Adhyaya 13

Verse 1

सारस्वत उवाच । छित्त्वा शुभाशुभं कर्म मुक्तिमिच्छेच्छिवां ततः । इदं न शक्यते कर्त्तुं शुभं कार्यं तदा नरैः

சாரஸ்வதர் கூறினார்—நல்லதும் தீயதும் ஆகிய கர்மங்களை அறுத்து, பின்னர் சிவனின் மங்களமயமான முக்தியை நாட வேண்டும். ஆனால் அது மனிதர்க்கு எளிதன்று; ஆகவே அப்போது உண்மையான புண்ணியச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 2

उत्थायोत्थाय स्नातव्यं पूज्यौ हरिहरौ स्वयम् । सत्यं वाच्यं हितं कार्यं दानं देयं स्वशक्तितः

மீண்டும் மீண்டும் விடியற்காலையில் எழுந்து நீராட வேண்டும்; ஹரி-ஹரரைத் தாமே வழிபட வேண்டும். உண்மை பேச வேண்டும், நன்மை செய்ய வேண்டும், தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 3

परापवादभीरुत्वं परदारान्विवर्जयेत् । सुवर्णभूमिहरणब्रह्मदेवस्ववर्जनम्

பிறருக்கு அபவாதம் உண்டாக்க அஞ்ச வேண்டும்; பிறர் மனைவியை விலக்க வேண்டும். பொன் அல்லது நிலம் கவர்தல், மேலும் பிராமணர் மற்றும் தேவஸ்வம் ஆகியவற்றை அபகரித்தல்—இவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 4

ब्राह्मणस्त्रीनरेंद्राणां बालवृद्धतपस्विनाम् । पितृमातृगुरूणां च नाप्रियं मनसा वदेत्

பிராமணர், பெண்கள், அரசர்கள், குழந்தைகள், முதியோர், தவசிகள்—மேலும் தந்தை, தாய், குரு இவர்களைப் பற்றியும்—மனத்தில்கூட அருவருப்பான அல்லது கடுமையான சொற்களைச் சொல்லக் கூடாது।

Verse 5

देशकालपरिज्ञानं पात्रापात्रविवेचनम् । छाया नृणां न वक्तव्या तक्राग्नींधनकांजिकम्

தேச-காலத்தை அறிந்து, பாத்திரம்-அபாத்திரம் என வேறுபடுத்த வேண்டும். பிறரின் ‘நிழல்’ (நிந்தைச் சொல்) பேசக் கூடாது; மேலும் மோர், தீ, எரிகholz, காஞ்சி போன்ற அற்ப விஷயங்களில் தவறாகப் பேசக் கூடாது।

Verse 6

औषधं शाकमर्थिभ्यो दातव्यं गृह मेधिभिः । एकादशीपंचदशीचतुर्दश्यष्टमीषु च

இல்லறத்தார் தேவையுள்ளவர்களுக்கு மருந்தும் கீரை/காய்கறியும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்—குறிப்பாக ஏகாதசி, பௌர்ணமி, சதுர்தசி, அஷ்டமி நாட்களில்।

Verse 7

अमावास्याव्यतीपातसंक्रांतिग्रहणेषु च । वैधृते पितृमात्रोश्च क्षयाहदिवसेषु च

அதேபோல் அமாவாசை, வ்யதீபாதம், சங்கிராந்தி, கிரகணம், வைத்ருதி, மேலும் தந்தை-தாயின் க்ஷயாஹ (ஸ்ராத்தத் திதி) நாட்களிலும் இத்தகைய தர்மச் செயல்களையும் தானங்களையும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 8

युगादिमन्वादिदिने गृहे कार्यो महोत्सवः । तीर्थे वा गमनं कार्यं गृहाच्छतगुणं यतः

யுகாதி, மன்வாதி நாட்களில் வீட்டில் மகோৎসவம் நடத்த வேண்டும்; அல்லது தீர்த்தத்திற்கு செல்ல வேண்டும்; ஏனெனில் தீர்த்தத்தில் பெறும் புண்ணியம் வீட்டைவிட நூற்றுமடங்கு ஆகும்।

Verse 9

इद्रियाणां जयः कार्यो मद्यं द्यूतं विवर्जयेत् । विवादं गमनं युद्धं गृही यत्नेन वर्जयेत्

