Adhyaya 16

Verse 1

राजोवाच । अथासौ वामनो विप्रः प्रविष्टो गहने वने । एकाकी किं चकाराथ कौतुकं तद्वदस्व मे

அரசன் கூறினான்—பின்பு அந்த வாமனப் பிராமணன் அடர்ந்த காட்டில் நுழைந்தான். தனியாக அங்கே அவன் என்ன செய்தான்? அந்த அதிசய நிகழ்வை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 2

सारस्वत उवाच । अथासौ वामनो विप्रो गत्वा रैवतके गिरौ । स्वर्णरेखानदीतोये स्नात्वाथ विधिपूर्वकम्

சாரஸ்வதர் கூறினார்—அப்போது அந்த வாமனப் பிராமணன் ரைவதக மலையினை அடைந்தான். ஸ்வர்ணரேகா நதிநீரில் நீராடி, விதிப்படி நியமிக்கப்பட்ட கிரியைகளைச் செய்தான்.

Verse 3

सुगंधपुष्पधूपाद्यैर्देवं संपूज्य भक्तितः । तस्थौ तदग्रतो राजन्नेकाकी निर्जने वने

மணமிகு மலர்கள், தூபம் முதலியவற்றால் இறைவனைப் பக்தியுடன் வழிபட்டு, அரசே, அந்த நிர்ஜனக் காட்டில் அவர் முன்னிலையில் தனியாக நின்றான்.

Verse 4

सर्वसत्त्वसमायुक्ते सरीसृपसमाकुले । अनेकस्वरसंघुष्टे मयूरध्वनिनादिते

அக்காடு எல்லா வகை உயிர்களாலும் நிரம்பி, ஊர்வனங்களால் களைகட்டிப், பலவித ஒலிகளால் முழங்கிக், மயில்களின் குரலால் நாதமெழுந்தது.

Verse 5

कोकिलारावरम्ये च वनकुक्कुटघोषिते । खद्योतद्योतिते तस्मिन्वलीमुखविधूनिते

அவ்விடம் குயில்களின் இனிய கூவலால் அழகுற்று, காட்டுக்கோழிகளின் ஒலியால் எதிரொலித்து, மின்மினிப் பூச்சிகளின் ஒளியால் பிரகாசித்து, குரங்குகள் தாவுவதால் கிளைகள் அசைந்தன.

Verse 6

क्वचिद्वंशाग्निना शांते क्वचित्पुष्पितपादपे । गगनासक्तविटपे सूर्यतापविवर्जिते

சில இடங்களில் மூங்கில் தீ அணைந்து அமைதியாயிருந்தது; சில இடங்களில் மலர்ந்த மரங்கள், வானைத் தொடும் போல் உயர்ந்த கிளைகளுடன், சூரியன் சுடும் வெப்பமின்றி இருந்தன।

Verse 7

लुब्धकाघात संत्रस्तभ्रांतसूकरशंबरे । संहृष्टक्षत्रियवातस्थानदानविचक्षणे

அங்கே வேட்டையாடிகளின் அடிகளால் அஞ்சித் திகைத்து காட்டுப்பன்றியும் மானும் அலைந்தன; மகிழ்ந்த க்ஷத்திரியர்கள் காற்றோடும் அந்த நிலத்தை முகாமுக்குத் தகுந்த இடமெனக் கருதி கூர்ந்து நோக்கினர்।

Verse 8

अनेकाश्चर्यसंपन्नं सस्मार मनसा हरिम् । तं भीतमिव विज्ञाय नरसिंहः समाययौ

பல அதிசயங்கள் நிறைந்த அந்த இடத்தைப் பார்த்து அவன் மனத்தில் ஹரியை நினைத்தான்; அவன் அஞ்சுகிறான் என அறிந்து நரசிம்மன் அங்கே வந்தடைந்தான்।

Verse 9

रक्षार्थं तस्य विप्रस्य बभाषे पुरतः स्थितः । न भेतव्यं त्वया विप्र वद ते किं करोम्यहम्

அந்தப் பிராமணனைப் பாதுகாக்க முன் நின்று அவர் கூறினார்—“விப்ரரே, அஞ்சாதீர். சொல்லுங்கள், உமக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 10

विप्र उवाच । यदि तुष्टो वरो देयो नरसिंह त्वया मम । सदात्र रक्षा कर्त्तव्या सर्वेषां तीर्थवासिनाम्

விப்ரர் கூறினார்—“நீங்கள் திருப்தியடைந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், நரசிம்மரே, இந்தத் தீர்த்தத்தில் வாழும் அனைவரையும் எப்போதும் காக்க வேண்டும்.”

Verse 11

देवस्याग्रे सदा स्थेयं यावदिंद्राश्चतुर्द्दश । एवमस्त्विति तं प्रोच्य तथा चक्रे हरिस्तदा

“தேவனின் முன்னிலையில் எப்போதும் நிலைத்திரு—பதினான்கு இந்திரர்கள் நிலைக்கும் வரை.” என்று கூறி, “எவமஸ்து” எனச் சொல்லி ஹரி அப்படியே செய்தான்.

Verse 12

अतो दामोदरस्याग्रे नरसिंहः स पूज्यते । वनं सौम्यं कृतं तेन तीर्थरक्षां करोति सः

ஆகையால் தாமோதரன் முன்னிலையில் நரசிம்மர் வழிபடப்படுகிறார். அவரின் ஆற்றலால் அந்த வனம் மென்மையும் மங்களமும் பெற்றது; அவர் தீர்த்தத்தின் காவலனாய் காக்கின்றார்.

Verse 13

भूतप्रेतादिसंवासो वने तस्मिन्न जायते । नरसिंहप्रभावेन नष्टं सिंहादिजं भयम्

அந்த வனத்தில் பூதம், பிரேதம் முதலியோரின் வாசம் இல்லை. நரசிம்மரின் பிரபாவத்தால் சிங்கம் முதலியவற்றால் எழும் அச்சம் அழிந்தது.

Verse 14

कार्त्तिके वासरे विष्णोर्द्वादश्यां पारणे कृते । दामोदरं नमस्कृत्य भवं द्रष्टुं ततो ययौ

கார்த்திகத்தில் விஷ்ணுவின் நாளில், த்வாதசியில் பாரணம் முடித்தபின், தாமோதரனை வணங்கி, பின்னர் பவனை (சிவனை) தரிசிக்கச் சென்றான்.

Verse 15

चतुर्दश्यां कृतस्नानो भवं संपूज्य भावतः । भवभावभवं पापं भस्मीभूतं भवार्चनात्

சதுர்தசியில் நீராடி, மனமுருக பவனை (சிவனை) முறையாக வழிபட்டான். பவார்ச்சனையால் பவபாவத்தால் பிறந்த பாவம் சாம்பலாயிற்று.

Verse 16

स क्षीणपापनिचयो जातो देवस्य दर्शनात् । भवस्याग्रे स्थितं शांतं तथा वस्त्रापथस्य च

தேவதரிசனத்தின் பலனால் அவனுடைய பாபச் சேமிப்பு அழிந்தது. பின்னர் அவன் அமைதியுடன் பவனின் முன்னிலும், அதுபோல வஸ்த்ராபதத் தேவனின் முன்னிலும் நின்றான்.

Verse 17

तं कालमेघं समभ्यर्च्य ततो वस्त्रापथं ययौ । देवं संपूज्य मंत्रैः स वेदोक्तैर्विधिपूर्वकम्

அந்த காலமேகனை முறையாக அர்ச்சித்து, பின்னர் அவன் வஸ்த்ராபதத்திற்குச் சென்றான். அங்கே வேதோಕ್ತ மந்திரங்களால் விதிப்படி தேவனை முழுமையாகப் பூஜித்தான்.

