Adhyaya 14

Verse 1

सारस्वत उवाच । वस्त्रापथे महाक्षेत्रे नगरे वामने पुरा । पुत्रशोकाभिसंतप्तो वसिष्ठो भगवानृषिः

சாரஸ்வதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் வஸ்த்ராபதத்தின் மகாக்ஷேத்திரத்தில் ‘வாமன’ எனப்படும் நகரில், புத்ரசோகத்தால் துயருற்ற பகவான் ரிஷி வசிஷ்டர் (அங்கு வந்தார்)।

Verse 2

आजगाम तपस्तप्तुं स्वर्णरेखानदीतटे । ईशानकोणे नगरात्स्वर्णरेखानदीजले

அவர் ஸ்வர்ணரேகா நதிக்கரையில் தவம் செய்ய வந்தார்—நகரத்தின் ஈசான திசையில், ஸ்வர்ணரேகையின் புனித நீரருகே।

Verse 3

स्नात्वा ध्यात्वा शिवं देवं मनसाऽचिन्तयद्यदा । तदा रुद्रः समायातस्त्रिनेत्रो वृषभध्वजः । महर्षे तव तुष्टोऽहं किं करोमि वदस्व तत्

நீராடி, தியானித்து, மனத்தால் சிவதேவனைச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மும்முகக் கண்களையுடைய, வृषபத்வஜ ருத்ரன் வந்து—“மகாரிஷியே! உன்னால் நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்? கூறு” என்றான்।

Verse 4

वसिष्ठ उवाच । यदि तुष्टो महादेव वरो देयो ममाधुना । तदाऽत्र भवता स्थेयं यावदाचंद्रतारकम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—மகாதேவனே! நீர் प्रसன்னராக இருந்தால், இப்போதே எனக்கு இந்த வரத்தை அளியுங்கள்—சந்திரன் நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரை, அதாவது அவை இருக்கும் காலமெல்லாம், நீர் இங்கே தங்கியிருப்பீராக।

Verse 5

अत्र स्नानं करिष्यंति ये नराः पापकर्मिणः । तेषां पापक्षयो देव कर्तव्यो भवता सदा

இங்கு பாவகர்மம் செய்தோர் நீராடினால், ஓ தேவா! நீ எப்போதும் அவர்களின் பாவங்களை அழித்தருள்வாயாக।

Verse 6

नरा ये पापकर्माणः पूजयंति त्रिलोचनम् । तान्नरान्नय देवेश विमानैः शिवमंदिरम्

பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டவராயினும் திரிலோசனன் சிவனை வழிபடுவோர், ஓ தேவேசா! அவர்களை விமானங்களில் சிவமந்திரத் தாமத்திற்குக் கொண்டு செல்வாயாக।

Verse 7

सारस्वत उवाच । तथेत्युक्ता हरो देवस्तत्रैवांतर धीयत । हिरण्यकशिपुं हत्वा नरसिंहो महाबलः । त्रैलोक्यमिंद्राय ददौ कालरुद्रं स्वयं ययौ

சாரஸ்வதர் கூறினார்—“அப்படியே ஆகுக.” இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தேவ ஹரன் அங்கேயே மறைந்தான். ஹிரண்யகசிபுவை வதைத்து, மகாபல நரசிம்மன் மூவுலகையும் இந்திரனுக்குக் கொடுத்து, தானே காலருத்ரனிடம் சென்றான்।

Verse 8

तदन्वये बलिर्जातः स चातीव बला धिकः । एकातपत्रां पृथिवीं बलिश्चक्रे बलाधिकः । अकृष्टपच्या सुजला धरित्री सस्यशालिनी

அந்த வம்சத்தில் பலி பிறந்தான்; அவன் மிகுந்த வலிமையுடையவன். அந்த மகாபலி பூமியை ஒரே குடைக்கீழ் ஒன்றுபடுத்தினான். நிலம் உழாமல் பயிர் தந்தது; நீர்வளம் நிறைந்து, அறுவடை செழித்தது।

Verse 9

गन्धवंति च पुष्पाणि रसवंति फलानि च । आस्कन्धफलिनो वृक्षाः पुटके पुटके मधु

மலர்கள் மணமிக்கவை; கனிகள் சுவைநிறைந்தவை. மரங்கள் தண்டுவரை கனிகளால் நிறைந்திருந்தன; ஒவ்வொரு குழியிலும் தேன் இருந்தது।

Verse 10

चतुर्वेदा द्विजाः सर्वे क्षत्रिया युद्धकोविदाः । गोषु सेवापरा वैश्याः शूद्राः शुश्रूषणे रताः

அனைத்து த்விஜரும் நான்கு வேதங்களில் தேர்ந்தவர்கள்; க்ஷத்திரியர் போர்க் கலைவில் வல்லவர்கள்; வைசியர் கோசேவையில் ஈடுபட்டவர்கள்; சூத்ரர் பக்தியுடன் பணிவிடையில் மகிழ்ந்தவர்கள்.

Verse 11

सदाचारा जनपदा ईतिव्याधिविवर्जिताः । हृष्टपुष्टजनाः सर्वे सदानंदाः सदोद्यताः

நகரங்களும் நாடுகளும் நல்லொழுக்கம் நிறைந்தவை; பேரிடரும் நோயும் அற்றவை. மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியும் வளமுமுடன்—எப்போதும் ஆனந்தமும் எப்போதும் முயற்சியும் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 12

कुंकुमागुरुलिप्तांगाः सुवेषाः साधुमंडिताः । दारिद्र्यदुःखमरणैर्विमुक्ताश्चिरजीविनः

அவர்களின் அங்கங்கள் குங்குமமும் அகுருவும் பூசப்பட்டு மணமுற்றன; அவர்கள் அழகிய ஆடையணிந்து நற்குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டனர். வறுமை, துயரம், அகால மரணம் இன்றித் திகழ்ந்து நீண்ட ஆயுள் பெற்றனர்.