இந்திரியங்களை வெல்ல முயன்று, மதுபானமும் சூதாட்டமும் விலக்க வேண்டும். இல்லறத்தார் சண்டை, அலைச்சல், போர்-கலஹம் ஆகியவற்றை முயன்று தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 10

स्नानं दानं जपो होमो देवपूजा द्विजार्चनम् । अक्षयं जायते सर्वं विधिवच्चेद्भवेत्कृतम्

ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், தேவபூஜை, பிராமணார்ச்சனை—இவை அனைத்தும் விதிப்படி செய்யப்படின், அவற்றின் புண்ணியம் அక్షயமாகிறது.

Verse 11

एकापि गौः प्रदातव्या वस्त्रालंकारभूषणा । दोग्ध्री सवत्सा तरुणी द्विजमुख्याय कल्पिता

ஒரே ஒரு பசுவையாவது தானமாக அளிக்க வேண்டும்—ஆடை, அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பால் தரும் இளம்பசு, கன்றுடன் சேர்த்து, சிறந்த பிராமணருக்கு முறையாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 12

संप्राप्य भारतं खंडं मानुषं जन्म चोत्तमम् । धन्यो ददाति यो धेनुं स नरः सूर्यमण्डलम् । भित्त्वा याति विमानेन गम्यमानो गवादिभिः

பாரதகண்டத்தில் சிறந்த மனிதப் பிறவி பெற்றவன், தானமாக பால் தரும் பசுவை அளிப்பின் அவனே பாக்கியவன். அவன் சூரியமண்டலத்தைத் துளைத்து, தெய்வ விமானத்தில், பசுக்கள் முதலியவற்றின் துணையுடன் செல்கிறான்.

Verse 13

सप्त जन्मानि पापानि कृत्वा पापीह चाधमः । एको ददाति यो धेनुं मुच्यते सर्वपातकैः

ஏழு பிறவிகளிலும் பாவங்கள் செய்த கீழ்மையானவனாயினும், ஒரே ஒரு பால் தரும் பசுவைத் தானமாக அளித்தால், அவன் எல்லா மகாபாதகங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 14

यदा स नीयते बद्धो यममार्गेण किंकरैः । तदा नंदा समागत्य स्वं पुत्रमिव पश्यति

அவன் கட்டப்பட்டவனாய் யமனின் பாதையில் யமதூதர்களால் இழுத்துச் செல்லப்படும்போது, நந்தை வந்து அவனைத் தன் மகனெனக் கருதி தரிசிக்கிறாள்.

Verse 15

विजित्य हुंकृतेनैव तान्दूतान्दूरतः स्थितान् । गोप्रदं तं समादाय प्रयाति शिवमन्दिरम्

அவள் தன் ‘ஹும்’ எனும் கர்ஜனையாலேயே தூரத்தில் நின்ற தூதர்களை வென்று, அந்த கோதானகரனை அழைத்துக்கொண்டு சிவன் ஆலயத்திற்குச் செல்கிறாள்.

Verse 16

वृषो धर्म हति प्रोक्तो येन मुक्तः स मुच्यते । गोषु मध्ये पितॄन्सर्वान्हरमुद्दिश्य वा हरिम्

வृषபம் ‘அதர்மத்தை அழிப்பவன்’ எனப் புகழப்படுகிறது; யாரால் விடுவிக்கப்படுகிறாரோ, அவர் நிச்சயமாக விடுதலை பெறுகிறார். பசுக்களின் நடுவில் எல்லாப் பித்ருக்களையும் ஹரன் (சிவன்) அல்லது ஹரி (விஷ்ணு) அவர்களுக்கு அர்ப்பணித்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 17

सूर्यब्रह्मपुरे वासो जायते ब्रह्मवासरे । दृढं ककुद्मिनं संतं युवानं भारसाधनम्

பிரம்மனின் நாளில் சூர்ய-பிரம்மபுரத்தில் வாசம் உண்டாகும். (தானமாக) உறுதியான, கூம்புடைய, அமைதியான, இளமையான, பாரம் சுமக்கத் தகுந்த காளையை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 18