Verse 18

धूपदीपादिनैवेद्यैः सर्वं चक्रे स वामनः । प्रदक्षिणाशतं कृत्वा भवस्याग्रे व्यवस्थितः

அந்த வாமனன் தூபம், தீபம், நைவேத்யம் முதலியவற்றால் முழுப் பூஜையையும் செய்தான். நூறு பிரதட்சிணை செய்து பவனின் முன்னே நின்றான்.

Verse 19

यावन्निरीक्षते सर्वं तावत्पश्यति पर्वतम् । उज्जयंतं गिरिवरं मैनाकस्य सहोदरम्

அவன் சுற்றிலும் நோக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு மலைக்குன்றை கண்டான்—உஜ்ஜயந்தம் எனும் சிறந்த கிரி, மைநாகனின் சகோதரன் என்று புகழ்பெற்றது.

Verse 20

सुराष्ट्रदेशे विख्यातं युगादौ प्रथमं स्थितम् । भूधरं भूधरैर्युक्तं शिलापादपमंडितम्

அது சுராஷ்டிர தேசத்தில் புகழ்பெற்றது; யுகத்தின் ஆதியிலேயே முதன்மையாக நிலைபெற்றது. அந்த மலை மற்ற மலைகளுடன் இணைந்து, பாறைகளாலும் மரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 21

तं दृष्ट्वा चिंतयामास सूक्ष्मान्धर्मान्स वामनः । अल्पायासान्सुबहुलान्पुत्रलक्ष्मीप्रदायकान्

அதைக் கண்டு வாமனர் நுண்ணிய தர்மங்களைச் சிந்தித்தார்—சிறிது முயற்சியால் பெரும் பலன் தருவனவும், புத்திர-லட்சுமி அருளை அளிப்பவையும்।

Verse 22

अवश्यं क्रिय माणेषु स्वधर्म उपजायते । दृष्ट्वा नदीं सागरगां स्नात्वा पापैः प्रमुच्यते

புனிதக் கிரியைகள் உறுதியாகச் செய்யப்படின், தன்தர்மம் இயல்பாகவே எழுகிறது. கடலோடு சேரும் நதியைத் தரிசித்து அதில் நீராடினால் பாவங்கள் நீங்கும்.

Verse 23

गां स्पृष्ट्वा ब्राह्मणं नत्वा संपूज्य गुरुदेवताः । तपस्विनं यतिं शांतं श्रोत्रियं ब्रह्मचारिणम्

பசுவைத் தொட்டு, பிராமணனை வணங்கி, குருவையும் தெய்வங்களையும் முறையாகப் பூஜித்து—தபஸ்வி, யதி, அமைதியுடையவர், வேதம் கற்ற ஶ்ரோத்ரியர், பிரம்மச்சாரி ஆகியோரையும் போற்ற வேண்டும்.

Verse 24

पितरं मातरं भगिनीं तत्पतिं दुहितां पतिम् । भागिनेयमथ दौहित्रं मित्रसंबधिबांधवान् । संभोज्य पातकैः सर्वैर्मुच्यंते गृहमेधिनः

தந்தை, தாய், சகோதரி மற்றும் அவள் கணவர், மகள் மற்றும் மருமகன், மருமகன் வழி உறவினர் மற்றும் பேரன், மேலும் நண்பர்-உறவினர்-குலத்தார் ஆகியோருக்கு விருந்து அளித்தால் இல்லறத்தார் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்.

Verse 25

राजा गजाश्वनकुलं सतीवृषमहीधराः । आदर्शक्षीरवृक्षाश्च सततान्नप्रदास्तु ते

அவர்களுக்கு அரசாட்சி உண்டாகுக; யானை-குதிரை வளமும் உயர்குலச் செழிப்பும் உண்டாகுக; சதீ மனைவி, சிறந்த காளை, மலைபோன்ற செல்வம் உண்டாகுக. விருப்பம் நிறைவேற்றும் ‘பால்மரங்கள்’ மற்றும் இடையறாத அன்னதானிகள் உண்டாகுக.

Verse 26

दृष्टमात्राः पुनन्त्येते ये नित्यं सत्यवादिनः । वेदधर्मकथां श्रुत्वा भुक्तिमुक्तिप्रदा नरान्

எப்போதும் சத்தியம் பேசுவோர், அவர்களின் தரிசனமட்டுமே பிறரைப் புனிதப்படுத்தும். அவர்களின் வேத-தர்மக் கதையைச் செவிமடுத்தால் மனிதர்க்கு போகமும் மோட்சமும் இரண்டும் கிடைக்கும்.

Verse 27

स्मृत्वा हरिहरौ गंगां कृत्वा तीरेण मार्जनम् । गत्वा जागरणे विष्णोर्दत्त्वा दानं च शक्तितः

ஹரி-ஹரரையும் கங்கையையும் நினைத்து, கரையில் சுத்திகரிப்பு செய்வது; விஷ்ணுவின் ஜாகரணத்திற்கு சென்று, இயன்ற அளவு தானம் செய்வது—இவை அனைத்தும் புண்ணியச் செயல்கள்.

Verse 28

तांबूलं कुसुमं दीपं नैवेद्यं तुलसीदलम् । गीतं नृत्यं च वाद्यं च विधाय सुरमंदिरे

தெய்வ ஆலயத்தில் தாம்பூலம், மலர்கள், தீபம், நைவேத்யம், துளசி இலைகள் அர்ப்பணித்து; பாடல், நடனம், வாத்திய இசை ஆகியவற்றை ஏற்பாடு செய்வது—மிகப் புண்ணியமான வழிபாடு.

Verse 29

एते सूक्ष्माः स्मृता धर्माः क्रियमाणा महोदयाः । अतो गिरीन्द्रं पश्यामि सर्वदेवालयं शुभम्

இவை தர்மத்தின் நுண்ணிய வடிவங்கள் என நினைவுகூரப்படுகின்றன; நடைமுறையில் செய்தால் பெரும் உயர்வை அளிக்கும். ஆகவே நான் மங்களமான, எல்லாத் தெய்வங்களின் ஆலயமாகிய ‘கிரீந்திரன்’ தரிசனம் செய்கிறேன்.

Verse 30

तेषां करतले स्वर्गः शिखरं यांति ये नराः

அந்த புனிதச் சிகரத்தை அடையும் மனிதர்க்கு, சொர்க்கம் கரத்தளத்தில் இருப்பதுபோல்; சொர்க்க இன்பம் எளிதில் கிடைக்கும்.

Verse 31

इति ज्ञात्वा समा रूढो वामनो गिरिमूर्द्धनि । ऐरावतपदाक्रांत्या यत्र तोयं विनिःसृतम्

இவ்வாறு அறிந்து வாமனர் மலைச் சிகரத்தின்மேல் ஏறினார்; ஐராவதத்தின் பாதமுத்திரை பதிந்ததால் அங்கே நீர் பொங்கி வெளிப்பட்டது.

Verse 32

ततः शिखरमारूढां भवानीं स्कन्दमातरम् । द्रष्टुं स वामनो याति शिखरे गगनाश्रिते

பின்னர் ஆகாயத்தைத் தழுவும் சிகரத்தில் ஏறியிருந்த பவானி—ஸ்கந்தமாதா—வைக் காண வாமனர் அந்தச் சிகரத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 33

यथायथा गिरिवरे समारोहंति मानवाः । तथातथा विमुच्यंते पातकैः सर्वदेहिनः

மனிதர்கள் அந்தச் சிறந்த மலையில் எவ்வெவ்வாறு ஏறுகிறார்களோ, அவ்வவ்வாறு எல்லா உடலுடையோரும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகின்றனர்.