Verse 13

दीपोद्द्योतितभूभागा रात्रावपि यथा दिने । विचरंति तथा मर्त्या देवा देवालये यथा

விளக்குகளின் ஒளியால் நிலப்பரப்பு ஒளிர்ந்து, இரவும் பகல்போல் தோன்றியது. அப்போது மனிதர்கள், தேவாலயத்தில் தேவர்கள் நடமாடுவது போல, தடையின்றி நடமாடினர்.

Verse 14

पृथिव्यां स्वर्गरूपायां राज्यं चक्रेऽसुरो बलिः । नित्यं विवाहवादित्रैर्नादितं भूपमंदिरम्

சுவர்க்கம் போன்ற பூமியில் அசுரன் பலி அரசாட்சி செய்தான். அரசமாளிகை தினமும் திருமண வாத்தியங்களின் மங்கள ஒலியால் முழங்கியது.

Verse 15

धरित्रीं बुभुजे दैत्यो देवराजो यथा दिवि । देवेन्द्रो बलिना नित्यं यज्ञैः संतोषितस्तदा

தெய்வராஜன் விண்ணில் அனுபவிப்பதுபோல், தைத்யன் பலி பூமியை அனுபவித்து ஆட்சி செய்தான். அக்காலத்தில் பலியின் யாகங்களால் தேவேந்திரன் இந்திரன் எப்போதும் திருப்தியடைந்தான்.

Verse 16

देवानां दानवानां च नास्ति युद्धं परस्परम् । एक एव महीपालो युद्धं नास्ति धरातले

தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் போர் செய்யவில்லை. பூமியில் ஒரே அரசன் இருந்ததால், உலகில் எங்கும் யுத்தம் இல்லை.

Verse 17

सपत्नककलिर्नाम नास्ति युद्धं हरेर्गजैः । न सर्प्पनकुलैर्नित्यं न बिडालैश्च मूषकैः

‘சபத்னி-கலி’ எனப்படும் பகை இல்லை; சிங்கங்களுக்கும் யானைகளுக்கும் போர் இல்லை. பாம்பும் கீரியும், பூனையும் எலியும் இடையிலும் நிரந்தரச் சண்டை இல்லை.

Verse 18

मैत्रीभावं गतं सर्वं जगत्स्थावर जंगमम् । त्रैलोक्यभ्रमणं कृत्वा नारदो नंदने वने

அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் நட்புணர்வை அடைந்தது. மும்மூலகங்களிலும் சுற்றி வந்த நாரதர் நந்தன வனத்தை அடைந்தார்.

Verse 19

गतो न पश्यते युद्धं त्रैलोक्ये सचराचरे । तावत्तस्योदरे पीडा महती समजायत

மும்மூலகங்களிலும் அசையும் அசையாதவற்றிடையே அவர் சென்றும் எங்கும் போரை காணவில்லை. ஆனால் அதே வேளையில் அவரது வயிற்றில் பெரும் வலி எழுந்தது.

Verse 20

न मे स्नानादिना कार्यं तर्प्पणैः किं प्रयोजनम् । जपहोमादिना सर्वमन्यथा मम चेष्टितम्

எனக்கு ஸ்நானம் முதலியவை தேவையில்லை; தர்ப்பணத்தால் என்ன பயன்? ஜபம், ஹோமம் முதலான அனைத்தும் எனக்குப் பயனின்றி, நோக்கத்திற்கு மாறாகச் செய்ததுபோல் ஆகிவிட்டன.

Verse 21

तत्स्नानं यत्र युध्यन्ते गजा दंतविघट्टनैः । सा संध्या यत्र निहतैः कबन्धैर्भूर्विभूषिता

யானைகள் தந்தங்களை மோதிக் களத்தில் போரிடும் இடமே ‘ஸ்நானம்’. கொல்லப்பட்டோரின் தலைஇல்லா உடல்களால் பூமி அலங்கரிக்கப்படும் இடமே ‘ஸந்த்யா’ வழிபாடு.

Verse 22

कुंतघातविनिर्भिन्नगजकुम्भोद्भवासृजा । तृप्यंति यत्र क्रव्यादास्तर्पणं तन्मम प्रियम्

வேல் அடியால் பிளந்த யானைகளின் கும்பஸ்தலத்திலிருந்து பொங்கும் இரத்தத்தால் எங்கு மாமிசபோகிகள் திருப்தியடைகிறார்களோ—அதே எனக்கு இனிய தர்ப்பணம்.

Verse 23

गजशीर्षैरगम्यास्ते निहताः क्षत्रिया रणे । स होमो यत्र हूयंते गजाश्च नरपुंगवाः

போரில் கொல்லப்பட்ட க்ஷத்திரியர்கள் யானைத் தலைகளால் கடக்க முடியாத இடங்களில் கிடக்கின்றனர். யானைகளும் மனித வீரர்களும் ஆஹுதியாக அர்ப்பணிக்கப்படும் இடமே ‘ஹோமம்’.

Verse 24

शब्दाग्नौ नारदस्यायं होमस्त्रै लोक्यविश्रुतः । छिन्नपादशिरोहस्तैरंतरांत्रविलबितैः

சொல்லெனும் அக்னியில் நாரதரின் இந்த ‘ஹோமம்’ மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது—வெட்டப்பட்ட பாதங்கள், தலைகள், கைகள், உள்ளே தொங்கும் குடல்களுடன் கூடிய காட்சி போல.

Verse 25

यदर्च्यते भूमितलं तन्मे नित्यं सुरार्चनम् । किं देवैर्दिवि मे कार्यं किं मनुष्यैर्धरातले

பூமித்தளத்தில் எது வழிபடப்படுகிறதோ அதுவே எனக்கு நித்திய தேவர்ச்சனை. விண்ணுலகத் தேவர்களால் எனக்கு என்ன பயன்? மண்ணுலக மனிதர்களால் எனக்கு என்ன தேவை?

