Adhyaya 15

Verse 1

सारस्वत उवाच । अथासौ वामनो विप्रो लब्धज्ञानो भवार्चने । जगाम तद्वनं रम्यं गिरे रैवतकस्य यत्

சாரஸ்வதர் கூறினார்—அப்போது பவனாகிய சிவனை வழிபட்டு ஞானம் பெற்ற வாமனன் என்னும் அந்தப் பிராமணன் ரைவதக மலைக்குரிய அந்த இனிய வனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 2

यत्र वृक्षा बहुविधा दीर्घशाखाः फलान्विताः । वटोदुम्बरबिल्वाश्च सर्जार्जुनकदंबकाः

அங்கே பலவகை மரங்கள் உள்ளன—நீண்ட கிளைகளுடன் கனிகளால் நிறைந்தவை: ஆலமரம், உதும்பரம், வில்வம்; மேலும் சர்ஜம், அர்ஜுனம், கடம்பம் ஆகியனவும்.

Verse 3

पलाशाश्वत्थनिंबाश्च धवाटीवारुणीद्रुमाः । शमीकंकोललिंबांश्च बीजपूरी च दाडिमः

அங்கே பலாசம், அரசமரம், வேம்பு; தவம் முதலிய வாருணி மரங்கள்; மேலும் சமீ, கங்கோலம், எலுமிச்சை, பீஜபூரி மற்றும் மாதுளை (தாடிமம்) ஆகியனவும் உள்ளன।

Verse 4

बदरी निंबकः पूगः कदली शल्लकी शिवा । तालहिंतालशिरसा बीजकावंशखादिराः

அங்கே பதரி, வேம்பு, பூகம் (சுபாரி), கடலி (வாழை), சல்லகி, சிவா; மேலும் பனை, ஹிந்தாளம், சிரசா; அதோடு பீஜகம், மூங்கில், கதீரம் ஆகியனவும் உள்ளன।

Verse 5

अजगासनगागुच्छा इंगुदीकोरवेंगुदाः । ब्रह्मवृक्षाः कुरुबकाः करंजाः पुत्रजीविनः

அங்கே அஜகாசனம், ‘கா’ மரங்களின் கொத்துகள், இங்குதி, கோரவம், எங்குதம்; மேலும் பிரம்மவிருட்சம், குருபகம், கரஞ்சம், புத்திரஜீவகம் ஆகியனவும் உள்ளன।

Verse 6

अंकोल्लाः पारिभद्राश्च कलंबाः पनसास्तथा । उज्ज्वलाश्च हरिद्राश्च गंगडीवायवा द्रुमाः

அங்கே அங்கோல்ல, பாரிபத்ர (பாரிஜாத), கலம்ப, பனச (பலா) மரங்கள் இருந்தன; மேலும் உஜ்ஜ்வல, ஹரித்ரா மற்றும் கங்கடீ-வாயவ எனும் த்ருமங்களும் ஒளிர்ந்தன।

Verse 7

तेसुण्डकाः शिरीषाश्च खर्जूरीकरवंदिकाः । सेवाली शाल्मली शाला मधूकाश्च विभीतकाः

அங்கே தேசுண்டக, சிரீஷ, கர்ஜூரி (பேரீச்சை) மற்றும் கரவந்திக மரங்கள்; சேவாலீ, சால்மலீ, சால மரங்கள்; மேலும் மதூக, விபீதக மரங்களும் இருந்து—வஸ்த்ராபத க்ஷேத்திரத்தின் புனித வனத்தை அலங்கரித்தன।

Verse 8

हरीतक्यः कटाहाश्च कर्यष्टा आटरूषकाः । विकच्छवः कपित्थाश्च रोहिणीवेत्रकद्रुमाः

அங்கே ஹரீதகீ, கடாஹ, கர்யஷ்டா, ஆடரூஷக போன்ற மூலிகைகள் இருந்தன; விகச்சவ, கபித்த மரங்கள்; மேலும் ரோஹிணீயுடன் வேத்ரக த்ருமங்களும் இருந்து—அப்புனித நிலத்தின் மங்கள அழகை விரித்தன।

Verse 9

मदनफलानिर्गुण्डीपाटलानंदिपादपाः । लवंगैलालवल्यश्च सन्ताना अगरुद्रुमाः

அங்கே மதனபல, நிர்குண்டீ, பாடலா, நந்தி மரங்கள் இருந்தன; லவங்கம், ஏலக்காய், லவலீ கொடிகள், சந்தானா மரங்கள் மற்றும் அகறு த்ருமங்கள்—பூஜ்ய தீர்த்தத்திற்கேற்ற மணமிகு வளர்ச்சிகள் ஆகின।