Verse 34

इति कृत्वा मतिं विप्रो जगाम गिरिमूर्द्धनि । भवभक्तो भवानीं स ददर्श स्कन्दमातरम्

இவ்வாறு மனத்தை உறுதிசெய்த அந்த விப்ரர் மலைச் சிகரத்திற்குச் சென்றார்; பவனாகிய சிவனின் பக்தராக இருந்து பவானி—ஸ்கந்தமாதா—வைக் கண்டார்.

Verse 35

अंबेति भाषते स्कंदस्ततोऽन्ये सर्वदेवताः । पृथिव्यां मानवाः सर्वे पाताले सर्वपन्नगाः

ஸ்கந்தன் ‘அம்பா’ என்று உரைத்தான்; பின்னர் மற்ற எல்லா தேவர்களும் அதையே ஒலித்தனர். பூமியில் எல்லா மனிதரும், பாதாளத்தில் எல்லா நாகரும் அதையே முழங்கினர்.

Verse 36

अतो ह्यंबेति विख्याता पूज्यते गिरिमूर्द्धनि । संपूज्य विविधैर्मुख्यैः फलैर्नानाविधैर्द्विजः

ஆகையால் அவள் ‘அம்பா’ எனப் புகழ்பெற்று மலைச் சிகரத்தில் வழிபடப்படுகிறாள். அந்தத் துவிஜன் பலவகைச் சிறந்த கனிகளால் முறையாக அவளைச் சம்பூஜித்து தன் வழிபாட்டைத் தொடர்ந்தான்.

Verse 37

गगनासक्तशिखरे संस्थितः कौतुकान्वितः । एकाकी शिखरे तस्मिन्नूर्द्ध्वबाहुर्व्यवस्थितः

வானைத் தொடும் அந்தச் சிகரத்தில் அவன் வியப்பால் நிறைந்து நின்றான். அந்தச் சிகரத்தில் தனித்தனியாகக் கைகளை உயர்த்தி அங்கேயே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 38

निरीक्ष्य मेदिनीं सर्वां सपर्वतससागराम् । आद्यं सनातनं देवं भास्करं त्रिगुणात्मकम्

மலைகளும் கடல்களும் உடைய முழு பூமியையும் நோக்கி, அவன் ஆதியும் சனாதனமும் ஆன, முக்குண இயல்புடைய பாஸ்கரனைத் தியானித்தான்.

Verse 39

सर्वतेजोमयं सर्वदेवं देवैर्नमस्कृतम् । भ्रममाणं निराधारं कालमानप्रयोजकम्

அவன் அந்த அனைத்துத் தேஜோமய தேவனை கண்டான்—அவன் ‘அனைத்து தேவர்கள்’ எனும் ஒருமைச் சுரூபம் போல்—தேவர்களால் வணங்கப்படுபவன்; ஆதாரமின்றி இயங்கி காலத்தின் அளவுகளை நிறுவுபவன்.

Verse 40

यावत्पश्यति तं विप्रस्तावत्पश्यति शंकरम् । दिगंबरं भवं देवं समंतादश्मगुंठितम्

பிராமணன் பாஸ்கரனை எவ்வளவு நேரம் நோக்கினானோ, அவ்வளவு நேரம் சங்கரனையும் கண்டான்—திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட பவதேவனை—அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் பாறைக் குவியல்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 41

बुद्धरूपाकृतिं देवं सर्वज्ञं गुणभूषितम् । कृशांगं जटिलं सौम्यं व्योममार्गे स्वयं स्थितम्

அவன் புத்தரூப ஒப்பான வடிவமுடைய தேவனைத் தரிசித்தான்—சர்வஞ்ஞன், குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; மெலிந்த அங்கங்களுடன், ஜடாதாரி, சாந்தன், வானப் பாதையில் தானே நிலைத்தவன்।

Verse 42

श्रीशिव उवाच । शृणु वामन तुष्टोऽहं दास्ये ते विविधान्वरान् । त्रैलोक्यव्यापिनी वृद्धिर्भविष्यति न संशयः

ஸ்ரீசிவன் கூறினார்—“கேள், வாமனனே! நான் திருப்தியடைந்தேன்; உனக்கு பலவகை வரங்களை அளிப்பேன். உன் வளர்ச்சி மூவுலகமெங்கும் பரவும்—இதில் ஐயமில்லை।”

Verse 43

प्रतिभास्यंति ते वेदा गीतनृत्यादिकं च यत् । असाध्यसाधनी शक्ति भविष्यति तव स्थिरा । परं वस्त्रापथे गत्वा कुरु तीर्थावलोकनम्

“வேதங்கள் உனக்கு தெளிந்த ஒளிபோல் விளங்கும்; பாடல், நடனம் முதலிய கலைகளும் அப்படியே. அசாத்யத்தையும் சாதிக்க வல்ல நிலையான சக்தி உனக்குள் எழும். ஆகவே வஸ்த்ராபதம் சென்று தீர்த்தங்களைத் தரிசி.”

Verse 44

वामन उवाच । वस्त्रापथे महादेव यानि तीर्थानि तानि मे । वद देव विशेषेण यद्यस्ति करुणा मयि

வாமனன் கூறினான்—“மகாதேவா! வஸ்த்ராபதத்தில் உள்ள தீர்த்தங்கள் யாவை என எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; என்மேல் கருணை இருந்தால்.”

Verse 45

रुद्र उवाच । वस्त्रापथस्य वायव्ये कोणे दिव्यं सरोवरम् । तस्य पश्चिमदिग्भागे जालिर्गहनपल्लवा

ருத்ரன் கூறினார்—“வஸ்த்ராபதத்தின் வடமேற்கு மூலையில் ஒரு தெய்வீக ஏரி உள்ளது. அதன் மேற்கு பக்கத்தில் ‘ஜாலி’ எனப்படும், அடர்ந்த இளந்தளிர்களால் நிறைந்த புதர்க்காடு உள்ளது।”

Verse 46

बिल्ववृक्षमयी मध्ये लिंगं तत्रास्ति मृन्मयम् । यत्रासौ लुब्धकः सिद्धो गतो मम पुरे पुरा

பில்வ மரங்களின் தோப்பின் நடுவில் அங்கே மண்ணால் ஆன லிங்கம் விளங்குகிறது. அதே இடத்தில் முன்காலத்தில் ஒரு வேடன் (லுப்தகன்) சித்தி பெற்று என் (சிவனின்) நகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 47

तस्य दर्शनमात्रेण ब्रह्महत्या विनश्यति । इंद्रो वै वृत्रहा यस्मिन्विमुक्तो ब्रह्महत्यया

அதன் தரிசனமட்டுமே பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தை அழிக்கிறது. அங்கேயே வ்ருத்ரனை வதைத்த இந்திரன் பிரம்மஹத்த்யா களங்கத்திலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 48

तस्माद्रुत्तरदिग्भागे धनदेन प्रतिष्ठितम् । लिंगं त्रैलोक्यविख्यातं तत्र देवी त्रिशूलिनी

அந்த இடத்தின் வடபுறத்தில் தனதன் (குபேரன்) நிறுவிய, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற லிங்கம் உள்ளது. அங்கே தேவியான திரிசூலினியும் விளங்குகிறாள்.

Verse 49

यस्या दर्शनमात्रेण पुत्रोऽस्य नलकूबर । पाशानुषक्तहस्तोऽभूद्देवं चक्रे त्रिशूलिनम्

அவள் (திரிசூலினி) தரிசனமட்டுமே அவனுடைய மகன் நலகூபரன்—பாசத்தால் கட்டப்பட்ட கை உடையவன்—விடுதலை பெற்று நலமடைந்தான்; மேலும் திரிசூலதாரி தேவன் (சிவன்) ஐப் பணிந்து வழிபட்டான்.