Verse 26

पन्नगैः किं तु पाताले न युध्यन्ते परस्परम् । तथा करिष्ये देवेन्द्रादुपेन्द्राच्च धरातले

பாதாளத்தில் நாகர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிடுவதில்லையா? அதுபோலவே நான் பூமியில் தேவேந்திரன் (இந்திரன்) மற்றும் உபேந்திரன் (விஷ்ணு) இருவருடனும் மோதுவேன்.

Verse 27

रसातलं बलिर्यातु सत्यमस्तु वचो मम । जीवितेनापि राज्येन यदा दामोदरं हरिम्

பலியோ ரசாதலத்திற்குச் செல்லட்டும்; என் வாக்கு உண்மையாவதாக. உயிரையும் அரசையும் இழந்தாலும்—தாமோதர ஹரி (விஷ்ணு) பற்றிய நேரம் வந்தால்…

Verse 28

तोषयिष्यति यत्नेन तदेन्द्रोऽसौ भविष्यति । देवेन्द्रो वृत्रहा भूत्वा भ्रष्टराज्यो भविष्यति

அவன் முயற்சியுடன் இறைவனைத் திருப்திப்படுத்துவான்; அப்போது அவனே இந்திரனாவான். ஆனால் தேவேந்திரன் வ்ருத்ரஹனாகி அரசாட்சியை இழப்பான்.

Verse 29

यदा वस्त्रापथे गत्वा भवं भावेन पूजयेत् । सुराधिपस्तदा भूयो ब्रह्महत्याविवर्जितः

தேவர்களின் அதிபதி வஸ்த்ராபதத்திற்குச் சென்று பக்தி-பாவத்துடன் பவனை (சிவனை) வழிபட்டால், அவன் மீண்டும் பிரம்மஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 30

अनेन मन्त्रजाप्येन स शांतोदरवे दनः । नारदो देवराजस्य समीपं सहसा ययौ

இந்த மந்திர ஜபத்தால் அவன் உள்ளத்தில் அமைதி பெற்றான். பின்னர் நாரதர் திடீரென தேவராஜன் இந்திரனின் சன்னிதிக்கு சென்றார்.

Verse 31

सिंहासनं समारुह्य नन्दने संस्थितो हरिः । आस्ते परिवृतो देवेर्देवराजो महाबलः

சிங்காசனத்தில் ஏறி நந்தனவனத்தில் அமர்ந்த ஹரி—மகாபலமுடைய தேவராஜன்—தேவர்களால் சூழ்ந்து வீற்றிருந்தான்.

Verse 32

निरीक्षमाणो नृत्यन्तीं रंभां तां सुरसुन्दरीम् । आयांतं ददृशे देवो नारदं विस्मयान्वितः

நடனம் ஆடும் அந்த அப்சரை ரம்பாவை நோக்கிக் கொண்டிருந்த தேவர் (இந்திரன்), நாரதர் வருவதைக் கண்டு வியப்பில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 33

अहो विरुद्धो भगवान्नारदो मयि दृश्यते । नृत्यते किं न वा नृत्ये गीयते किं न गीयते

அய்யோ! பகவான் நாரதர் என்மேல் விரோதமாகத் தோன்றுகிறார். நடனம் செய்யக் கூடாதா? அல்லது பாடல் பாடக் கூடாதா?

Verse 34

वाद्यतां तालमानैः किं यावच्चिंतापरो हरिः । ऋषिः समागतस्तावज्जलाभ्युक्षणत त्परः

ஹரி (இந்திரன்) கவலையில் ஆழ்ந்திருக்கையில், தாளமாணங்களுடன் இசைக்கருவிகளின் ஒலி எதற்கு? அதற்கிடையில் ரிஷி மங்கலமாக நீர் தெளிக்கும் விதியைச் செய்யத் துடிப்புடன் வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 36

महर्षे स्वागतं तेऽद्य कुतो वाऽग म्यते त्वया । स्नाने संध्यार्चने होमे कुशलं तव विद्यते

ஓ மகரிஷியே! இன்று உமக்கு வரவேற்பு. நீர் எங்கிருந்து வந்தீர்? ஸ்நானம், ஸந்த்யாவந்தனம், ஹோமம் ஆகியவற்றில் உமக்கு நலமா?

Verse 37

इति प्रोक्तो विहस्याथ बभाषे नारदो हरिम् । यद्येतज्जायते मह्यं किमन्येन प्रयोजनम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் நாரதர் சிரித்து, பின்னர் ஹரியிடம் சொன்னார்— “இது எனக்கே நிச்சயமாக நிகழ்ந்தால், வேறெதற்கு என்ன தேவை?”

Verse 38

प्रेक्षणीकस्य ते स्थानं नाहं पश्यामि स्वर्पते । यावद्राज्यं बलेस्तावत्त्वया मे न प्रयोजनम्

ஓ ஸ்வர்கபதியே! வெறும் பார்வையாளராக நிற்பதற்கு உமக்கான இடம் எனக்குத் தெரியவில்லை. பலியின் அரசாட்சி நீடிக்கும் வரை, அந்த வகையில் உமக்கு எனக்கு அவசியமில்லை.

Verse 39

आदित्याद्या ग्रहाः सर्वे काल मानेन योजिताः । आहुत्या प्लाविता मेघा वर्षंति हृषिता भुवि

சூரியன் முதலிய அனைத்துக் கிரகங்களும் கால அளவின்படி இயங்குகின்றன. ஆஹுதிகளால் நிறைந்த மேகங்கள் மகிழ்ந்து பூமியில் மழை பொழிகின்றன.

Verse 40

रोगादिमरणं नास्ति यमो धर्मेण पीडितः

நோய் முதலியவற்றால் மரணம் இல்லை; தர்மத்தின் வலிமையால் யமனும் அடக்கப்பட்டு தடுக்கப்படுகிறான்.

