्यं मरणभीरुणा । प्रह्लादस्य गुणाः सर्वे बलिदेहे व्यवस्थिताः

மரணப் பயத்தால் விரோசனனும் அரசை விட்டான். பிரஹ்லாதனின் எல்லா நற்குணங்களும் பலியின் உடலிலேயே நிலைபெற்றன.

Verse 167

एवं ते समयं कृत्वा बलिं राज्येऽभ्यषिंचय न् । यः प्रह्लादः स वै विष्णुर्यो विष्णुः स बलिः स्वयम्

இவ்வாறு உடன்பாடு செய்து, அவர்கள் பலியை அரசாட்சிக்கு அபிஷேகம் செய்தனர். பிரஹ்லாதன் யாரோ அவனே விஷ்ணு; விஷ்ணு யாரோ அவனே பலி தானே.

Verse 168

अतो मित्रीकृतो देवैर्विग्रहैस्तु विवर्जितः । एकीभावं कृतं सर्वं बलिराज्ये सुरासुरैः

ஆகையால் தேவர்கள் அவனை நண்பனாக்கி, பகைமையிலிருந்து விடுவித்தனர். பலியின் ஆட்சியில் தேவரும் அசுரரும் சேர்ந்து அனைத்தையும் ஒருமைப்பாட்டில் கொண்டுவந்தனர்.

Verse 169

तस्यापि भाषितं श्रुत्वा देवेंद्रो मम मंदिरे । समागता वालखिल्याः शप्तोहं वामनः कृतः

அவனுடைய சொற்களையும் கேட்டுத் தேவேந்திரன் என் கோவிலுக்கு வந்தான். அங்கே வாலகில்ய முனிவர்களும் வந்தனர்; நான் சபிக்கப்பட்டு வாமனனாக ஆக்கப்பட்டேன்.

Verse 170

प्रसाद्य ते मया प्रोक्ताः शापमुक्तिप्रदा मम । भविष्यतीति तैरुक्तं बलिनिग्रहणादनु

அவர்களைப் பிரசன்னப்படுத்தி, என் சாபவிமோசனத்தை அளிக்கும் வழியை நான் கூறினேன். அவர்கள் சொன்னார்கள்—பலியை அடக்கின பின்பு அது நிச்சயம் நிகழும்.

Verse 171

तवापि कौतुकं युद्धे बलिर्यज्ञं करोति च । देवानां निग्रहो नास्ति सर्वे यज्ञे समागताः

போருக்கான உன் ஆர்வமும் இங்கு பொருந்தாது; ஏனெனில் பலி யாகம் செய்கிறான். தேவர்களுக்கு எந்தத் துன்புறுத்தலும் இல்லை; அனைவரும் யாகத்தில் கூடிவிட்டனர்.

Verse 172

स मां यजति यज्ञेन वधं तस्य करोतु कः । अहं च वामनो जातो नारदः कौतुकान्वितः

அவன் யாகத்தால் என்னை வழிபடுகிறான்—அவனை வதைக்க யார் துணிவார்? நான் வாமனராகப் பிறந்தேன்; நாரதரும் இவ்விளையாட்டின் விரிவில் வியப்பால் நிறைந்தார்।

Verse 173

विपरीतमिदं सर्वं वर्त्तते मम चेतसि । तथाऽपि क्रमयोगेन सर्वं भव्यं करोम्यहम्

என் மனத்தில் அனைத்தும் எதிர்மாறாகச் சுழல்கிறது; ஆயினும் ஒழுங்கான முறையால், க்ரமயோகத்தால், அனைத்தையும் நான் மங்கள நிறைவிற்கு கொண்டு சேர்ப்பேன்।

Verse 174

नारद उवाच । प्रसादं कुरु देवेश युद्धार्थं कौतुकं मम । एकेन ब्राह्मणेनाजौ हन्यंते क्षत्रिया यदा । पित्रा प्रोक्तं च मे पूर्वं तदा युद्धं भविष्यति

நாரதர் கூறினார்—தேவேசா, அருள் புரிவாயாக; போரைக் குறித்து எனக்கு ஆழ்ந்த ஆவல் உள்ளது. போர்க்களத்தில் ஒரே பிராமணனால் க்ஷத்திரியர்கள் வதைக்கப்படும்போது—என் தந்தை முன்பே சொன்னதுபோல்—அப்பொழுதே அந்தப் போர் நிகழும்।

Verse 175

ब्राह्मणोसि भवाञ्जातः कदा युद्धं करिष्यसि । विहस्य वामनो ब्रूते सत्यं तव भविष्यति