Verse 10

श्रीखण्डकर्पूरनगाः कल्पवृक्षा नगोतमाः । वामनेन तदा दृष्टाश्छायावृक्षाः सुरार्चिताः

அப்போது வாமனர் சிறந்த மரங்களை கண்டார்—ஸ்ரீகண்டம் (சந்தனம்) மற்றும் கற்பூர மரங்கள், மேலும் மனோரதம் நிறைவேற்றும் கல்பவ்ருக்ஷங்கள்; அவை நிழல் தரும் மரங்கள், தேவர்களாலும் வணங்கப்பட்டவை।

Verse 11

उदयास्तमने येषां छाया न प्रतिहन्यते । तेषां दर्शनमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

சூரியோதயத்திலும் சூரியாஸ்தமனத்திலும் எவற்றின் நிழல் தடுக்கப்படாதோ, அத்தகைய மரங்களை வெறும் தரிசனமாத்திரத்தாலே எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடையும்.

Verse 12

ये जनाः पुण्यकर्माणस्तेषां ते दृष्टिगोचराः । एतान्पश्यन्ययौ वृक्षांस्ततो रैवतकं गिरिम्

புண்ணியகர்மம் செய்தவர்களுக்கே அவை கண்முன் தோன்றும். அந்த மரங்களைத் தரிசித்து, அவர் பின்னர் ரைவதக மலைக்குச் சென்றார்.

Verse 13

यावन्निरीक्षते तुंगं शिखरं तस्य मूर्द्धनि । आश्चर्यं ददृशे विप्रो महल्लोकभयंकरम्

அதன் உச்சியில் உள்ள உயர்ந்த சிகரத்தைப் பிராமணன் நோக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, உலகத்திற்கே அச்சமூட்டும் அளவுக்கு மிகப் பெரிதான ஒரு அதிசயக் காட்சியை அவர் கண்டார்.

Verse 14

धूमज्वलनमध्यस्थान्पुरुषान्पंच पश्यति । कृष्णांगान्खेचरान्रौद्रान्कृष्णागुरुविभूषितान्

புகையும் தீயும் நடுவே நின்ற ஐந்து ஆண்மக்களை அவர் கண்டார்—கருமை அங்கங்களுடன், ஆகாயத்தில் உலாவுபவர்கள், கடுஞ்சினத் தோற்றமுடையவர்கள், கரிய அகுருவால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்.

Verse 15

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे द्वितीये वस्त्रापथक्षेत्रमाहात्म्ये सारस्वतप्रोक्ततीर्थयात्राविधाने श्रीदामोदरमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचदशोऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் இரண்டாம் ‘வஸ்த்ராபத-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ஸாரஸ்வதர் உரைத்த தீர்த்தயாத்திராவிதானத்தின் கீழ் ‘ஸ்ரீதாமோதர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 16

सघर्घरीकचरणन्यासनादितपर्वतान् । फेत्कारभासुराकारान्काशकुञ्चितमूर्द्धजान्

அவன் மலைபோன்ற உருவங்களை கண்டான்; இடியென முழங்கும் பாதநடையால் பதிக்கப்பட்டதுபோல்—அச்சமூட்டும் ஃபேத்கார ஒலியால் ஒளிர்ந்து, காசப்புல் போல சுருண்ட தலைமயிருடன் இருந்தன.

Verse 17

नरमांसवसासारकवलव्यग्रतालुकान् । जनगंधसमाज्ञानभवतीव्रविलोचनान्

அவர்களின் அண்ணம் மனிதமாம்சமும் கொழுப்புச் சாரமும் கொண்ட கவ்வல்களில் ஆவலுற்றிருந்தது; மனிதரின் மணத்தை அறிந்து, அவர்கள் கூர்மையான உக்கிரக் கண்களால் அவர்களை நோக்கினர்.

Verse 18

पञ्चाग्निसाधनाव्याप्तदिव्यचक्षुः प्रभावतः । देवान्पश्यति विप्रेन्द्रो ज्ञातकार्यपरंपरः

பஞ்சாக்னி சாதனையால் செம்மையடைந்த தெய்வக் கண்களின் வல்லமையால், பிராமணர்களில் சிறந்தவர் தேவர்களைத் தரிசித்தார்; செய்யவேண்டிய காரியங்களின் தொடர்ச்சிக் கிரமத்தையும் அறிந்தார்.