Verse 41

एकातपत्रां पृथिवीं बुभुजे स नराधिपः । त्रैलोक्यनाथेति महानृपेति संग्रामविद्याकुशलेति नित्यम् । त्रैलोक्यलक्ष्मीकुचकामुकेति संस्तूयते चारणबंदिवृन्दैः

அந்த நராதிபதி ஒரே குடையின் கீழ் முழு பூமியையும் ஆட்சி செய்து அனுபவித்தான். சாரணரும் பாணரும் குழுக்களாக அவனை எப்போதும் “மூவுலக நாதன்”, “மகா அரசன்”, “போர்கலை நிபுணன்”, “மூவுலக லக்ஷ்மியின் மார்பின் பிரியன்” என்று புகழ்ந்தனர்.

Verse 42

ब्रह्मेति कृष्णेति हरेति भूमाविंद्रेति सूर्येति धनाधिपेति । देवारिनाथेति सुराधिपेति जेगीयते चारणबंदिवृन्दैः

பூமியில் சாரணரும் பாணரும் அவனை “பிரம்மா”, “கிருஷ்ணன்”, “ஹரி”, “இந்திரன்”, “சூரியன்”, “தனாதிபதி”, “தேவர்களின் பகைவர்க்கு நாதன்”, “சுராதிபதி” என்று பாடிப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 43

युद्धं विना दैत्यगणा हसंति मत्ताः प्रमत्ताः करिणो नदंति । रथाधिरूढाः पुरुषा भ्रमंति सेनाधिपा स्त्रीषु गृहे रमंति

“போர் இல்லையெனில் தைத்தியக் கூட்டம் சிரிக்கும்; மதமுற்று அலட்சியமான யானைகள் முழங்கும்; தேரில் ஏறிய ஆண்கள் அலைந்து திரிவர்; சேனாதிபதிகள் வீட்டில் பெண்களுடன் இன்புறுவர்.”

Verse 44

यज्ञाग्निधूमेन नभो विराजते सुवर्णरूपा पृथिवी विराजते । शून्यं तु वेदैर्भुवनं च शोभते धिष्ण्यं बलेर्दैर्त्यैगणैश्च शोभते

“யாகஅக்னியின் புகையால் வானம் ஒளிர்கிறது; பூமி பொன்னுருவாய் மின்னுகிறது. ஆனால் வேதங்கள் இல்லாததால் உலகம் வெறுமைபோல் தோன்றுகிறது; பலியின் அரச ஆசனம் தைத்தியக் கூட்டத்தால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.”

Verse 45

बलिर्न जानाति सुराधिपं त्वां सुराश्च सर्वे बलियज्ञभोजिनः । त्वमेव तेऽरिं हृदि चिंतय स्वयं युक्तं तवेदं कथितं मयेति

“பலி உன்னை சுராதிபதி என அறியான்; எல்லா தேவரும் பலியின் யாகப் பங்கினை ஏற்கின்றனர். ஆகவே நீயே உன் இதயத்தில் உன் பகைவனை நினைத்து சிந்தி; நான் கூறியது உனக்கேற்றதே.”

Verse 46

रंभा न राजते रंगे मेनका त्वां न मन्यते । तिलोत्तमापि मनुते बलिराजं सुरेश्वरम्

ரம்பா அரங்கில் ஒளிர்வதில்லை; மேனகா உன்னை உன்னதன் எனக் கருதுவதில்லை. திலோத்தமாவும் பலிராஜனையே தேவர்களின் ஆண்டவன் என மதிக்கிறாள்.

Verse 47

उर्वशी चैव तं याति सुकेशा सह भाषते । मञ्जुघोषा मुखं वक्त्रं कृत्वा त्वां न निरीक्षते

உர்வசி அவனிடமே செல்கிறாள்; சுகேசா அவனுடனே பேசுகிறாள். மஞ்சுகோஷா முகம் திருப்பி உன்னை நோக்கிப் பார்ப்பதுமில்லை.

Verse 48

पुलोमा पुलकोद्भेदं न करोति बलिं विना । पौलोमी पुरतो गत्वा बलिं स्तौति च मंथरा

புலோமா பலி இல்லாமல் மகிழ்ச்சி ரோமாஞ்சம்கூட காட்டுவதில்லை. பௌலோமி முன்னே சென்று பலியைப் புகழ்கிறாள்; மந்தராவும் அவனைப் போற்றுகிறாள்.

Verse 49

नारदः पर्वतश्चैव हाहा हूहूश्च तुंबुरुः । बलिराज्यं प्रशंसंति रुद्रस्याग्रे मया श्रुतम्

நாரதர், பர்வதர், ஹாஹா, ஹூஹூ, தும்புரு—இவர்கள் ருத்ரன் முன்னிலையில் பலிராஜ்யத்தைப் புகழ்வதை நான் கேட்டேன்.

Verse 50

आज्याहुतीभिः सन्तुष्टा ऋषयो ब्रह्मसद्मनि । ब्रह्मणोऽग्रे प्रशंसंति तदेवं कथितं मया

நெய் ஆஹுதிகளால் திருப்தியடைந்த ரிஷிகள் பிரம்மலோகத்தில் பிரம்மன் முன்னிலையில் (அவரை)ப் புகழ்கிறார்கள்; இதனை நான் இவ்வாறு உரைத்தேன்.

Verse 51

बृहस्पतिर्यदाचष्टे न तद्वाच्यं मया तव । इंद्राणी बलिनं मत्वा बलिं चित्रेषु पश्यति

பிருகஸ்பதி உரைத்ததை நான் உனக்குச் சொல்ல இயலாது. இந்திராணி பலியை மகாபலன் என எண்ணி அவன் உருவப்படங்களில் அவனை நோக்குகிறாள்.

Verse 52

अनेन वाक्येन सुराधिपस्तु चचाल कोपावरितस्तदानीम् । गजेति वज्रेति जगाद सूतं समानयासिं कवचं रथं च

இந்த வார்த்தைகளால் தேவர்களின் அதிபதி இந்திரன் அசைந்தான்; அக்கணமே கோபம் அவனை மூடியது. அவன் சாரதியிடம்—“யானையும் வஜ்ரமும் கொண்டு வா; என் வாளும் கவசமும் ரதமும் கொண்டு வா” என்றான்.