Verse 50

भवस्य नैरृते कोणे गणो हेरंबसंज्ञितः । यमेन कुर्वता लिंगं प्रथमं च प्रतिष्ठितः

பவனின் (சிவனின்) தென்மேற்குக் கோணத்தில் ஹேரம்பன் எனப்படும் கணன் இருக்கிறான். அங்கே யமன் தன் கடமையைச் செய்து கொண்டிருக்கையில் முதன்முதலில் ஒரு லிங்கத்தை நிறுவினான்.

Verse 51

विचित्रं तस्य माहात्म्यं चित्रगुप्तोऽति विस्मितः । दृष्ट्वा समागतो द्रष्टुं देवं तं मृन्मयं पुरा

அதன் மஹாத்மியம் மிக வியத்தகு. அதைக் கண்டு சித்ரகுப்தன் பேர்வியப்புற்று, ஒருகாலத்தில் அந்த மண்ணால் ஆன தேவலிங்கத்தைத் தரிசிக்க அங்கு வந்தான்.

Verse 52

तेनापि निर्मितं लिंगं तस्मिन्क्षेत्रे द्विजोत्तम । चित्रगुप्तेश्वरंनाम विख्यातं भुवन त्रये

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே! அவனும் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் ஒரு லிங்கத்தை நிறுவினான். அது ‘சித்ரகுப்தேஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 53

पश्चिमेन चकारोच्चैः प्रजापतिरुदारधीः । केदाराख्यं तदा लिंगं गिरौ रैवतके स्थितम् । प्रजापतिः स्वयं तस्थौ तत्र पर्वतसानुनि

மேற்கே, உயர்ந்த மனத்தையுடைய பிரஜாபதி அப்போது ‘கேதார’ எனப் புகழ்பெற்ற லிங்கத்தை நிறுவினார்; அது ரைவதக மலைமேல் இருந்தது. பிரஜாபதி தாமும் அந்த மலைச்சரிவில் அங்கேயே தங்கினார்.

Verse 54

रुद्र उवाच । इंद्रेश्वरस्य माहात्म्यं कथयिष्ये शृणुष्व तत् । ईशानकोणे विख्यातं भवस्य विदितं मम

ருத்ரன் கூறினான்—இந்திரேஸ்வரத்தின் மஹாத்மியத்தை நான் உரைப்பேன்; அதை கேள். அது ஈசான திசையில் புகழ்பெற்றது; பவனாகிய எனக்கும் நன்கு அறிந்தது.

Verse 55

वामन उवाच । कस्मादिंद्रः समायातः कथं चक्रे हरं हरिः । कथां सविस्तरामेतां कथयस्व मम प्रभो

வாமனன் கூறினான்—எந்த காரணத்தால் இந்திரன் இங்கு வந்தான்? மேலும் ஹரி எவ்வாறு ஹரனை (சிவனை) வெளிப்படுத்தினான்? ஆண்டவனே, இந்தக் கதையை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லும்.

Verse 56

रुद्र उवाच । लुब्धकस्तु पुरा सिद्धः शिवरात्रिप्रजागरात् । शिवलोके तदा प्राप्तं विमानं गणसंयुतम्

ருத்ரன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் ஒரு லுப்தகன் (வேட்டைக்காரன்) சிவராத்திரி விழிப்புநோன்பால் சித்தியை அடைந்தான். அப்போது சிவலோகத்தில் கணங்களுடன் கூடிய தெய்வ விமானம் அவனிடம் வந்தது.

Verse 57

सर्वत्रगं सुरुचिरं दिव्यस्त्रीगीतनादितम् तदारुह्य समायातो द्रष्टुं तां नगरीं हरेः

அந்த விமானம் எங்கும் செல்லவல்லது, மிக அழகியது, தெய்வப் பெண்களின் பாடல் ஒலியால் முழங்கியது. அதில் ஏறி அவன் ஹரியின் நகரத்தைப் பார்க்க வந்தான்.

Verse 58

यस्यां युद्धं समभवद्गणानां यमकिंकरैः । आगच्छमानं तं ज्ञात्वा देवराजेन चिंतितम्

அங்கே கணங்களுக்கும் யமனின் கிங்கரர்களுக்கும் போர் எழுந்தது. அவன் வருவதை அறிந்த தேவராஜன் இந்திரன் கவலை கொண்டான்.

Verse 59

पूज्योऽयं हरवत्सर्वैश्चित्रगुप्तयमादिभिः । इंद्रो गजं समारुह्य महिषेण यमो यतः

‘இவன் ஹரியைப் போலவே சித்ரகுப்தன், யமன் முதலிய அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவன்.’ ஆகவே இந்திரன் யானைமேல் ஏறினான்; யமன் எருமைமேல் புறப்பட்டான்.

Verse 60

विधाय लेखनीं कर्णे चित्रगुप्तो यमाज्ञया । ततो हूता गणाः सर्वे ये नीता धरणीतलात्

யமனின் ஆணையால் சித்ரகுப்தன் எழுதுகோலைக் காதில் வைத்துக் கொண்டு (எழுதத் தயாராய்) நின்றான். பின்னர் பூமித்தளத்திலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட கணங்கள் அனைத்தும் அழைக்கப்பட்டன.

Verse 61

निजापराधसंतप्ता गतास्ते दक्षिणामुखम् आथित्यपू । जा कर्तव्या लुब्धके गृहमागते

தம் குற்றங்களை நினைத்து வருந்தி அவர்கள் தெற்குநோக்கிச் சென்றனர். வேட்டைக்காரன் விருந்தினனாக வீட்டிற்கு வந்தால் அவனுக்கு விருந்தோம்பலும் மரியாதையுடனான பூஜையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 62

अपूजिते गते ह्यस्मिन्हरो मां शपयिष्यति । तस्मात्पूजां करिष्यामि यथा तुष्यति शंकरः

“பூஜை செய்யாமல் இங்கிருந்து சென்றால் ஹரன் நிச்சயமாக என்னை சபிப்பார். ஆகவே சங்கரன் முழுமையாக மகிழுமாறு நான் பூஜை செய்வேன்.”

Verse 63

देवं द्रष्टुं समायातं ददर्शादूरतः स्थितम् । विमानस्थं हराकारं सूर्यकोटिसमप्रभम्

தரிசனம் அளிக்க வந்த தேவனை அவன் தூரத்தில் நின்றவாறே கண்டான்—விமானத்தில் அமர்ந்த, ஹரரூபம் கொண்ட, கோடி சூரியர்களைப் போல ஒளிவீசும்.

Verse 64

संस्तूयमानं चरितैः शिवरात्रेः शिवस्य च । माघे मासे चतुर्द्दश्यां कृष्णायां जागरे कृते

மாசி (மाघ) மாதம் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று இரவு விழிப்பு மேற்கொள்ளப்பட்டபோது, சிவராத்திரியும் சிவனுடைய திருக்கதைகளும் கொண்டு அவர் போற்றப்பட்டார்.

Verse 65

तदेवं जायते सर्वं सुरेश्वर धरातले । एवं देवांगना काचिदाचक्षंती पुरंदरम् । निवार्य हस्तमुद्यम्य गजेंद्रं चारुलोचना

“தேவர்களின் தலைவனே, பூமியில் அனைத்தும் இவ்வாறே நிகழ்கிறது.” என்று ஒரு தேவாங்கனை புரந்தரனிடம் கூறினாள்; அழகிய கண்களையுடைய அவள் கையை உயர்த்தி கஜேந்திரனைத் தடுத்தாள்.

Verse 66

किं दानैर्बहुभिर्दत्तैर्व्रतैः किं किं सुरार्चनैः । किं योगैः किं तपोभिश्च ब्रह्मचर्य्यैः सुरेश्वर

தேவர்களின் ஆண்டவனே! பல தானங்கள் அளித்தால் என்ன பயன்? விரதங்களால் என்ன, தேவர்ச்சனையால் என்ன, யோகத்தால் என்ன, தவத்தால் என்ன, பிரம்மச்சரியத்தால் என்ன கிடைக்கும்?