Verse 19

एते क्षेत्राधिपाः पञ्च महादेवेन निर्मिताः । महाबला रैवतके निवसंति गिरौ सदा

இந்த ஐந்து க்ஷேத்ராதிபதிகள் மகாதேவரால் படைக்கப்பட்டவர்கள்; மாபெரும் வலிமையுடன் அவர்கள் எப்போதும் ரைவதக மலைமேல் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 20

स्वेच्छाचारान्नरान्मर्त्त्यान्वारयति नगे तथा । हरिं हरं नदीं देवीं न पश्यंति गिरिं यथा

மலையில் அவர்கள் தன்னிச்சையாக நடக்கும் மானிடரைத் தடுக்கின்றனர்; அத்தகையோர் ஹரி, ஹரன், தேவிநதி, மேலும் மலையையும் உண்மையாய் காணமாட்டார்கள்.

Verse 21

दृष्ट्वा ज्ञात्वा स्तुतिं चक्रे ध्यात्वा देवं महेश्वरम् । जयंति दुष्टदैत्येंद्रयुद्धध्यानांकितं वपुः । बिभ्रति भ्रातरो ये ते पंचेंद्रसमविक्रमाः

கண்டு அறிந்து, மகேஸ்வர தேவனைத் தியானித்து அவர் ஸ்துதி செய்தான். தீய தைத்யேந்திரர்களுடன் போர்த் தியானத்தின் குறியீடுகள் பதிந்த உடலைத் தாங்கி, ஐந்து இந்திரர்களுக்கு ஒப்பான வீரத்துடன் விளங்கும் அந்த சகோதரர்கள் வெற்றியாளர்கள்.

Verse 22

रुद्रवक्त्रोद्भवा दक्षा दक्षाध्वरविनाशकाः । स्वावलीढाहुतीनष्टभीतवाडवनंदिताः

அவர்கள் ருத்ரனின் வாயிலிருந்து தோன்றியவர்கள்; திறமையும் வலிமையும் உடையவர்கள்; தக்ஷனின் யாகத்தை அழித்தவர்கள். தாமே விழுங்கிய ஆஹுதிகள் நாசமடைந்ததால் அஞ்சிய வாடவாக்னியை அச்சுறுத்தியதனால் புகழ்பெற்றவர்கள்.

Verse 23

कुङ्कुमागरुकर्पूरलिप्तांगाः सुविभूषिताः । मदिरामोदमत्तांगनृत्यगीतकराः सुराः

குங்குமம், அகில், கற்பூரம் பூசப்பட்ட அங்கங்களுடன், அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த தேவர்கள் மதுவின் ஆனந்தத்தில் மயங்கி, நடனமாடும் உறுப்புகளுடன், பாடலில் ஈடுபடும் கைகளுடன் விளங்கினர்.

Verse 24

ब्रह्मांडभ्रमणश्रांत स्वगंधत्रस्तसंचराः । मनोजवाः कामगमा क्षेत्रपाला जयंति ते

பிரபஞ்சமெங்கும் சுற்றித் திரிந்து களைத்தவர்கள்; தங்களின் அச்சமூட்டும் மணத்தால் நடமாடுபவர்கள்; மன வேகத்துடன், விருப்பமெங்கும் செல்லவல்ல அந்த க்ஷேத்ரபாலர்கள் வெற்றியாளர்கள்.

Verse 25

इत्यादिवचनात्तुष्टा द्विजस्याग्रे स्वयं स्थिताः । एकपादोऽस्म्यहं चैको द्वितीयो गिरिदारुणः

இவ்வகைச் சொற்களால் மகிழ்ந்து, அவர்கள் தாமே அந்த பிராமணன் முன் நின்றனர். ஒருவர், “நான் ஏகபாதன்” என்றார்; மற்றொருவர், “இரண்டாவன் கிரிதாருணன்” என்றார்.

Verse 26

तृतीयो मेघनादस्तु सिंहनादश्चतुर्थकः । पंचमः कालमेघोऽहं कुर्मः किं ते वदस्व तत्

மூன்றாவது மேகநாதன், நான்காவது சிம்ஹநாதன்; நான் ஐந்தாவது காலமேகம். உனக்காக நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? சொல்லு.

Verse 27

द्विज उवाच । यदि तुष्टा भवंतो मे यदि देयो वरो धुवम् । अहो आप्रलयं यावत्स्थातव्यं मत्प्रतिष्ठितैः

த்விஜன் கூறினான்—நீங்கள் என்மேல் திருப்தியடைந்து உண்மையிலே வரம் அளிக்க விரும்பினால், அஹோ! என் பிரதிஷ்டையால் இங்கே பிரளயம் வரை நிலைத்திருங்கள்.