“நீ பிராமணராகப் பிறந்தாய்—எப்போது போர் செய்வாய்?” எனக் கேட்டபோது வாமனர் புன்னகையுடன் கூறினார்—“நீ சொல்வது உண்மையாகும்।”

Verse 176

जमदग्निसुतो भूत्वा गुरुं कृत्वा महेश्वरम् । कार्त्तवीर्यं वधिष्यामि बहुभिः क्षत्रियैः सह

“ஜமதக்னியின் புதல்வனாகி, மகேஸ்வரனை குருவாகக் கொண்டு, கார்த்தவீர்யனை—அவனுடன் பல க்ஷத்திரியர்களையும்—நான் வதம் செய்வேன்।”

Verse 177

समंतपंचके पंच करिष्ये रुधिरह्रदान् । तत्राहं तर्पयिष्यामि पितॄनथ पितामहान्

சமந்தபஞ்சகத்தில் நான் இரத்தத்தின் ஐந்து ஏரிகளை அமைப்பேன்; அங்கே பித்ருக்கள் மற்றும் பிதாமகர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்தியளிப்பேன்.

Verse 178

पुण्यक्षेत्रं करिष्यामि भवांस्तत्रागमिष्य ति । परं च कौतुकं युद्धे भविष्यति तव प्रियम्

நான் அதை புண்யக்ஷேத்திரமாக நிறுவுவேன்; நீர் அங்கே வருவீர். அந்தப் போரில் உமக்கு இனிய பரம அதிசய நிகழ்வும் நிகழும்.

Verse 179

ब्राह्मणेभ्यो ग्रहीष्यंति यदा कुं क्षत्रियाः पुनः । तदैव तान्हनिष्यामि पुनर्दा स्यामि मेदिनीम्

க்ஷத்திரியர்கள் மீண்டும் பிராமணர்களிடமிருந்து (செல்வம்/உரிமை) பறிப்பாராயின், அப்பொழுதே அவர்களை நான் வதம் செய்வேன்; பின்னரும் பூமியைத் தானமாக அளிப்பேன்.

Verse 180

त्रिसप्तवारं दास्यामि जित्वा जित्वा वसुंधराम् । शस्त्रन्यासं करिष्यामि निर्विण्णो युद्धकर्मणि । विहरिष्यामि रम्येषु वनेषु गिरिसानुषु

இருபத்தொன்று முறை பூமியை வென்று வென்று அதைத் தானமாக அளிப்பேன். போர் செயலில் சலித்து ஆயுதங்களை வைக்கிறேன்; அழகிய காடுகளிலும் மலைச்சரிவுகளிலும் உலாவுவேன்.

Verse 181

लंकायां रावणो राज्यं करिष्यति महाबलः । त्रैलोक्यकंटकं नाम यदासौ धारयिष्यति

லங்கையில் மகாபலன் ராவணன் ஆட்சி செய்வான்; அவன் ‘மூவுலகக் கண்டகம்’ என்ற பெயரைத் தாங்கும் போது, அப்போது (விதியின் ஓட்டம் வெளிப்படும்).

Verse 182

तदा दाशरथी रामः कौसल्यानंदवर्द्धनः । भविष्ये भ्रातृभिः सार्द्धं गमिष्ये यज्ञमंडपे

அப்போது தசரதன் புதல்வன் ராமன், கௌசல்யையின் ஆனந்தத்தை வளர்ப்பவன், எதிர்காலத்தில் தோன்றுவான்; சகோதரர்களுடன் யாகமண்டபத்திற்குச் செல்வான்.

Verse 183

ताडकां ताडयित्वाहं सुबाहुं यज्ञमंदिरे । नीत्वा यज्ञाद्गमिष्यामि सीतायास्तु स्वयंवरे

தாடகையை வதைத்து, யாகமன்றத்தில் சுபாஹுவை அடக்கி, அந்த யாகத்திலிருந்து புறப்பட்டு சீதையின் சுயம்வரத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 184

परिणेष्याभि तां सीतां भंक्त्वा माहेश्वरं धनुः । त्यक्त्वा राज्यं गमिष्यामि वने वर्षांश्चतुर्दश

மாஹேஸ்வரன் வில்லைக் களைந்து அந்த சீதையை மணம் புரிவேன்; பின்னர் அரசைத் துறந்து பதினான்கு ஆண்டுகள் வனத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 185

सीताहरणजं दुःखं प्रथमं मे भविष्यति । नासाकर्णविहीनां तां करिष्ये राक्षसीं वने

சீதாபகரணத்தால் உண்டாகும் துயரமே எனக்கு முதல் பெருஞ்சோகம் ஆகும்; வனத்தில் அந்த ராட்சசியை மூக்கும் காதும் இன்றாக்குவேன்.