Verse 67

गयायां पिंडदानेन प्रयागमरणेन किम् । सोमेश्वरे सरस्वत्यां सोमपर्वणि किं गतैः

கயையில் பிண்டதானம் செய்தால் என்ன, பிரயாகத்தில் மரணம் அடைந்தால் என்ன? சோமபர்வ புனித நாளில் சோமேஸ்வரத்திற்கோ சரஸ்வதி கரைக்கோ சென்றாலும் என்ன பயன்?

Verse 68

कुरुक्षेत्रगतैः किं स्याद्राहुग्रस्ते दिवाकरे । तुलासुवर्णदानेन वेदपाठेन किं भवेत्

ராகுவால் பிடிக்கப்பட்ட சூரிய கிரகண வேளையில் குருக்ஷேத்திரம் சென்றால் என்ன பலன்? துலாதானமாக பொன் தானம் செய்தால் என்ன, வேதபாடம் செய்தாலும் என்ன ஆகும்?

Verse 69

सर्वपापक्षयो येन वृषोत्सर्गेण तेन किम् । गोदानं किं करोत्येवं जलदानं तथैव च

எல்லாப் பாவங்களும் அழியும் வृषோৎসர்கம் செய்தாலும் என்ன? அப்படியிருக்க கோதானம் என்ன செய்யும்—அதேபோல் ஜலதானமும் என்ன செய்யும்?

Verse 70

अयने विषुवे चैव संक्रांतौ कीदृशं फलम् । माघमासे चतुर्दश्यां यादृशं जागरे कृते

அயனம், விஷுவம், சங்கிராந்தி ஆகிய காலங்களில் எத்தகைய பலன் கிடைக்கும்? மேலும் மாகமாதச் சதுர்தசியன்று ஜாகரணம் செய்தால் கிடைக்கும் ஒப்பற்ற பலன் எத்தகையது!

Verse 71

यमः संभाषते वाण्या महिषोपरि संस्थितः । पश्य रुद्रस्य माहात्म्यं चित्रगुप्त विचारय

எருமையின் மேல் அமர்ந்த யமன் வாக்கால் உரைத்தான்— “ருத்ரனின் மஹிமையைப் பார்; ஓ சித்ரகுப்தா, நன்கு சிந்தி.”

Verse 72

अयं स लुब्धको येन हरः संपूजितः पुरा । सुराष्ट्रदेशे विख्यातं तीर्थं वस्त्रापथं शृणु

இவனே அந்த வேடன்; முன்பு இவனால் ஹரன் (சிவன்) முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டான். இப்போது சுராஷ்டிர தேசத்தில் புகழ்பெற்ற ‘வஸ்த்ராபத’ தீர்த்தத்தைச் செவி கொள்.

Verse 73

उज्जयंतो गिरिस्तत्र तथा रैवतको गिरिः । महती वर्त्तते जालिस्तयोर्मध्ये मया श्रुतम्

அங்கே உஜ்ஜயந்த மலை உள்ளது; அதுபோல ரைவதக மலைவும் உள்ளது. அவை இரண்டிற்கும் நடுவில் பெரிய ‘ஜாலி’ உள்ளது— என்று நான் கேட்டேன்.

Verse 74

मृन्मयं वर्तते लिगं रात्रौ चानेन पूजितः । रात्रौ जागरणं कर्त्तुं येन कार्येण चागतः

அங்கே மண்ணால் செய்யப்பட்ட லிங்கம் உள்ளது; அதை அவன் இரவில் பூஜித்தான். இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து வழிபடவே அவன் வந்தான்.

Verse 75

तदस्माभिः कथं वाच्यं स्वयं जानंति ते सुराः । वरांगना वरं द्रष्टुं वरयंति परस्परम् । इंद्रावासात्समायाता नंदने वेगवत्तराः

இதனை நாம் எவ்வாறு சொல்ல முடியும்? தேவர்கள் தாமே அறிந்திருக்கின்றனர். சிறந்ததைத் தரிசிக்க ஆவலுற்ற அப்சரைகள் ஒருவரையொருவர் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர்; இந்திரலோகத்திலிருந்து மிக வேகமாக நந்தன வனத்துக்கு வந்தனர்.

Verse 76

विरंचिना रायणशंकरत्विषा देहेन चागच्छति कोऽपि पूरुषः । पुरीं सुरेशाधिपतेर्निरीक्षितुं भर्त्ता ममायं तव चास्ति किं पतिः

விரஞ்சி (பிரம்மா), நாராயணன், சங்கரன் ஆகியோரின் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் உடலுடன் ஒரு புருஷன் வருகிறான். தேவர்களின் அதிபதி இந்திரனின் நகரத்தைப் பார்க்க வந்தான். ‘இவன் என் கணவன்!’—ஆனால் நீயும் அவனை உரிமை கொள்ள உனக்குக் கணவன் உள்ளானா?

Verse 77

मृदंगवीणा पटहस्वरस्तुतैः प्रवोधिताभिः सुरराजमन्दिरे । देवो हरोऽयं न नरो हराकृतिर्दृष्टोंगनाभिस्तव किं किमावयोः

மிருதங்கம், வீணை, படஹம் ஆகியவற்றின் ஒலியுடன் பாடப்பட்ட ஸ்துதிகளால் தேவராஜனின் மாளிகையில் அவர்கள் விழித்தனர். அவர்கள் சொன்னார்கள்—‘இவன் ஹரன் எனும் தேவன்; ஹரனின் வடிவம் இருந்தாலும் இவன் மனிதன் அல்ல!’ கன்னியர் அவனைப் பார்த்துவிட்டனர்; இனி இதில் உனது என்ன, எனது என்ன—உரிமை யாருக்கு?

Verse 78

गायंति काश्चिद्विहसंति काश्चिन्नृत्यंति काश्चित्प्रपठंति काश्चित् । वदन्ति काश्चिज्जयशब्दसंयुतैर्वाक्यैरनेकैर्गुरुसन्निधाने

சிலர் பாடினர், சிலர் சிரித்தனர், சிலர் நடனமாடினர், சிலர் பாராயணம் செய்தனர். சிலர் குருவின் சன்னிதியில் ‘ஜய’ முழக்கங்கள் நிறைந்த பலவிதமான சொற்களை உரைத்தனர்.

Verse 79

काचिच्छिवं स्तौति शिवां तथान्या पृच्छत्यथान्या किमु बिल्वपत्रात् । किं वोपवासेन फलं तवेदं निद्राक्षयेणाथ फलं तवैतत्

ஒருத்தி சிவனைப் போற்றினாள்; இன்னொருத்தி சிவா (தேவி)யைப் போற்றினாள். மற்றொருத்தி கேட்டாள்—‘பில்வ இலை அர்ப்பணிப்பதால் என்ன பலன்? உபவாசத்தால் உனக்கு என்ன பலன்? விழிப்பிருந்து நித்திரை துறப்பதால் என்ன பலன்?’

Verse 80

तासां नानाविधा वाचः श्रूयन्ते नन्दने वने । ब्रह्मलोकादिका वार्त्ताः कृत्वा च तदनन्तरम्

நந்தன வனத்தில் அவர்களின் பலவகை குரல்கள் கேட்கப்பட்டன. பிரம்மலோகம் முதலான உலகங்களைப் பற்றிய செய்திகளைப் பேசி முடித்த பின், அவர்கள் அடுத்ததாக முன்னே சென்றனர்.