Verse 28

एकपादो गिरि तटे प्रहर्षात्प्रथमं स्थितः । वसतौ वसता तेन गिरौ च गिरिदारुणः

ஏகபாதன் மகிழ்ச்சியுடன் முதலில் மலைச்சரிவில் நின்றான்; அவன் அங்கே வாசம் செய்ததால் அந்த மலையும் மகிமைமிக்க, பக்தி-அச்சம் ஊட்டுவதாக ஆனது.

Verse 29

प्रतिष्ठितः प्रसाद्याथ वरदोऽसौ स्वयं स्थितः । उज्जयंतगिरेर्मूर्ध्नि मेघनादः स्वयं ययौ

இவ்வாறு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு திருப்தியடைந்த அந்த வரதன் தானே அங்கே நிலைத்திருந்தான்; மேகநாதன் தானே உஜ்ஜயந்த மலைச் சிகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 30

भवानीशंकरं रम्यं सिंहनादस्तथाविशत् । स्वयं वस्त्रापथेनैव भवस्याग्रे निरूपितः

அப்போது சிம்ஹநாதன் பவானி-சங்கரரின் இனிய திருத்தலத்தில் நுழைந்தான்; வஸ்த்ராபதமே அவனைத் தானே பவ (சிவன்) முன்னிலையில் நிற்குமாறு நியமித்தது.

Verse 31

स्वणरेखानदीतीरे कालमेघो महाबलः । सर्वलोकोपकारार्थं तीर्थं संस्थापितं पुरा

ஸ்வர்ணரேகா நதிக்கரையில் மகாபலன் காலமேகன் எல்லா உலகங்களின் நன்மைக்காகப் பழங்காலத்தில் ஒரு தீர்த்தத்தை நிறுவினான்।

Verse 32

वामनेन स्वयं गत्वा क्षेत्रपालास्तु पूजिताः । पुरा युगादौ राजेंद्र सर्वे देवाः समागताः

வாமனன் தானே அங்கு சென்று க்ஷேத்ரபாலர்களை வழிபட்டான்; அரசே, யுகத்தின் தொடக்கத்தில் பழங்காலத்தில் எல்லா தேவர்களும் அங்கே கூடினர்।

Verse 33

सुराष्ट्रदेशे संप्राप्ताः पुण्ये रैवतके गिरौ । रक्षार्थं सर्वलोकानां वधार्थं देववैरिणाम्

அவர்கள் சுராஷ்டிர தேசத்தில் புனித ரைவதக மலையில் வந்தடைந்தனர்—எல்லா உலகங்களையும் காக்கவும், தேவர்களின் பகைவர்களை அழிக்கவும்।

Verse 34

विष्णोः कण्ठे तदा मुक्ता जयमाला सुरोत्तमैः । दामोदरेति विख्यातं दत्तं नामोत्तमं हरेः

அப்போது தேவர்களில் சிறந்தோர் விஷ்ணுவின் கழுத்தில் ஜயமாலையை அணிவித்தனர்; ஹரிக்கு ‘தாமோதர’ எனப் புகழ்பெற்ற உயர்ந்த நாமம் வழங்கப்பட்டது।

Verse 35

सारमेय समारूढान्करिहस्तान्समेखलान् । खङ्गखेटकहस्तांश्च डमरुड्डामरस्वनान्

அவர்கள் நாய்களின் மேல் ஏறியவர்களாய், யானைக் கைபோன்ற கரங்களுடன், இடைக்கச்சு அணிந்தவர்களாய்; வாள்-கேடயம் தாங்கி, டமரு முழக்கத்தின் கடும் ஒலியால் முழங்கினர்।

Verse 36

सर्वतीर्थमयी पुण्या स्वर्णरेखा नदी स्थिता । भुक्तिमुक्तिप्रदं पुण्यं विष्णुलोकप्रदायकम्

இங்கே புனிதமான ஸ்வர்ணரேகா நதி எல்லா தீர்த்தங்களின் சாரமாக நிலைத்துள்ளது. அது புண்ணியமளித்து, போகமும் மோட்சமும் வழங்கி, விஷ்ணுலோகப் பெறுதலை அருள்கிறது.

Verse 37

क्षालनं सर्वपापानां रोगदारिद्र्यनाशनम् । दामोदरं रैवतके परमानंददायकम्

இங்கே நீராடுதல் எல்லாப் பாவங்களையும் கழுவி, நோயும் வறுமையும் அழிக்கிறது. ரைவதகத்தில் அருளும் தாமோதரன் பரமானந்தம் அளிக்கிறான்.