हलक्षमं बलीवर्दं दत्त्वा विप्राय पर्वसु । तमारुह्य नरो याति गोलोकं शिवसंनिधौ

திருநாள்களில் பிராமணருக்கு உழவுக்குத் தகுந்த எருதைத் தானமாக அளித்து, அதன்மேல் ஏறி மனிதன் சிவன் சன்னிதியில் கோலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 19

अश्वं सास्तरणं दत्त्वा खलीनेन च संयुतम् । अश्वराजबलात्स्वर्गे मोदते ब्राह्मवासरम्

ஜீனத் துணியுடன், கடிவாளம் மற்றும் அலங்காரச் சாமான்களுடன் கூடிய குதிரையை தானம் செய்தவன், அந்த ‘அஸ்வராஜன்’ வலிமையால் சொர்க்கத்தில் பிரம்மாவின் ஒரு நாளளவும் மகிழ்ந்து வாழ்வான்।

Verse 20

गजदानाद्गजेंद्रेण नीयते नंदनं वनम् । पृथिव्यां सागरांतायामेष राजा भविष्यति

யானை தானம் செய்தால், யானைகளின் அதிபதி அவனை நந்தன வனத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறான்; மேலும் கடலால் சூழப்பட்ட இந்த பூமியில் அவன் அரசனாகிறான்।

Verse 21

गृहं सोपस्करं दत्त्वा विप्राय गृहमेधिने । लभते नंदने दिव्यं विमानं सार्वकामिकम्

இல்லறம் நடத்தும் பிராமணருக்கு உபகரணங்களுடன் கூடிய வீட்டை தானம் செய்தவன், நந்தனத்தில் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் தெய்வீக விமானத்தைப் பெறுவான்।

Verse 22

द्रव्यं पृथिव्यां परमं सुवर्णं हृष्यंति देवा यदि दीयते ततः । सूर्योपि तस्मै रुचिरं विमानं ददाति तावद्भ्रमतेऽत्र यावत्

பூமியில் உயர்ந்த செல்வம் பொன்னே; அது தானமாக அளிக்கப்படின் தேவர்கள் மகிழ்வர். அந்த தானியருக்கு சூரியனும் அழகிய தெய்வீக விமானத்தை அளிப்பான்; இந்தப் புண்ணியம் நிலைக்கும் வரை அவன் அதில் உலாவுவான்।

Verse 23

रौप्यं पितॄणामतिवल्लभं तद्दत्त्वा नरो निर्मलतामुपैति । सोमस्य लोकं लभते स तावद्भुवे निवद्धा ऋषयो हि यावत्

வெள்ளி பித்ருக்களுக்கு மிகப் பிரியமானது; அதைத் தானம் செய்தால் மனிதன் தூய்மையை அடைவான். பூமியில் விதிப்படி ரிஷிகள் நிலைத்திருக்கும் காலமளவும் அவன் சோமலோகத்தைப் பெறுவான்।

Verse 24

श्रीखंडकर्पूरसमाकुलानि तांबूलरत्नादिफलानि दत्त्वा । पुष्पाणि वस्त्राणि सुखेन याति साकं शशांकं दिवि देववृंदैः

சந்தனம்-கற்பூரம் கலந்த நறுமணம், தாம்பூலம், ரத்தினாதி கனிகள் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்து, மலர்களும் ஆடைகளும் சமர்ப்பிப்பவன் மகிழ்வுடன் விண்ணுலகம் செல்கிறான்—தேவர்கூட்டத்துடன் சசாங்கன் (சந்திரன்) உடன் சேர்ந்து।

Verse 25

तक्रोदकतैलघृतदुग्धेक्षुरसमधूनि यो दद्यात् । खर्जूरखंडद्राक्षावातामांजीरकैः साकम्

மோர், நீர், எண்ணெய், நெய், பால், கரும்புச் சாறு, தேன் ஆகியவற்றை தானமாக அளித்து, பேரீச்சம் பழம், சர்க்கரை, உலர்திராட்சை, பாதாம், அத்திப்பழம் ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து அர்ப்பணிப்பவன் பெரும் புண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 26

दर्भाक्षतमृद्गोमयदूर्वायज्ञोपवीतानि । तिलचर्मसूर्यपिटकं दत्त्वा ख्यातश्चिरं स्वर्गे