Verse 81

देवेन्द्रो लुब्धकं भूयो बभाषे कौतुकान्वितः । कस्मिन्देशे गिरौ जालिर्लिंगं यत्रास्ति दर्शय

தேவேந்திரன் இந்திரன் மீண்டும் ஆர்வம் நிறைந்து வேடனிடம் கூறினான்— “எந்த நாட்டில், எந்த மலையில் அந்த ஜாலி உள்ளது? அங்கே லிங்கம் இருக்கிறது; அதை எனக்குக் காட்டி உரை.”

Verse 82

लुब्धक उवाच । सुराष्ट्रदेशे विख्यातो यस्मिन्देशे सरस्वती । वाडवं शिरसा धृत्वा प्रविष्टा लवणोदधौ

வேடன் சொன்னான்— “புகழ்பெற்ற சுராஷ்டிர நாட்டில் ஒரு பிரசித்தமான பகுதி உள்ளது; அங்கே சரஸ்வதி நதி வாடவாக்னியைத் தலையில் தாங்கி உப்புக் கடலில் புகுகிறது.”

Verse 83

यत्र सा गोमती याति यत्रास्ते गन्धमादनः । उज्जयंतो गिरिवरो यत्र रैवतको गिरिः

“எங்கே கோமதி நதி ஓடுகிறது, எங்கே கந்தமாதனம் நிலைகொள்கிறது; எங்கே சிறந்த உஜ்ஜயந்த மலை, எங்கே ரைவதக மலை உள்ளது।”

Verse 84

तत्र वस्त्रापथं क्षेत्रं भवस्तत्र व्यवस्थितः । तत्रास्ते मृन्मयं लिंगं जालिमध्ये सुरोत्तम

“அங்கே ‘வஸ்த்ராபத’ எனும் புனிதத் தலம் உள்ளது; அங்கே பவனாகிய சிவன் உறைகிறார். அங்கேயே, தேவர்களில் சிறந்தவனே, ஜாலியின் நடுவில் மண்ணால் ஆன லிங்கம் உள்ளது।”

Verse 85

इन्द्र उवाच । सहितैस्तत्र गंतव्यं पूजयिष्ये भवं स्वयम् । जालिमध्ये तथा लिंगं दर्शयस्व च लुब्धक

இந்திரன் கூறினான்— “நாம் அனைவரும் சேர்ந்து அங்கே செல்ல வேண்டும்; நான் தானே பவனாகிய சிவனை வழிபடுவேன். மேலும், வேடனே, ஜாலியின் உள்ளே உள்ள அந்த லிங்கத்தையும் காட்டுவாயாக।”

Verse 86

परदारादिकं पापं दैत्यानां तु विकृंतने । वधे वृत्रस्य संजातं तत्सर्वं क्षालयाम्यहम्

பரஸ்த்ரீகமனம் முதலான பாவமும், தைத்யரை வெட்டிச் சாய்த்தபோது ஏற்பட்ட குற்றமும், வ்ருத்ரவதத்தால் உண்டான தோஷமும்—அவை அனைத்தையும் நான் கழுவி நீக்குவேன்।

Verse 87

इत्युक्त्वा सहिताः सर्वे संप्राप्ता गिरिमूर्द्धनि । वाहनानि च ते त्यक्त्वा प्रस्थिताः पादचारिणः

இவ்வாறு கூறி அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக மலைச் சிகரத்தை அடைந்தனர்; தங்கள் வாகனங்களை விட்டுவிட்டு கால்நடையாகப் புறப்பட்டனர்।

Verse 88

उज्जयन्तगिरेर्मूर्ध्नि गजराजः समागतः । तदाग्रचरणं तस्य ददौ मूर्धनि कारणात्

உஜ்ஜயந்த மலைச் சிகரத்தில் கஜராஜன் வந்து சேர்ந்தான்; அப்போது ஒரு காரணத்தால் அவன் தன் முன்காலைக் சிகரத்தின் மீது வைத்தான்।

Verse 89

तेनाक्रान्तो गिरिवरस्तोयं सुस्राव निर्मलम् । गजपादोद्भवं वारि भविष्यति सदा स्थिरम्

அவன் அழுத்தியதால் அந்தச் சிறந்த மலைக்குள் இருந்து தூய நீர் வெளிப்பாய்ந்தது; யானையின் பாதத்திலிருந்து பிறந்த அந்த நீர் என்றும் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 90

इति प्रोक्तं सुरेन्द्रेण लोकानां हितकाम्यया । सर्वे समागतास्तत्र यत्र जालिर्व्यवस्थिता

உலகங்களின் நலனை விரும்பி சுரேந்திரன் இவ்வாறு உரைத்தான்; பின்னர் ஜாலி இருப்பிடமான அங்கே அனைவரும் கூடினர்।

Verse 91

संपूज्य विविधैः पुष्पैर्माघमासे चतुर्दशी । तस्यां जागरणं कृत्वा सञ्जातो निर्मलो हरिः

மா஘ மாதத்தின் சதுர்தசியன்று பலவகை மலர்களால் முறையாகப் பூஜை செய்து, அந்த இரவில் ஜாகரணம் செய்ததால் ஹரி நிர்மலனும் நிஷ்கல்மஷனுமாயினார்।

Verse 92

वस्त्रापथे भवं पूज्य हरिं रैवतके गिरौ । इन्द्रेश्वरं प्रतिष्ठाप्य संप्राप्तः स्वनिकतनम्

வஸ்த்ராபதத்தில் பவனை (சிவனை) வழிபட்டு, ரைவதக மலையில் ஹரியை ஆராதித்து, இந்திரேஸ்வரத்தை பிரதிஷ்டை செய்து தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினார்।

Verse 93

लुब्धकोऽपि विमानेन संप्राप्तो हरिमन्दिरे । इत्युक्त्वा स भवो देवस्तत्रैवांतरधीयत

“வேட்டைக்காரனும் விண்விமானத்தில் ஏறி ஹரிமந்திரத்தை அடைந்தான்” என்று கூறி, அந்தப் பவதேவன் (சிவன்) அங்கேயே மறைந்தார்।

Verse 94

वामनोपि ततश्चक्रे तत्र तीर्थावगाहनम् । यादृग्रूपः शिवो दृष्टः सूर्यबिंबे दिगंबरः

பின்னர் வாமனனும் அத்தீர்த்தத்தில் நீராடினான். சூரிய வட்டத்தினுள் திகம்பர ரூபத்தில் தோன்றிய சிவனை அவ்வாறே தரிசித்தான்।

Verse 95

पद्मासनस्थितः सौम्यस्तथा तं तत्र संस्मरन् । प्रतिष्ठाप्य महामूर्त्तिं पूजयामास वासरम्

மென்மையான மனத்துடன் பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து அங்கேயே அவரை நினைந்து, மகாமூர்த்தியை பிரதிஷ்டை செய்து நாள் முழுதும் பூஜை செய்தான்।

Verse 96

मनोऽभीष्टार्थसिद्ध्यर्थं ततः सिद्धिमवाप्तवान् । नेमिनाथशिवेत्येवं नाम चक्रे स वामनः

மனத்தில் விரும்பிய நோக்கம் நிறைவேறுவதற்காக அவர் பின்னர் வெற்றியை அடைந்தார். அப்போது வாமனர் அதற்கு ‘நேமிநாத-சிவன்’ என்று பெயரிட்டார்.

Verse 97

भवस्य पश्चिमे भागे प्रत्यासन्ने धरातले । वामनो वसतिं चक्रे तीर्थे वस्त्रापथे तदा

அப்போது பவனின் (சிவன்) ஆலயத்தின் மேற்கு பக்கத்திற்கு அண்மையான நிலத்தில், வஸ்த்ராபத தீர்த்தத்தில் வாமனர் தமது வாசஸ்தலத்தை அமைத்தார்.