Verse 38

ये पश्यंति विमानैस्ते नीयंते विष्णुमंदिरे । न गृहे कार्तिकः कार्यो विशेषाद्भीष्मपंचकम्

இப்புனிதத் தரிசனம் செய்பவர்கள் விண்ணரசு விமானங்களில் விஷ்ணுமந்திரத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுவர். கார்த்திக விரதம், குறிப்பாக பீஷ்ம பஞ்சகம், வீட்டிலேயே மட்டும் செய்யக்கூடாது.

Verse 39

पंचकाद्द्वादशी श्रेष्ठा कार्या दामोदरे जले । प्रातःस्नानं प्रकर्त्तव्यं संप्राप्ते कार्तिके जनैः

பஞ்சக விரதங்களில் த்வாதசி சிறந்தது; அதை தாமோதரன் நீரில் அனுஷ்டிக்க வேண்டும். கார்த்திகம் வந்தால் மக்கள் காலையிலே நீராட வேண்டும்.

Verse 40

मासोपवासः कर्त्तव्यो यतिभिर्ब्रह्मचारिभिः । सतीभिर्विधवाभिश्च मुक्तिस्थानमभीप्सुभिः

மோட்சஸ்தானத்தை விரும்புவோர்—யதிகள், பிரம்மச்சாரிகள், மேலும் சதீ பெண்களும் விதவைகளும்—மாதமுழுதும் உபவாசம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 41

एकभक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च । उपवासेवन कृच्छ्रेण शाकाहारेण वा पुनः

ஒருநேரம் மட்டும் உண்பதாலும், இரவில் மட்டும் உண்பதாலும், கேட்காமல் கிடைத்ததை (அயாசிதம்) ஏற்றுக்கொள்வதாலும், அல்லது உபவாசம் செய்வதாலும்; மேலும் க்ருச்ச்ரம் போன்ற தவம் மேற்கொள்வதாலும், அல்லது சாகாஹாரத்தில் வாழ்வதாலும் விரதம் அனுஷ்டிக்கலாம்।

Verse 42

संसेव्यः कार्त्तिके विष्णुर्दीपदानपरैर्नरैः । ब्रह्मचर्यपरैर्मासो नीयते यदि मानवैः

கார்த்திக மாதத்தில் தீபதானத்தில் ஈடுபடும் மக்கள் பக்தியுடன் விஷ்ணுவைச் சேவித்து வழிபட வேண்டும். மனிதர்கள் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து அந்த மாதத்தை நடத்தினால், அது மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிக்கும்।

Verse 43

तदा विष्णुपुरे वासः क्रियते विष्णुना सह । पञ्चोपवासाः कर्त्तव्याः संप्राप्ते भीष्मपंचके

அப்போது விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து விஷ்ணுபுரியில் வாசம் கிடைக்கும். பீஷ்ம-பஞ்சகம் வந்தபோது ஐந்து உபவாசங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 44

एकादशीं समारभ्य पंचमी पूर्णिमादिनम् । तदेतत्पंचकं प्रोक्तं सर्वपापहरं नृणाम्

ஏகாதசியிலிருந்து தொடங்கி, பௌர்ணமி நாளில் முடியும் பஞ்சமி வரை—இதுவே ‘பஞ்சகம்’ எனக் கூறப்படுகிறது; இது மனிதர்களின் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும்।

Verse 45

सर्वेषामपि मासानां पञ्चकात्कार्तिकादपि । एकादशी कार्तिकस्य पुण्या दामोदरे कृता

எல்லா மாதங்களிலும்—கார்த்திக பஞ்சகத்திலும் கூட—தாமோதரனுக்காக அனுஷ்டிக்கப்படும் கார்த்திக ஏகாதசி மிகப் புனிதமானது।

Verse 46

मिष्टान्नं कार्तिके देयं हविष्यं सघृतप्लुतम् । सुवर्णं रजतं वस्त्रं तोयमन्नं फलानि च

கார்த்திக மாதத்தில் இனிப்புணவைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; நெய் கலந்த ஹவிஷ்யத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும் பொன், வெள்ளி, ஆடை, நீர், அன்னம், பழங்களையும் தானமாக வழங்க வேண்டும்.

Verse 47

मासांते विविधं देयं गौस्तिलाः कुसुमानि च । सर्वदानेषु यत्पुण्यं सर्व तीर्थेषु यत्फलम्

மாத முடிவில் பலவகைத் தானங்களை அளிக்க வேண்டும்—பசு, எள், மலர்கள் முதலியன. இவ்வாறு செய்தால் எல்லாத் தானங்களின் புண்ணியமும், எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பயனும் பெறப்படும்.