Verse 53

रथेन सूर्यो मरुतो गजेन वृषेण रुद्रो महिषेण सौरिः । वाद्यंतु वाद्यानि रणाय मेऽद्य चण्डी गणेशास्त्वरिताः प्रयातु

சூரியன் ரதத்தில் வரட்டும்; மருதர்கள் யானையில் வரட்டும்; ருத்ரன் காளையில், சௌரி எருமையில் வரட்டும். இன்று என் போருக்காக வாத்தியங்கள் முழங்கட்டும்; சண்டியும் கணேசகணங்களும் விரைந்து புறப்படட்டும்.

Verse 54

दृष्ट्वा सुरेन्द्रं संक्रुद्धं बृहस्पतिरुदारधीः । ऋषिमध्ये गतो विद्वान्बभाषे समयोचितम्

சுரேந்திரன் இந்திரன் கடும் கோபத்தில் இருப்பதைப் பார்த்து, உயர்ந்த மனத்தையுடைய ஞானி பிருகஸ்பதி முனிவர்களின் நடுவே சென்று காலத்திற்கேற்ற சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 55

सामाद्या नीतयः प्रोक्ताश्चतस्रो मनुना पुरा । सामसाध्येषु कार्येषु दण्डस्तेन न पात्यताम्

முன்னொரு காலத்தில் மனு, சாமம் முதலான நான்கு நெறிகளை உரைத்தார். சாமத்தால் நிறைவேறும் காரியங்களில் தண்டனைப் பயன்படுத்தக் கூடாது.

Verse 56

अतो ह्युपेन्द्र्माहूय मंत्रयन्तु सुरोत्तमाः । तदधीनं जगत्सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ஆகையால் உபேந்திரனை அழைத்து தேவர்களில் சிறந்தோர் ஆலோசனை செய்யட்டும். அசைவும் அசையாததும் உடைய முத்துலகமும் முழு உலகமும் அவர்மேல் சார்ந்தது.

Verse 57

विनष्टेषु च कार्येषु तस्य वाच्यं शुभाशुभम् । स एव प्रथमं गच्छेत्पृथिव्यां स्वार्थसिद्धये

செயல்கள் அழிந்தபோது அவருக்கு நன்மை-தீமையை அறிவிக்க வேண்டும்; தன் நோக்கம் நிறைவேற அவர் முதலில் பூமிக்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 58

तथेति देवैर्विज्ञप्तस्तथा चक्रे सुरेश्वरः । मन्दरेऽथ गिरौ विष्णुः सत्यलोकात्समागतः

தேவர்கள் வேண்டியபோது தேவேசர் ‘அப்படியே’ என்று ஒப்புக் கொண்டு அதன்படி செய்தார். பின்னர் சத்தியலோகத்திலிருந்து வந்து விஷ்ணு மந்தர மலைமேல் வந்தடைந்தார்.

Verse 59

ऋषयस्तत्र ते यांतु समानेतुं जनार्द्दनम् । इत्युक्तो नारदः स्वर्गात्स्नातुं प्राप्तः स मन्दरे

‘ரிஷிகள் அங்கே சென்று ஜனார்தனனை அழைத்து வரட்டும்’ என்று கூறப்பட்டபோது, நாரதர் ஸ்வர்கத்திலிருந்து இறங்கி நீராட மந்தருக்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 60

गौतमोऽत्रिर्भरद्वाजो विश्वामित्रोऽथ कश्यपः । जमदग्निर्वसिष्ठश्च संप्राप्ता हरिमन्दिरे

கௌதமர், அத்ரி, பரத்வாஜர், விஸ்வாமித்ரர், கச்யபர்—மேலும் ஜமதக்னி, வசிஷ்டர்—எல்லோரும் ஹரியின் ஆலயத்துக்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 61

गिरौ गंगा जले स्नानं संध्यां चक्रे स नारदः । यावदास्ते तदा हृष्टा वालखिल्या महर्षयः

மலையில் நாரதர் கங்கைநீரில் நீராடி சந்த்யா உபாசனையைச் செய்தார். அவர் அங்கே இருந்தவரை வாலகில்ய மகரிஷிகள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

Verse 62

विनयेनाभिवाद्याथ कथयामास नारदः । ऋषयो मन्दरे प्राप्ता विष्णुं नेतुं सुरालये

வினயத்துடன் வணங்கி நாரதர் கூறினார்— “மந்தரத்திற்கு ரிஷிகள் வந்துள்ளனர்; விஷ்ணுவை தேவர்களின் ஆலயமான தேவலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல.”

Verse 63

ऋषयो दर्शनं कर्त्तुं भवतामपि युज्यते । तदेतद्वचनं श्रुत्वा हर्षितास्ते महर्षयः

“ரிஷிகளின் தரிசனத்தைப் பெற நீங்கள் கூடச் செல்லுதல் பொருத்தம்.” இந்தச் சொற்களை கேட்டதும் அந்த மகரிஷிகள் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 64

अंगुष्ठपर्वमात्रांस्तान्वामनान्हरिमन्दिरे । गतान्गंगाजले स्नातुं वालखिल्यान्पुरो हरिः

ஹரியின் ஆலயத்திலிருந்து கங்கைநீரில் நீராடச் சென்ற, பெருவிரல் மூட்டு அளவுள்ள வாமன வடிவ வாலகில்ய ரிஷிகளுக்கு முன்பாக ஹரி சென்றார்.

Verse 65

जहास वामनान्सर्वान्भाविकार्यबलात्ततः । ब्रह्मपुत्रा वालखिल्याः सर्वे ते शंसितव्रताः

பின்னர் நிகழவிருக்கும் காரியத்தின் வலிமையால் தூண்டப்பட்டு அவர் அந்த வாமன வடிவ ரிஷிகள் அனைவரையும் பார்த்து நகைத்தார். அந்த வாலகில்யர்கள் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்; அனைவரும் புகழப்பட்ட விரதங்களைக் கொண்டவர்கள்.