தர்பை, அக்ஷதம், மண், கோமயம், தூர்வை, யஜ்ஞோபவீதம் ஆகியவற்றையும், எள், தோல், சூரியக் குடை (சூர்யபிடகம்) ஆகியவற்றையும் தானமாக அளித்தால், அவன் விண்ணுலகில் நீண்ட காலம் புகழ்பெறுவான்।

Verse 27

आत्माहाराच्चतुर्भागं सिद्धान्नाद्यदि दीयते । हन्तकारः स तं दत्त्वा ध्रुवं याति ध्रुवालये

தன் தினசரி உணவிலிருந்து நான்கில் ஒரு பங்கை சமைத்த அன்னமாக தானம் செய்தால், அந்த தானி அதை அர்ப்பணித்து நிச்சயமாக துருவனின் நிலையான தாமத்தை அடைவான்।

Verse 28

आत्माहारप्रमाणेन प्रत्यहं गोषु दीयते । गवाह्निकं तासु दत्त्वा नरो याति सुरालयम्

தன் உணவு அளவிற்கு இணையாக தினந்தோறும் பசுக்களுக்கு அளிப்பவன், அவர்களுக்கு அந்த நாள்தோறும் பங்கை அர்ப்பணித்து தேவருலகத்தை அடைவான்।

Verse 29

कंडनीपेषणीचुल्लीमार्जनीभिश्च यत्कृतम् । पापं गृही क्षालयति ददद्भिक्षां दिनं प्रति

அரைத்தல், இடித்தல், அடுப்புப் பணி, துடைத்தல் ஆகியவற்றால் இல்லறத்தார் செய்த பாவத்தை, தினந்தோறும் பிச்சைதானம் அளித்து கழுவி விடுகிறார்।

Verse 30

ग्रासमात्रा भवेद्भिक्षा सा नित्यं यत्र दीयते । तद्गृहं गृहमन्यच्च स्मशानमिव दृश्यते

எங்கு தினமும் ஒரு வாய்க்கரண்டி அளவிலேயே பிச்சை அளிக்கப்படுகிறதோ, அந்த இல்லமும் அதுபோன்ற பிற இல்லங்களும் சுடுகாட்டைப் போலத் தோன்றும்।

Verse 31

कुम्भान्सोदकसिद्धान्नांश्छत्रोपानत्कमंडलुम् । अंगुलीयकवासांसि दत्त्वा याति नरो दिवि

நீர்க்குடங்கள், நீருடன் சமைத்த அன்னம், குடை, பாதுக்கா, கமண்டலம், மேலும் மோதிரங்களும் ஆடைகளும் தானம் செய்தால் மனிதன் சொர்க்கம் அடைவான்।

Verse 32

श्रांतस्य यानं तृषितस्य पानमन्नं क्षुधार्त्तस्य नरो नरेन्द्र । दत्त्वा विमानेन सुरांगनाभिः संस्तूयमानस्त्रिदिवं स याति

மனிதர்களின் அரசே! களைத்தவர்க்கு வாகனம், தாகித்தவர்க்கு பானம், பசியுற்றவர்க்கு உணவு அளிப்பவன், தேவமங்கையர் புகழும் தெய்வ விமானத்தில் சொர்க்கம் செல்கிறான்।

Verse 33

भोजनं सततं देयं यथाशक्त्या घृत प्लुतम् । तन्मया हि यतः प्राणा अतः पुष्यंति प्राणिनः

உணவுத் தானம் எப்போதும் செய்ய வேண்டும், இயன்ற அளவு நெய் கலந்ததாக; ஏனெனில் உயிர்கள் அதனால் நிலைபெறுகின்றன, ஆகவே உயிரினங்கள் அன்னத்தால் வளரும்।

Verse 34

क्षुत्पीडा महती लोके ह्यन्नं तद्भेषजं स्मृतम् । तेन सा शांतिमायाति ततोन्नं देयमुत्तमम्

உலகில் பசி மிகப் பெரிய துன்பம்; அதற்கான மருந்தாக அன்னமே சொல்லப்படுகிறது. அன்னத்தால் அந்த வேதனை அமைதியடைகிறது; ஆகவே அன்னதானமே உத்தம தானம்.