Verse 48

अश्वमेधादिभिर्यज्ञैर्गयायां पिंडदस्य यत् । तत्फलं जायते नॄणां दृष्टे दामोदरे नृप

அரசே! அச்வமேதம் முதலிய யாகங்களாலும், கயாவில் பிண்டதானம் செய்தாலும் கிடைக்கும் பயன் எதுவோ, தாமோதரனைத் தரிசிப்பதாலேயே மனிதருக்கு அதே பயன் உண்டாகிறது.

Verse 49

एकादश्यां कृतस्नानो देव पूजापरो भवेत् । स्नाप्य पञ्चामृतेनैव ततस्तीर्थोदकेन च

ஏகாதசியன்று நீராடி, தேவபூஜையில் ஈடுபட வேண்டும். முதலில் பஞ்சாமிருதத்தால் தெய்வத்திற்கு அபிஷேகம் செய்து, பின்னர் தீர்த்தநீராலும் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 50

कुंकुमागरुश्रीखंडकर्पूरोदकमिश्रितैः । पूजयित्वा ततः पुष्पैः शतपत्रैः सुगं धिभिः

குங்குமம், அகில், ஸ்ரீகண்டம் (சந்தனம்), கற்பூரம் கலந்த நீரால் பூஜை செய்து, பின்னர் மணமிகு சதபத்திர (தாமரை முதலிய) மலர்களால் மீண்டும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 51

मालतीकुसुमैः शुभ्रैर्बहुभिस्तुलसीदलैः । वस्त्रयज्ञोपवीतं च दत्त्वा धूपं प्रधूपयेत्

பல வெண்மையான மாலதி மலர்களும் துளசி இலைகளும் கொண்டு, வஸ்திரமும் யஜ்ஞோபவீதமும் அர்ப்பணித்து, பின்னர் தூபத்தால் ஆலயத்தை நன்கு தூபிக்க வேண்டும்।

Verse 52

दीपं दद्याद्धृतेनैव तैलेनापि घृतं विना । नैवेद्यं विविधं देयं फलं तांबूलमेव च

நெய்யால் தீபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; நெய் இல்லையெனில் எண்ணெயாலும் தீபம் அளிக்கலாம். பலவகை நைவேத்யம், பழம், தாம்பூலம் ஆகியனையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 53

प्रासादपूजा कर्त्तव्या ध्वजदानादिना नृप । गौः सवत्सा ततो देया संसारार्णवतारिणी

அரசே! த்வஜதானம் முதலிய தானங்களுடன் கோயில் (பிராசாத) பூஜை செய்ய வேண்டும். பின்னர் கன்றுடன் கூடிய பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்—அது சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும்.

Verse 54

ततः प्रदक्षिणां कृत्वा गीतवादित्रनिस्वनैः । वेदपाठपुराणैश्च व्याख्यादिव्यकथादिभिः

பின்னர் பிரதட்சிணை செய்து, பாடலும் வாத்தியங்களின் ஒலியுடனும், வேத பாராயணம், புராண வாசிப்பு, விளக்கம், தெய்வீகக் கதைகள் முதலியவற்றால் பூஜோৎসவம் நடத்த வேண்டும்।

Verse 55

देवाग्रे जागरः कार्यो दीपो देयोंऽतिभूमिषु । सप्तधान्यमयाः सप्त पर्वता दीपसंयुताः

தெய்வத்தின் முன்னிலையில் இரவு ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; உயர்ந்த மேடைகளில் தீபங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஏழு தானியங்களால் செய்யப்பட்ட ஏழு ‘மலைகளை’ அமைத்து, ஒவ்வொன்றிலும் தீபம் பொருத்த வேண்டும்।

Verse 56

फलतांबूलपक्वान्नपूरिताः परिकल्पिताः । विद्वद्भिः श्रोत्रियैः श्रांतैर्ब्राह्मणैर्गृहमेधिभिः

பழம், தாம்பூலம், சமைத்த அன்னம் ஆகியவற்றால் நிரப்பி இவ்வமைப்புகளைச் செய்ய வேண்டும்; வேதத்தில் தேர்ந்த ஶ்ரோத்ரியர், சோர்ந்திருந்தாலும், இல்லறப் பிராமணர்கள் செய்ய வேண்டும்।

Verse 57

स्त्रीभिश्च नरशार्दूल श्रोतव्या वैष्णवी कथा । एवं जागरणं कार्यं रागक्रोधविवर्जितैः