Verse 98

अतो यवाधिकं प्रोक्तं तीर्थं देवैः सवासवैः । इंद्रेण कुर्वता देवं समागत्य भवाग्रतः

ஆகையால் வாசவனாகிய இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் இந்த தீர்த்தத்தை ‘யவாதிக’ என்று கூறினர். இந்திரன் தெய்வத்தை நிறுவிக் கொண்டிருக்கையில் அவர்கள் பவனின் (சிவன்) முன்னிலையில் கூடினர்.

Verse 99

यवाधिकं प्रभासात्तु तीर्थमेतद्भवाज्ञया । अन्येषां षड्गुणं तीर्थं भविष्यति शिवाज्ञया

பவனின் (சிவன்) ஆணையால் இந்த தீர்த்தம் பிரபாசத்தையும் மிஞ்சும் ‘யவாதிக’ ஆகும். சிவனின் ஆணையால் இது பிற தீர்த்தங்களைவிட ஆறு மடங்கு புண்ணியப் பயன் தரும்.

Verse 100

इत्येतत्कथितं सर्वं किमन्यत्परिपृच्छसि

இவ்வாறு அனைத்தும் கூறப்பட்டது; இனி நீ வேறு என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 101

राजोवाच । शिवरात्रिप्रभावोयमतुलः परिकीर्त्तितः । अजानता कृता तेन लुब्धकेन पुरा श्रुतम्

அரசன் கூறினான்—சிவராத்திரியின் இந்த ஒப்பற்ற மகிமை புகழப்பட்டிருக்கிறது. முற்காலத்தில் அந்த வேடன் அறியாமலேயே இதை அனுஷ்டித்தான் என்று நான் கேட்டேன்.

Verse 102

इदानीं वद कर्त्तव्या कथमन्यैर्जनैर्विभो । किं ग्राह्यं किं नु मोक्तव्यं शिवरात्र्यां वदस्व मे

இப்போது கூறுங்கள், இறைவா—மற்றவர்கள் இதை எவ்வாறு அனுஷ்டிக்க வேண்டும்? சிவராத்திரியில் எதை மேற்கொள்ள வேண்டும், எதை விலக்க வேண்டும்—எனக்கு அறிவியுங்கள்.

Verse 103

सारस्वत उवाच । संप्राप्य मानुषं जन्म ज्ञात्वा देवं महेश्वरम् । शिवरात्रिः सदा कार्या भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी

சாரஸ்வதர் கூறினார்—மனிதப் பிறவி பெற்றுத் தேவன் மகேஸ்வரனை அறிந்து, சிவராத்திரியை எப்போதும் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; அது போகமும் மோட்சமும் அளிக்கும்.

Verse 104

ईदृशं जायते पुण्यमेकया कृतया नृप । ये कुर्वंति सदा मर्त्त्यास्तेषां पुण्यमनंतकम्

அரசே! இதை ஒருமுறை செய்தால்கூட இத்தகைய புண்ணியம் உண்டாகும். இதை எப்போதும் செய்பவர்களின் புண்ணியம் அளவற்றதாகும்.

Verse 105

द्वादशाब्दं व्रतमिदं कर्त्तव्यं प्रतिवत्सरम् । जीवितं चंचलं नृणां यदि कर्तुं न शक्यते

இந்த விரதத்தை பன்னிரண்டு ஆண்டுகள், ஆண்டுதோறும் செய்ய வேண்டும். ஆனால் மனிதரின் வாழ்வு நிலையற்றது; அவ்வளவு செய்ய இயலாவிட்டால்…

Verse 106

तदा द्वादशभिर्मासैर्व्रत मेतत्समाप्यते । माघमासे चतुर्दश्यां प्रारम्भः क्रियते नृप

அப்போது இந்த விரதம் பன்னிரண்டு மாதங்களில் நிறைவு பெறும். அரசே, மாக மாதத்தின் சதுர்தசியில் இதன் தொடக்கம் செய்யப்படுகிறது.

Verse 107

प्रतिमासं ततः कार्यं पौषांते तु समाप्यते । विघ्नश्चेज्जायते मध्ये कथं चिद्दैवयोगतः

அதன்பின் ஒவ்வொரு மாதமும் இதைச் செய்ய வேண்டும்; பௌஷ மாத முடிவில் இது நிறைவு பெறும். நடுவில் தெய்வவிதியால் ஏதேனும் இடையூறு ஏற்பட்டால்…

Verse 108

न भवेद्व्रतभंगस्तु पुनः कार्यमनन्तरम् । द्वादशैव प्रकर्तव्याः कृत्वा संख्या विशेषतः

அது விரதம் முறிந்ததாகக் கருதப்படாது; உடனே மீண்டும் செய்ய வேண்டும். எண்ணிக்கையைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றி பன்னிரண்டு அனுஷ்டானங்களையும் முடிக்க வேண்டும்.

Verse 109

कृतं न नश्यते लोके शुभं वा यदि वाऽशुभम् । कृष्णायां तु चतुर्दश्यां कृतपूर्वाह्निकक्रियः

இந்த உலகில் செய்தது அழிவதில்லை—நல்லதாயினும் கெட்டதாயினும். ஆகவே கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியில், முற்பகல் கிரியைகளை நிறைவேற்றி…

Verse 110

उपवासनियमो ग्राह्यो नद्यां स्नानं विधीयते । तदभावे तडागादौ कार्यं स्नानं स्वशक्तितः

உபவாச நியமத்தை ஏற்க வேண்டும்; நதியில் ஸ்நானம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. அது இல்லையெனில் குளம் முதலியவற்றில் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 111

तैलाभ्यंगो न कर्त्तव्यो न कार्यं गमनं क्वचित् । तीर्थसेवा प्रकर्त्तव्या तस्मिंश्चागमनं शुभम्

எண்ணெய் அப்யங்கம் செய்யக் கூடாது; எங்கும் அலைந்து திரியவும் கூடாது. அந்தத் தீர்த்தத்தின் சேவையைச் செய்ய வேண்டும்; அங்கு செல்வது மங்களகரம்.

Verse 112

शिवरात्रिः सदा कार्या लिंगे स्वायंभुवे नरैः । तदभावे महापुण्ये लिंगे वर्षशताधिके

மக்கள் எப்போதும் ஸ்வயம்பூ லிங்கத்தில் சிவராத்திரி விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். அது இல்லையெனில், நூறு ஆண்டுகளுக்கு மேல் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட மிகப் புண்ணிய லிங்கத்தில் (விரதம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 113

गिरौ वने समुद्रांते नद्यां यच्च शिवालये । तद्वै स्वायंभुवं लिंगं स्वयं तत्रैव संस्थितम्

மலை, காடு, கடற்கரை, நதிக்கரை அல்லது சிவாலயம்—எங்கு காணப்பட்டாலும், அதையே ஸ்வயம்பூ லிங்கம் என்று அறிக; அது தானே அங்கே நிலைபெற்றது.