Verse 66

लज्जान्विताः क्रोधपरा उच्चैरूचुः परस्परम् । केनापि देवकार्येण वामनोऽयं भविष्यति

நாணத்தால் நிறைந்து கோபத்தில் மூழ்கிய அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உரக்கக் கூறினர்— “எந்த தேவகாரியத்தால் இவன் வாமனனாக (குறுவனாக) ஆகுவான்?”

Verse 67

ऋषिभिर्वि ष्णुना सर्वे प्रतिबोध्य प्रसादिताः । भाग्यमोक्षः कदा विष्णोर्भविष्यति तदुच्यताम्

ரிஷிகளுடன் விஷ்ணு அனைவரையும் அறிவுறுத்தி அருளால் சமாதானப்படுத்தினார். அப்போது அவர்கள்— “ஓ விஷ்ணுவே, விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட மோக்ஷம் எப்போது கிடைக்கும்? அருளி கூறுக” என்றனர்.

Verse 68

प्रभासादधिकं क्षेत्रं यदा वस्त्रापथं भवेत् । भविष्यति तदा वृद्धिर्ध्रुवमण्डलव्यापिनी । तथा वस्त्रापथं क्षेत्रं भविष्यति यवाधिकम्

வஸ்த்ராபதக் க்ஷேத்திரம் பிரபாசத்தைவிடவும் மேன்மை பெறும் போது, அதன் மகிமை வளர்ச்சி உறுதியாக முழு வானமண்டலத்திலும் பரவும். இவ்வாறு வஸ்த்ராபதத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திரம் மேலும் மேலும் செழித்து உயர்வடையும்.

Verse 69

दृष्ट्वा सोमेश्वरं देवं दोषमुक्तो भविष्यति । असाध्यसाधनी शक्तिर्भविष्यति स्थिरा तव

சோமேஸ்வர தேவனை தரிசிப்பதால் மனிதன் குற்றங்களிலிருந்து விடுபடுவான். மேலும் உனக்குள் அசாத்தியத்தையும் சாதிக்கவல்ல நிலையான சக்தி தோன்றும்.

Verse 70

वस्त्रापथे सोमनाथं यः पश्यति स पश्यति । इन्द्रोपेन्द्रौ समालिंग्याथासीनौ तौ वरासने

வஸ்த்ராபதத்தில் சோமநாதனை தரிசிப்பவன் உண்மையில் பரமத் தத்துவத்தையே தரிசிக்கிறான். அங்கே இந்திரனும் உபேந்திரனும் ஒருவரையொருவர் அணைத்தவாறு சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பது காணப்படும்.

Verse 71

विष्णुरुवाच । किं ते कार्यं देवराज तदवश्यं करोम्यहम्

விஷ்ணு கூறினார்—தேவராஜனே! உனக்கு என்ன காரியம் வேண்டும்? அதை நான் உறுதியாக நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 72

इन्द्र उवाच । हिरण्यकशिपोर्वंशे बलिर्दैत्यो महा बलः । तेनेदं सकलं व्याप्तं देवा यज्ञभुजः कृताः

இந்திரன் கூறினார்—ஹிரண்யகசிபுவின் வம்சத்தில் பலி எனும் மகாபலமுள்ள தைத்யன் உள்ளான். அவன் அனைத்தையும் ஆக்கிரமித்து, தேவர்களை யாகப் பங்கினை மட்டும் உண்ணும் நிலையாக்கிவிட்டான்।

Verse 73

देवलोके भूमिलोको गतः सर्वोऽपि केशव । यावन्नो विकृतिं याति पूर्ववैरमनुस्मरन् । भ्रष्टराज्यो बलिस्तावत्पातालमधितिष्ठतु

கேசவனே! பூலோகம் தேவருலகத்திற்குச் சென்றதுபோல் உள்ளது. அவன் பழைய பகையை நினைத்து எங்கள்மீது மனவிகாரம் கொள்ளாதவரை, அரசுரிமை இழந்த பலி பாதாளத்தில் தங்கட்டும்।

Verse 74

सूर्यसोमान्वये कश्चिद्राजा भवतु भूतले

பூமியில் சூரிய–சோம வம்சத்தில் ஒருவன் அரசனாக எழுந்திடுக।

Verse 75

सारस्वत उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा स्वयं संचिन्त्य चेतसा । तथा करिष्ये तं प्रोच्य मुनीन्प्राह जनार्दनः

சாரஸ்வதர் கூறினார்—இவ்வசனத்தை கேட்ட ஜனார்தனன் உள்ளத்தில் சிந்தித்து, ‘அப்படியே செய்வேன்’ என்று கூறி முனிவர்களிடம் உரைத்தான்।

Verse 76

ऋषयस्तत्र गच्छंतु कारयन्तु महामखम् । अहं तत्रागमिष्यामि साधयिष्यामि तं बलिम्

ரிஷிகள் அங்கே சென்று மகாமக யாகத்தை நடத்தச் செய்யட்டும். நானும் அங்கே வந்து அந்த பலியை அடக்கி, அதற்குரிய காரியத்தை நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 77

इत्युक्ता मुनयः सर्वे गतास्ते यज्ञमण्डपे । द्वादशाहो महायज्ञः प्रारब्धः सर्वदक्षिणः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் எல்லா முனிவரும் யாகமண்டபத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே பன்னிரண்டு நாள் மகாயாகம், எல்லாத் தக்ஷிணைகளுடனும் தொடங்கப்பட்டது.

Verse 78

सुराष्ट्रदेशं विख्यातं क्षेत्रं वस्त्रापथं नृप । तस्य दक्षिणदिग्भागे बलेः सिद्धं महापुरम्

அரசே! புகழ்பெற்ற சுராஷ்டிர தேசத்தில் ‘வஸ்த்ராபத’ எனும் பிரசித்த க்ஷேத்திரம் உள்ளது. அதன் தெற்குப் பகுதியில் பலியின் சித்தி பெற்ற மகாநகரம் அமைந்துள்ளது.