மனிதர்களில் புலியே! பெண்களும் வைஷ்ணவீ கதையை நிச்சயமாகக் கேட்க வேண்டும். இவ்வாறு ஆசையும் கோபமும் இன்றி ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 58

कृत्वा जागरणं रात्रावुदिते सूर्यमडले । पूर्वां संध्यां ततः स्नात्वा कृत्वा मध्याह्नमाचरेत्

இரவில் ஜாகரணம் செய்து, சூரியமண்டலம் உதித்தபோது பூர்வ (பிராத) ஸந்த்யாவைச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் நீராடி முறையாக மத்யாஹ்ன கர்மத்தை ஆற்ற வேண்டும்।

Verse 59

देवान्पितॄन्मनुष्यांश्च संतर्प्य विधिपूर्वकम् । कृत्वा श्राद्धं पितॄणां तु दद्याद्दानं स्वशक्तितः

தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்கு விதிப்படி தர்ப்பணம் செய்து திருப்தி அளித்து; பித்ருக்களுக்குச் சிராத்தம் செய்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தானம் வழங்க வேண்டும்।

Verse 60

देवं दामोदरं पूज्य पुष्पधूपादिना पुनः । नरसिंहं सुरं पूज्य वैनतेयं च पूजयेत्

மலர், தூபம் முதலியவற்றால் மீண்டும் தாமோதரப் பெருமானை வழிபட வேண்டும். தெய்வ நரசிம்மனை வழிபட்டு, வைநதேயன் (கருடன்) என்பவனையும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 61

कृत्वा जागरणं रात्रावुत्थाप्य मधुसूदनम् । द्वादशीभुक्तिमासाद्य कार्यं पारणकं नरैः

இரவில் ஜாகரணம் செய்து, மதுசூதனனை விதிப்படி எழுப்பி, த்வாதசியின் உரிய உணவுநேரம் வந்தபின் மனிதர்கள் பாரணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 62

ब्राह्मणान्भोजयित्वा च सहितः पुत्रबांधवैः । विकलांधकृपणानां देयमन्नं स्वशक्तितः

பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து, மகன்களும் உறவினர்களும் உடன் இருந்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப ஊனமுற்றோர், குருடர், ஏழைகள் ஆகியோருக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 63

दामोदरे रैवतके स्वर्णरेखानदीजले । एवं यः कुरुते यात्रां तस्य पुण्यफलं शृणु

ரைவதகத்தில் தாமோதரனிடமும், ஸ்வர்ணரேகா நதியின் நீரிலும்—இவ்விதம் யாத்திரை செய்பவனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியப் பயனை கேளுங்கள்।

Verse 64

ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च ग्रामसीमाविलोपकः । राजद्रोही गुरुद्रोही मिथ्याव्रतधरश्च यः

ஒருவன் பிராமணஹந்தகனாக இருந்தாலும், மதுபானம் அருந்துபவனாக இருந்தாலும், கிராம எல்லைக் குறிகளை அழிப்பவனாக இருந்தாலும், அரசதுரோகியாக இருந்தாலும், குருதுரோகியாக இருந்தாலும், பொய்விரதம் ஏற்றவனாக இருந்தாலும்—

Verse 65

कूटसाक्ष्यप्रदो यश्च यश्च न्यासापहारकः । बालस्त्रीघातको विप्रः संध्यास्नानविवर्जितः

மேலும் பொய்சாட்சி கூறுபவனாக இருந்தாலும், ஒப்படைக்கப்பட்ட நியாசத்தை அபகரிப்பவனாக இருந்தாலும், குழந்தையையோ பெண்ணையோ கொல்லுபவனாக இருந்தாலும்; சந்த்யாவந்தனம் மற்றும் ஸ்நானத்தை விட்டு விடும் பிராமணனாக இருந்தாலும்—

Verse 66

देवब्रह्म स्वहर्त्ता च वेदविक्रयकारकः । कन्याविक्रयकर्त्ता च देवब्राह्मणनिंदकः

தேவர்க்குரிய பொருளையோ பிராமணரின் சொத்தையோ களவாடுபவன், வேதத்தை விற்பவன், கன்னியைக் விற்பவன், தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் இகழ்பவன்—இவர்கள் பாவத்தில் வீழ்வர்.