Verse 114

वालुलिंगादिकं लिंगं पूजितं फलदं स्मृतम् । दिवा संपूज्य यत्नेन पुष्पधूपादिना नरः

வாலுலிங்கம் போன்ற லிங்கம் வழிபட்டால் பலன் தரும் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது. பகலில் மனிதன் மலர், தூபம் முதலியவற்றால் முயற்சியுடன் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 115

वर्जयेन्मदिरां द्यूतं नारीं नखनिकृन्तनम् । ब्रह्मचर्यपरैः शांतैः कर्त्तव्यं समुपोषणम्

மதுபானம், சூதாட்டம், பெண்சேர்க்கை (காமபோகம்), நகங்களை வெட்டுதல்—இவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, அமைதியுடன் உபவாச-விரதத்தை முறையாக மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 116

रात्रौ देवाग्रतो गत्वा कर्त्तव्याः सप्त पर्वताः । पक्वान्नफलतांबूलपुष्पधूपादिचर्चिताः

இரவில் தேவனின் முன்னிலையில் சென்று ஏழு ‘பர்வத’ (பூஜைக் குவியல்) அமைக்க வேண்டும்; அவை சமைத்த அன்னம், பழங்கள், தாம்பூலம், மலர்கள், தூபம் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 117

घृतेन दीपः कर्त्तव्यः पापनाशनहेतवे । यतो दीपस्य माहात्म्यं विज्ञेयं मुक्तिदायकम्

பாவநாசத்திற்காக நெய் தீபம் ஏற்ற வேண்டும்; தீபத்தின் மகிமை முக்தி அளிப்பதாக அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 118

दीपः सदैव कर्त्तव्यो गृहे देवालये नरैः । दिवा निशि च संध्यायां दीपः कार्यः स्वशक्तितः

மக்கள் வீட்டிலும் ஆலயத்திலும் எப்போதும் தீபம் வைத்திருக்க வேண்டும்; பகலிலும் இரவிலும் சந்தியா நேரத்திலும் தம் திறனுக்கேற்ப தீபம் ஏற்ற வேண்டும்।

Verse 119

किञ्चिदुद्द्योतमात्रेण देवास्तुष्यंति भूतले । पितॄणां प्रथमं दीपः कर्त्तव्यः श्राद्धकर्मणि

சிறிதளவு ஒளியால்கூட பூமியில் தேவர்கள் மகிழ்வர்; பித்ருக்களுக்காக ஸ்ராத்தக் கிரியையில் முதலில் தீபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 120

रात्रौ जागरणं कार्यं यथा निद्रा न जा यते । शिवरात्रिप्रभावोऽयं श्रोतव्यः शिवसंनिधौ

இரவில் உறக்கம் வராதபடி ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; சிவராத்திரியின் இம்மகிமையை சிவன் சன்னிதியில் கேட்க வேண்டும்।

Verse 121

शिवस्य चरितं रात्रौ श्रोतव्यं बहुविस्तरम् । गीतं नृत्यं तथा वाद्यं कर्तव्यं शिवसंनिधौ

இரவில் சிவனுடைய திருச்சரிதத்தை விரிவாகக் கேட்க வேண்டும். சிவன் சன்னிதியில் பாடல், நடனம், வாத்திய இசையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 122

एवं सा नीयते रात्रिर्मुख्यं जागरणं यतः । रात्रौ देयानि दानानि शक्त्या वै तत्र जागरे

இவ்வாறு இரவை கழிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் விழிப்பிருத்தலே முதன்மை விரதம். அந்த இரவின் விழிப்பில் தகுதிக்கேற்ப தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 123

पुनः स्नात्वा प्रभाते तु कर्त्तव्यं शिवपूजनम् । पूजनीयाश्च यतयो भोजनाच्छादनादिभिः

பின்னர் விடியற்காலையில் மீண்டும் நீராடி சிவபூஜை செய்ய வேண்டும். யதிகளையும் உணவு, ஆடை முதலியவற்றால் போற்ற வேண்டும்.

Verse 124

तपस्विनां प्रदातव्यं भोजनं गृहमेधिभिः । द्वादशाष्टौ च चत्वारो भोक्तव्या एक एव वा

இல்லறத்தார் தவசிகளுக்கு உணவு அளிக்க வேண்டும். பன்னிரண்டு, அல்லது எட்டு, அல்லது நான்கு—அல்லது ஒருவருக்கேனும் உணவளிக்கலாம்.

Verse 125

एकोऽपि ब्रह्मचारी यो ब्रह्मविच्छिवपूजकः । सहस्राणां समो भक्त्या गृहे संभोजितो भवेत्

பிரம்மத்தை அறிந்த சிவபூஜகனான ஒரே ஒரு பிரம்மச்சாரியையும் பக்தியுடன் வீட்டில் உணவளித்தால், அது ஆயிரம் பேருக்கு உணவளித்ததற்குச் சமமான புண்ணியம் தரும்.

Verse 126

अक्षारालवणं पत्रे भोक्तव्यं वाग्यतैः स्वयम् । पुत्रमित्रकलत्राणां दातव्यं भोजनं पुरः

வாக்கை அடக்கி, தானே இலைமேல் பரிமாறப்பட்ட மசாலையற்ற, உப்பற்ற உணவை உண்ண வேண்டும். முதலில் மகன், நண்பர், மனைவி இவர்களுக்கு உணவு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 127

अनेन विधिना कार्या शिवरात्रिः शिवव्रतैः । द्वादशैता यदा पूर्णास्तिलपात्राणि वै तदा

இந்த முறையின்படி சிவவிரதங்களால் சிவராத்திரியை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். இப் பன்னிரண்டும் நிறைவேறியபோது, எள்ளின் பன்னிரண்டு பாத்திரங்களைத் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 128

द्वादशैव प्रदेयानिगुरुब्राह्मणज्ञातिषु । व्रतांते गौः प्रदातव्या कृष्णा वत्सयुता दृढा

அந்த பன்னிரண்டு எள்ளுப் பாத்திரங்களை குரு, பிராமணர், உறவினருக்கு நிச்சயமாகத் தானம் செய்ய வேண்டும். விரத முடிவில் கன்றுடன் கூடிய உறுதியான கருப்பு பசுவைத் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 129

सवस्त्राभरणा देया घंटाभरणभूषिता । अंगुलीयकवासांसि च्छत्रोपानत्कमण्डलु

அந்த பசுவை ஆடை, ஆபரணங்களுடன், மணி-ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து தானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் மோதிரங்கள், ஆடைகள், குடை, பாதரட்சை, கமண்டலுவும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 130

गुरवे दक्षिणा देयाब्राह्मणेभ्यः स्वशक्तितः । एवं कृत्वा ततो देयं तपस्विभ्योऽथ भोजनम् । मिष्टान्नं विविधं दत्त्वा क्षमाप्य च विसर्जयेत्

குருவுக்கு தட்சிணை அளிக்க வேண்டும்; பிராமணர்களுக்கு தன் ஆற்றலுக்கேற்ப வழங்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்து பின்னர் தபஸ்விகளுக்கு உணவு அளிக்க வேண்டும். பலவகை இனிப்புணவுகளைத் தந்து, மன்னிப்பு வேண்டி, அவர்களை மரியாதையுடன் வழியனுப்ப வேண்டும்.

Verse 131

एवं यः कुरुते सत्यं तस्य पापं न विद्यते । संतानमुत्तमं लब्ध्वा भुक्त्वा भोगाननुत्तमान्

இவ்வாறு சத்தியமாக நடப்பவனுக்கு பாவம் நில்லாது. சிறந்த சந்ததியைப் பெற்று, ஒப்பற்ற போகங்களையும் அருள்பேறுகளையும் அனுபவிப்பான்.

Verse 132

दिव्यविमानमारूढो दिव्यस्त्रीपरिवेष्टितः । गतिवादित्रनिर्घोषैर्नीयते शिवमन्दिरे

தெய்வ விமானத்தில் ஏறி, தெய்வப் பெண்களால் சூழப்பட்டவனாய், நகரும் தெய்வ வாத்தியங்களின் முழக்கத்துடன் சிவன் ஆலயத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுவான்.

Verse 133

तदेतत्कथितं पुण्यं शिवरात्रिव्रतं मया । कृतेन येन लोकानां सर्वपापक्षयो भवेत्

இந்தப் புண்ணியமான சிவராத்திரி விரதத்தை நான் கூறினேன்; இதைச் செய்தால் மக்களின் எல்லாப் பாவங்களும் அழியும்.