Verse 35

अन्नं वस्त्रं फलं तोयं तक्रं शाकं घृतं मधु । पत्रं पुष्पं तथोपानत्कंथां यष्टिं कमंडलुम्

அன்னம், ஆடை, பழம், நீர், மோர், கீரை/காய்கறி, நெய், தேன், இலைகள், மலர்கள்; மேலும் பாதுக்கை, கந்தை, தண்டு, கமண்டலம்—இவையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 36

छत्रपात्रे व्रतं विद्या अक्षमाला सुरार्चनम् । कन्या कुशोपवीतानि बीजौषधगृहाणि च

குடை, பாத்திரங்கள், விரதத்திற்கான துணை, கல்வி/வித்தை தானம், அக்க்ஷமாலை, தேவர்ச்சனை; மேலும் கன்யாதானம், குச உபவீதம், விதை மற்றும் மருந்துக் களஞ்சியங்களும் தானமாகும்.

Verse 37

सस्यं क्षेत्रं यज्ञपात्रं योगपट्टं च पादुके । कृष्णाजिनं बुद्धिदानं धर्मादेशकथानकम्

தானியம், நிலம், யாகப் பாத்திரங்கள், யோகப்பட்டை மற்றும் பாதுக்கை, கரிய மான் தோல்; மேலும் ஞான/புத்தி தானம், தர்மத்தை போதிக்கும் உரைகள்—இவையும் தானமாகும்.

Verse 38

अथैतत्संततं देयं तेन श्रेयो महद्भवेत् । सर्वपापक्षयं कृत्वा दाता याति शिवालयम्

ஆகவே இத்தானங்களை இடையறாது வழங்க வேண்டும்; அதனால் பெரும் நன்மை உண்டாகும். எல்லாப் பாவங்களும் க்ஷயமடைந்து, தானம் செய்பவன் சிவலோகத்தை அடைவான்.

Verse 39

श्राद्धे गृहस्था भोक्तव्याः कुलीना वेदपारगाः । अक्रोधनाः स्नानशीलाः स्वदेशाचारतत्पराः

ஸ்ராத்தக் காலத்தில் இல்லறத்தார், நல்ல குலத்தார், வேதப் பாரங்கதர், கோபமற்றவர், ஸ்நானம்-சுத்தத்தில் நிலைத்தவர், தம் நாட்டின் ஆசாரத்தில் உறுதியானவர் ஆகியோருக்கு அன்னம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 40

आमंत्र्य पूर्वदिवसे निरीहा अपि ये द्विजाः । अलोलुपा व्याधिहीना न तु ये ग्रामयाजिनः

முந்தைய நாளே அழைத்து, உலக ஆசையற்றவராயினும் பேராசையற்ற, நோயற்ற த்விஜர்களை வரவேற்க வேண்டும்; ஆனால் கிராம யாஜனத்தைத் தொழிலாகக் கொண்டவர்களை அல்ல।

Verse 41

तेषां पुरः प्रदातव्यं पिंडदानं विधानतः । श्राद्धं श्रद्धाविहीनेन कृतमप्यकृतं भवेत्

அவர்களின் முன்னிலையில் விதிப்படி பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும். श्रद्धை இன்றி செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம், செய்தாலும் செய்யாததுபோலவே ஆகும்.

Verse 42

तस्माच्छ्रद्धान्वितैः श्राद्धं कर्त्तव्यं क्रोधवर्जितैः । वानप्रस्थो ब्रह्मचारी पथिकस्तीर्थसेवकः

ஆகையால் श्रद्धையுடன், கோபமின்றி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். வானப்ரஸ்தர், பிரம்மச்சாரி, பயணி, தீர்த்த சேவகர்—இவர்கள் போற்றத்தக்கோர்.

Verse 43

अतिथिर्वैश्वदेवांते स पूज्यः श्राद्धकर्मणि । सर्वदा यतयः पूज्याः स्वशक्त्या गृहमेधिभिः

வைஶ்வதேவம் முடிந்த பின் வந்த அதிதியை ஸ்ராத்தக் கிரியையில் போற்றிப் பூஜிக்க வேண்டும். மேலும் இல்லறத்தார் தம் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப யதிகளை எப்போதும் வணங்க வேண்டும்.

Verse 44

यात्राविधिमथो वक्ष्ये सेतिहासं नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இப்போது நான் தீர்த்தயாத்திரையின் முறையையும், அதனுடன் இணைந்த புனிதப் பழம்பெரும் வரலாறையும் உரைப்பேன்।