Verse 79

क्षेत्राद्बहिः समारब्धो यज्ञः सर्वस्वदक्षिणः । शुक्रेणामन्त्रिताः सर्वे मुनयो यज्ञकर्मणि । अतिहृष्टो बलिर्यज्ञे ददौ दानान्यनेकधा

க்ஷேத்திர எல்லைக்கு வெளியே, அனைத்துச் செல்வத்தையும் தக்ஷிணையாக அளிக்கும் யாகம் தொடங்கப்பட்டது. சுக்ராசார்யரின் அழைப்பினால் யாககர்மத்திற்காக எல்லா முனிவரும் வரவழைக்கப்பட்டனர். யாகத்தில் மிக மகிழ்ந்த பலி பலவகை தானங்களை வழங்கினான்.

Verse 80

स्वर्णपात्रेषु सर्वेषु दीयते भोजनं बहु । अतिथिर्ब्राह्मणो विद्वान्सर्वस्वेनापि पूज्यते । दानाद्यज्ञो भवेत्पूर्णो दानहीनो वृथा भवेत्

பொன் பாத்திரங்களில் அனைவருக்கும் மிகுந்த உணவு வழங்கப்பட்டது. கல்விமிக்க பிராமண அதிதியை அனைத்துச் செல்வத்தாலும் போற்ற வேண்டும். தானத்தால் யாகம் நிறைவு பெறும்; தானமின்றி அது வீணாகும்.

Verse 81

एतस्मिन्नेव काले तु विष्णुर्वामनतां गतः । मध्यदेशे चतुर्वेदो ब्राह्मणस्तीर्थयात्रिकः । महोदरो ह्रस्वभुजः खञ्जपादो महाशिराः

அதே காலத்தில் விஷ்ணு வாமன ரூபத்தை அடைந்தார். மத்தியதேசத்தில் நான்கு வேதங்களிலும் தேர்ந்த பிராமண தீர்த்தயாத்திரிகனாகத் தோன்றினார்—பெரிய வயிற்றுடன், குறுகிய கரங்களுடன், குன்றிய கால்களுடன், பெரிய தலையுடன்।

Verse 82

महाहनुः स्थूलजंघः स्थूलग्रीवोऽतिलंपटः । श्वेतवस्त्रो बद्धशिखश्छत्रोपानत्कमण्डलून्

அவருக்கு பெரும் தாடை, தடித்த தொடைகள், தடித்த கழுத்து; மேலும் மிகுந்த அசிங்கமாகத் தோன்றினார். வெண்மையான ஆடைகள் அணிந்து, சிகையை கட்டி, குடை, பாதுக்கை மற்றும் கமண்டலுவை ஏந்தினார்।

Verse 83

द्रष्टुं तीर्थान्यनेकानि बभ्राम स महीतले । सुराष्ट्रदेशे संप्राप्तः क्षेत्रे वस्त्रापथे द्विजः

பல தீர்த்தங்களை தரிசிக்க அவர் பூமியெங்கும் அலைந்தார். பின்னர் அந்த பிராமணன் சுராஷ்டிர தேசத்தில் உள்ள வஸ்த்ராபதம் எனும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தான்।

Verse 84

स्वर्णरेखा नदीतीरे चिंतयामास वामनः । प्रथमं किं भवं दृष्ट्वा यामि सोमेश्वरं शिवम्

ஸ்வர்ணரேகா நதிக்கரையில் வாமனன் சிந்தித்தான்—“முதலில் பவனை தரிசித்து, பின்னர் சோமேஸ்வரனாகிய சிவனைச் செல்லலாமா?”

Verse 85

अथ सोमेश्वरं पूज्य पश्चाद्यास्यामि मन्दरम् । इति चिन्तापरो भूत्वा कृत्यं सञ्चिन्त्य चेतसा । अत्र स्थितः सोमनाथं पूजयिष्यामि निश्चितम्

“முதலில் சோமேஸ்வரனை வழிபட்டு, பின்னர் மந்தரத்திற்கு செல்வேன்.” இவ்வாறு சிந்தனையில் ஆழ்ந்து, உள்ளத்தில் கடமையை நன்கு ஆராய்ந்து, அவர் தீர்மானித்தான்—“இங்கேயே தங்கி நிச்சயமாக சோமநாதனைப் பூஜிப்பேன்.”

Verse 86

वस्त्रापथे महाक्षेत्रे भवं सोमेश्वरं वृथा । पूजयंति जना नित्यं तथा कार्यं मया धुवम्

வஸ்த்ராபதத்தின் மகாக்ஷேத்திரத்தில் மக்கள் தினமும் பவனாகிய சோமேஸ்வரனை வழிபடுகின்றனர்; ஆனால் உண்மையான உணர்வு இன்றி அது வீணாகிறது. ஆகவே இதை நான் நிச்சயமாக முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 87

देशानामुत्तमो देशो गिरीणामुत्तमो गिरिः । क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं नदीनामुत्तमा सरित्

நாடுகளிலே இது சிறந்த நாடு; மலைகளிலே இது உன்னத மலை; க்ஷேத்திரங்களிலே இது உயர்ந்த புண்ணியக் க்ஷேத்திரம்; நதிகளிலே இது முதன்மைச் சரிதை.