Verse 67

विश्वासघातको विप्रः शूद्रान्नादोऽथ लुब्धकः । नायकः परदाराणां स्वयंदत्तापहारकः

நம்பிக்கையைத் துரோகிக்கும் பிராமணன், சூத்ரரின் அன்னத்தில் வாழ்பவன், பேராசை கொண்ட வேட்டைக்காரன், பிறனுடைய மனைவியுடன் உறவுக்குத் தூண்டுபவன், தானே தந்ததை மீண்டும் பறிப்பவன்—இவர்கள் கடும் பாவிகள் என எண்ணப்படுவர்.

Verse 68

पर्वमैथुनसेवी च तथा वै सेतुभेदकः । परिणीतामृतुस्नातां स्वयं यो नाभिगच्छति

தடைசெய்யப்பட்ட புனித நாட்களில் மைதுனம் செய்பவன், பாலம் அல்லது புனித அணையை உடைப்பவன், மேலும் மாதவிடாய் முடிந்து நீராடிய பின் தன் முறையாக மணந்த மனைவியிடம் தானே செல்லாதவன்—அவனும் பாவத்தில் வீழ்வான்.

Verse 69

ब्राह्मणी विधवा बाला न भवेच्छ्रुतधारिणी । महापातकिनश्चैते तथान्ये बहवो नृप

அரசே! விதவையாகவும் இளமையாகவும் உள்ள பிராமணப் பெண் வேதச் ச்ருதியைத் தாங்கி நிலைநிறுத்த முடியாது; இவர்கள் மற்றும் இன்னும் பலர் ‘மஹாபாதகிகள்’ எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 70

स्वर्णरेखाजले स्नात्वा दृष्ट्वा दामोदरं हरिम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा मुच्यते सर्वपातकैः

ஸ்வர்ணரேகையின் நீரில் நீராடி, தாமோதர ஹரியைத் தரிசித்து, இரவில் ஜாகரணம் செய்தால், மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 71

न तु ये पापकर्माणः समायाताः प्रजागरे । संसारसागरे तीर्थे गच्छंति न हरेः पुरम्

பாவச் செயல்களில் பற்றுடையோர், பிரஜாகரத்தில் வந்தாலும், ஸம்ஸாரஸாகர தீர்த்தம் வழியாக ஹரியின் நகரை அடையார்.

Verse 72

यथा यथा याति नरः प्रजागरे तथातथा विष्णुपुरे विचिंत्यते । वासः सुरैर्वैष्णवलोकहेतवे मृदंगगीतध्वनिनादिते गृहे

மனிதன் பிரஜாகரத்தில் எவ்வாறு இரவை கழிக்கிறானோ, அவ்வாறே விஷ்ணுபுரியில் அவன் நினைவுகூரப்பட்டு கணக்கிடப்படுகிறான். வைஷ்ணவலோகப் பெறுதற்காக தேவர்கள் மிருதங்கமும் கீர்த்தனமும் ஒலிக்கும் இல்லத்தை அவனுக்கு அமைக்கின்றனர்.

Verse 73

गदासि शंखारिधराश्चतुर्भुजा दैतेयदर्पापहरूपधारिणः । प्रगीयमानाः सुरसुंदरीभिस्ते यांति खं खेचरगात्रसंगाः

கதையும் வாளும் தாங்கி, சங்கமும் சக்கரமும் ஏந்தி, நான்கு கரங்களுடன் தைத்யர்களின் அகந்தையை அழிக்கும் ரூபம் கொண்டு, தேவமங்கையர் பாடலால் போற்றப்பட்டு, அவர்கள் விண்ணுலக உயிர்களின் துணையுடன் ஆகாயம் நோக்கி எழுகின்றனர்.

Verse 74

वाराहकल्पे प्रथमं युगादौ दामोदरो रैवतके प्रसिद्धः । सैषा नदी या सरितां वरिष्ठा सोऽयं हरिर्यो भुवनस्य कर्ता

வராஹகல்பத்தில் முதல் யுகத்தின் தொடக்கத்தில் ரைவதகத்தில் தாமோதரன் புகழ்பெற்றான். இதுவே நதிகளில் சிறந்த நதி; இதுவே உலகங்களைப் படைக்கும் ஹரி.

Verse 75

इदं पुराणं पठते शृणोति नरो विमानैर्मधुसूद नालये । देवांगनादत्तभुजश्चतुर्भुजः स नीयते देवगणैरभिष्टुतः

இந்த புராணத்தைப் படிப்பவனோ கேட்பவனோ, மதுசூதனனின் தாமத்தில் திவ்ய விமானங்களில் கொண்டு செல்லப்படுகிறான். தேவமங்கையர் அருளால் நான்கு கரங்களுடன், தேவர்களின் ஸ்துதிக்குள் அவன் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்.