Verse 186

चतुर्द्दशसहस्राणि त्रिशिरःखरदूषणान् । धत्वा हनिष्ये मारीचं राक्षसं मृगरूपिणम्

பதினான்கு ஆயிரம் பேரை—திரிசிரஸ், கரன், தூஷணன் உட்பட—வதைத்து, பின்னர் மான் வடிவம் தரித்த ராட்சசன் மாரீசனை கொல்வேன்.

Verse 187

हृतदारो गमिष्यामि दग्ध्वा गृध्रं जटायुषम् । सुग्रीवेण समं मैत्रीं कृत्वा हत्वाऽथ वालिनम्

மனைவியை இழந்த நான் முன்னே செல்வேன்; கழுகு ஜடாயுவுக்கு தகனம் செய்து, சுக்ரீவனுடன் நட்பு செய்து, பின்னர் வாலியை வதம் செய்வேன்।

Verse 188

समुद्रं बंधयिष्यामि नलप्रमुखवानरैः । लंकां संवेष्टयिष्यामि मारयिष्यामि राक्षसान्

நலன் தலைமையிலான வானரர்களுடன் கடலைக் கட்டுவேன்; லங்கையை முற்றுகையிட்டு ராட்சசர்களை அழிப்பேன்।

Verse 189

कुम्भकर्णं निहत्याजौ मेघनादं ततो रणे । निहत्य रावणं रक्षः पश्यतां सर्वरक्षसाम्

போரில் கும்பகர்ணனை வதம் செய்து, பின்னர் யுத்தத்தில் மேகநாதனை அழித்து, எல்லா ராட்சசரும் பார்க்கும் முன் ராவணன் என்ற ராட்சசனை நான் கொல்வேன்।

Verse 190

विभीषणाय दास्यामि लंकां देवविनिर्मिताम् । अयोध्यां पुनरागत्य कृत्वा राज्यमकंटकम्

தேவரால் அமைக்கப்பட்ட லங்கையை விபீஷணனுக்கு அளிப்பேன்; பின்னர் அயோத்திக்குத் திரும்பி, துன்பமற்ற தடையற்ற அரசாட்சியை நிறுவுவேன்।

Verse 191

कालदुर्वाससोश्चित्रचरित्रेणामरावतीम् । यास्येहं भ्रातृभिः सार्द्धं राज्यं पुत्रे निवेद्य च

காலமும் துர்வாசரும் நிகழ்த்திய அதிசய நிகழ்வினால், அரசை மகனிடம் ஒப்படைத்து, சகோதரர்களுடன் நான் அமராவதிக்குச் செல்வேன்।

Verse 192

द्वापरे समनुप्राप्ते क्षत्रियैर्बहुभिर्मही । भाराक्रांता न शक्नोति पातालं गंतुमुद्यता

த்வாபர யுகம் வந்தபோது பல க்ஷத்திரியர்களின் பாரத்தால் பூமி நசுங்கும்; பாதாளத்திற்குச் செல்ல முயன்றாலும் அவளால் இறங்க இயலாது।

Verse 193

मथुरायां तदा कर्त्ता कंसो राज्यं महासुरः । शिशुपालजरासंधौ कालनेमिर्महासुरः

அக்காலத்தில் மதுராவில் மகாசுரன் கம்சன் அரசாட்சியின் ஆளுநனாக இருப்பான்; மேலும் சிசுபாலன், ஜராசந்தன் ஆகியோரிடையே மகாசுரன் காலநேமியும் சிறப்பாகத் திகழ்வான்।

Verse 194

पौंड्रको वासुदेवश्च बाणो राजा महासुरः । गजवाजितुरंगाढ्या वध्यंते मे तदा मुने

பௌண்ட்ரக வாசுதேவன் மற்றும் அரசன் பாணன்—இம்மகாசுரர்கள்—யானை, குதிரை, ரதம் நிறைந்த படைகளுடன், ஓ முனிவரே, அப்போது என்னால் வதைக்கப்படுவர்।

Verse 195

कलौ स्वल्पोदका मेघा अल्पदुग्धाश्च धेनवः । दुग्धे घृतं न चैवास्ति नास्ति सत्यं जनेषु च

கலியுகத்தில் மேகங்கள் குறைவான நீரையே பொழியும்; பசுக்கள் குறைவான பாலையே தரும்; பாலிலும் நெய் இருக்காது, மக்களிடமும் சத்தியம் நிலைக்காது।