Verse 88

दिव्यं वनं वनानां तु देवानामुत्तमो भवः । यदा सोमेश्वरो देवो भूमिं भित्त्वा भविष्यति

இவ்வனம் தெய்வீகமானது—வனங்களிலே சிறந்தது; தேவர்களிலே பவனாகிய சிவனே உன்னதன். தேவன் சோமேஸ்வரன் பூமியைப் பிளந்து இங்கு வெளிப்படும் போது…

Verse 89

तदाम्रमण्डले दिव्यं क्षेत्रमेतद्यवाधिकम् । चैत्र शुक्लचतुर्दश्यामग्निसाधनतत्परः

அப்போது அந்த ஆம்ரமண்டலத்தில் (மாமரத் தோட்ட வளயத்தில்) இத்தெய்வீகக் க்ஷேத்திரம் இன்னும் மேலானதாகிறது. சைத்ர சுக்ல சதுர்தசியன்று அக்னி-சாதனையில் ஈடுபட்டு…

Verse 90

ऊर्ध्वबाहुः सूर्यकाले भवं तावत्स पश्यति । मध्यंदिनं परं याते दिननाथे विलंबिते

சூரியோதய வேளையில் கரங்களை உயர்த்தி அவன் அந்த அளவு நேரம் பவனாகிய சிவனின் தரிசனம் பெறுகிறான். பின்னர் மதியநேரம் கடந்தபின், தினநாதன் சூரியன் மேலும் தாமதமாகச் செல்லும் போது…

Verse 91

अग्नि तापांगसंतप्तस्तावत्पश्यति शंकरम् । सोमनाथं शिवं शांतं सर्वदेवनमस्कृतम् । अर्घ्येण पुष्पमिश्रेण जलमिश्रेण भामिनि

அக்னியின் வெப்பத்தால் சுட்ட உறுப்புகளுடன் அவன் அப்போது சங்கரனைத் தரிசிக்கிறான்—சோமநாதன், அமைதியான சிவன், எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவன். ஓ அழகியே, மலர்மிசைந்த அர்க்கிய நீராலும் நீர்ப்படையல்களாலும்…

Verse 92

सारस्वत उवाच । भूमिं भित्त्वाथ देवेशः स्वयं सोमेश्वरः स्थितः । लिंगरूपो महादेवो यावदाब्रह्मवासरम्

சாரஸ்வதர் கூறினார்—பூமியைப் பிளந்து தேவேசன் தானே சோமேஸ்வரனாக வெளிப்பட்டு நின்றான். மகாதேவன் லிங்கரூபமாக பிரம்மாவின் நாளின் முடிவுவரை நிலைத்திருந்தான்.

Verse 93

सोमेश्वर उवाच । सिद्धस्त्वं मत्प्रसादेन कार्यं सिद्धं भविष्यति । इत्युक्तो वामनो देवं प्रत्युवाच महेश्वरम्

சோமேஸ்வரன் கூறினான்—என் அருளால் நீ सिद्धன்; உன் காரியம் நிறைவேறும். இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் வாமனன் தேவரான மகேஸ்வரனுக்கு மறுமொழி சொன்னான்.

Verse 94

वामन उवाच । यदि तुष्टो महादेव यदि देयो वरो मम । तदाऽत्र लिंगे स्थातव्यमस्तु दिव्यं पुरो मम

வாமனன் கூறினான்—நீங்கள் திருப்தியடைந்தால், ஓ மகாதேவா, எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில்—அப்பொழுது நீங்கள் இங்கே இந்த லிங்கத்தில் தங்கியிருங்கள்; என் நகரத்தின் முன்பாக தெய்வீக சன்னிதியாக.

Verse 95

यस्तु स्वायंभुवं लिंगं वामने नगरे मम । पूजयिष्यति ब्रह्मघ्नो गोघ्नो वा बालघातकः

என் வாமன நகரத்தில் இந்த சுயம்பூ லிங்கத்தை யார் வழிபடுகிறாரோ—அவர் பிராமணஹந்தகனாக இருந்தாலும், கோஹந்தகனாக இருந்தாலும், குழந்தைக் கொலையாளியாக இருந்தாலும்—…

Verse 96

गुरुद्रोही स्वर्णचोरो मुच्यते सर्वपातकैः । निर्दोषः पूजयेद्यस्तु सकृत्सोमेश्वरं हरम्

குருதுரோகியும் பொன் திருடனும் கூட எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். மேலும் கபடமின்றி ஒருமுறையாவது சோமேஸ்வரன்—ஹரன்—அருளை வழிபடுவோர் புனிதராவார்.

Verse 97

मृतो विमानमारुह्य दिव्यस्त्रीपरिवेष्टितः । संस्तूयमानो दिक्पालैर्यातु स्वर्गे शिवालये

மரணத்திற்குப் பின் அவன் தெய்வீக விமானத்தில் ஏறி, தெய்வ மகளிரால் சூழப்பட்டிருக்கட்டும். திசைக் காவலர்களால் போற்றப்பட்டு, அவன் சொர்க்கத்தில் உள்ள சிவாலயத்தை அடையட்டும்.

Verse 98

ब्रह्मलोकमतिक्रम्य रुद्रलोके स गच्छतु । तथेत्युक्त्वा सोमनाथस्तत्रैवान्तरधीयत

“பிரம்மலோகத்தையும் கடந்து அவன் ருத்ரலோகத்திற்குச் செல்லட்டும்.” என்று கூறி, “ததாஸ்து” எனச் சொல்லி சோமநாதர் அங்கேயே மறைந்தார்.

Verse 99

प्रकाश्य वामनो लिगं सोमनाथं स्वयंभुवम् । प्राप्तज्ञानो लब्धवृद्धिर्ययौ द्रष्टुं भवं हरम्

சோமநாதரின் சுயம்பு லிங்கத்தை வெளிப்படுத்தி, பிராமணன் வாமனர்—உண்மை ஞானம் பெற்றும் ஆன்மிக வளர்ச்சி அடைந்தும்—பவனாகிய ஹரன் (சிவன்) தரிசனத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 100

गंगाद्याः सरितः सर्वाः स्वर्णरेखाजले स्थिताः । एतां सोमेश्वरोत्पत्तिं ये शृण्वंति नराः स्त्रियः । सर्वपापक्षयस्तेषां जायते नात्र संशयः

கங்கை முதலான எல்லா நதிகளும் ஸ்வர்ணரேகையின் நீரில் நிலைகொண்டுள்ளன. சோமேஸ்வரன் தோற்றத்தின் இந்த வரலாற்றைக் கேட்கும் ஆண்-பெண் அனைவருக்கும் பாவங்கள் முழுதும் அழியும்; இதில் ஐயமில்லை.