Verse 196

चोरैरुपहता लोका व्याधिभिः परिपीडिताः । त्रातारं नाभि गच्छंति युद्धावस्थां गता अपि

மக்கள் திருடர்களால் தாக்கப்பட்டும் நோய்களால் துன்புறுத்தப்பட்டும் இருப்பர்; போரும் பேராபத்தும் வந்தபோதும் அவர்கள் எந்தத் த்ராதாவிடமும் சரணடைய மாட்டார்கள்।

Verse 197

क्षुद्राः पश्चिमवाहिन्यो नद्यः शुष्यंति कार्त्तिके । एकादशीव्रतं नास्ति कृष्णा या च चतुर्द्दशी

கார்த்திகத்தில் நதிகள் சிறிதாகி மேற்கே ஓடி வறண்டு போகும்; ஏகாதசி விரதம் மறையும்; அதுபோல கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியும் அலட்சியப்படும்।

Verse 198

न जानाति जनः कश्चिद्विक्रांतमपि स्वे गृहे । दरिद्रोपहतं सर्वं संध्यास्नानविवर्जितम् । भविष्यति कलौ सर्वं न तत्पूर्वयुगत्रये

யாரும் தம் வீட்டில்கூட உள்ள மேன்மையை அறியமாட்டார். அனைத்தும் வறுமையால் நொறுங்கி, சந்த்யா-ஸ்நானம் கைவிடப்படும். இவை கலியில் நிகழும்; முன் மூன்று யுகங்களில் இவ்வாறு இல்லை।

Verse 199

पितरं मातरं पुत्रस्त्यक्त्वा भार्यां निषेवते । न गुरुः स्वजनः कश्चित्कोऽपि कं नानुसेवते

மகன் தந்தை தாயை விட்டு மனைவியையே பற்றிக் கொள்வான். போற்றத்தக்க குருவும் இல்லை, உண்மையான உறவினரும் இல்லை—யாரும் யாரையும் நம்பிக்கையுடன் பின்பற்றவும் சேவிக்கவும் மாட்டார்।

Verse 200

यथायथा कलिर्व्याप्तिं करोति धरणीतले । तथातथा जनः सर्व एकाकारो भविष्यति

கலி பூமியெங்கும் எவ்வளவு எவ்வளவாகப் பரவுகிறதோ, அவ்வளவு அவ்வளவாக எல்லா மக்களும் ஒரே மாதிரியாக (ஏக ரூபமாக) ஆகிவிடுவர்।

Verse 201

म्लेच्छैरुपहतं सर्वं संध्यास्नानविवर्जितम् । कल्किरित्यभिविख्यातो भविष्ये ब्राह्मणो ह्यहम्

ம்லேச்சர்களால் அனைத்தும் ஒடுக்கப்பட்டு, சந்த்யா-ஸ்நானம் கைவிடப்பட்டபோது, ‘கல்கி’ எனப் புகழ்பெற்ற பிராமணனாக நான் பிறப்பேன்।

Verse 202

म्लेच्छानां छेदनं कृत्वा याज्ञवल्यपुरोहितः । बहुस्वर्णेन यज्ञेन यक्ष्ये निष्कृतिकारणात्

ம்லேச்சர்களை வெட்டி அழித்த பின், யாஜ்ஞவல்க்யரை புரோகிதராகக் கொண்டு, பிராயச்சித்தமும் மீள்நிலைப்படுத்தலும் பொருட்டு பல பொன்னால் செழித்த யாகத்தை நான் செய்வேன்।

Verse 203

भविष्यंत्यवतारा मे युद्धं तेषु भविष्यति । इदानीं बलिना युद्धं करिष्यंति न देवताः

என் அவதாரங்கள் எதிர்காலத்தில் நிச்சயமாக நிகழும்; அவற்றில் போரும் உண்டாகும். ஆனால் இப்போது தேவர்கள் பலியுடன் போர் செய்யமாட்டார்கள்।

Verse 204

स मां यजति दैत्येन्द्रो न मे वध्यो बलिर्भवेत् । सर्वस्वदाननियमं करोति स महाध्वरे

அந்த தைத்யேந்திரன் என்னை வழிபடுகிறான்; ஆகவே பலி என்னால் கொல்லப்பட வேண்டியவன் அல்ல. அந்த மகாயாகத்தில் அவன் அனைத்தையும் தானமாக அளிக்கும் நியமத்தை ஏற்கிறான்।