Adhyaya 12

Verse 1

सारस्वत उवाच । गंगोदकं मधुघृते कुंकुमागुरुचंद नम् । गुग्गुलं बिल्वपत्राणि बकपुष्पं च यो वहेत्

சாரஸ்வதர் கூறினார்—யார் கங்காஜலம், தேன் மற்றும் நெய், குங்குமம், அகுரு, சந்தனம், குக்குலு, வில்வ இலைகள், பகுள மலர்கள் (பூஜைக்காக) எடுத்துச் செல்கிறாரோ…

Verse 2

पदचारी शुचितनुर्भारं स्कन्धे निधाय च । तीर्थे स्नात्वा शिवं विष्णुं ब्रह्माणं शंकरं प्रियम्

கால்நடையாக, தூய உடலுடன், சுமையை தோளில் ஏந்தி; தீர்த்தத்தில் நீராடி சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா—அன்பிற்குரிய சங்கரன்—இவர்களை வழிபட வேண்டும்।

Verse 3

दृष्ट्वा निवेदयेद्यस्तु स मुक्तः सर्वबन्धनैः । स नरो गणतां याति यावदाभूतसंप्लवम्

யார் (தெய்வத்தை) தரிசித்து நிவேதனம்/அர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லா பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார். அந்த மனிதன் உயிர்களின் பிரளயம் வரை கணநிலையை அடைகிறான்।

Verse 4

कलत्रमित्रपुत्रैर्वा भ्रातृभिः स्वजनैर्नरैः । सहितो वा नरैर्याति तीर्थे देवं विचिंत्य च

மனைவி, நண்பர்கள், மகன்கள், சகோதரர்கள், சொந்தங்கள் உடன்—அல்லது பிறருடனும்—தெய்வத்தை நினைத்து அவர் தீர்த்தத்திற்குச் செல்கிறார்।

Verse 5

देवमूर्तिं शुभां कृत्वा रथस्थां सुप्रतिष्ठिताम् । चन्दनागुरुकर्पूरैरर्चितां कुंकुमेन च

தெய்வத்தின் மங்கள மூர்த்தியை அமைத்து, அதை ரதத்தில் நன்கு பிரதிஷ்டை செய்து, சந்தனம், அகில், கற்பூரம் மற்றும் குங்குமம் கொண்டு முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 6

पूजयन्विविधैः पुष्पैर्धूपदीपादिकैर्नृप । गीतनृत्यैः सवादित्रैर्हास्यलास्यैरनेकधा

அரசே! பலவகை மலர்கள், தூபம்-தீபம் முதலியவற்றால் பூஜை செய்து, வாத்தியங்களுடன் கூடிய பாடல்-நடனம், மகிழ்ச்சி, நகைச்சுவை, லாஸ்யம் ஆகிய பல முறைகளாலும் அங்கே அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 7

धरित्रीं कांचनं गाश्च जलान्नवसनानि च । तृणेन्धने प्रियां वाणीं यच्छन्याति नरो यदि

ஒருவன் நிலம், பொன், பசுக்கள், நீர், அன்னம், ஆடைகள், மேலும் புல் மற்றும் எரிபொருள், அதோடு இனிய பிரியமான சொற்களையும் தானமாக அளித்தபடியே இவ்வுலகை விட்டு நீங்கினால், அந்த தானமே அவனுக்குத் தர்மச் செல்வமாகும்।

Verse 8

देवांगनाकरग्राहगृहीतो नन्दनं वनम् । प्राप्य भुंक्ते शुभान्भोगान्यावदाचन्द्रतारकम्

வானமகளிரின் கரங்கள் பற்றியவனாய், அவன் நந்தன வனத்தை அடைந்து, நிலவும் நட்சத்திரங்களும் இருக்கும் வரை மங்களமான போகங்களை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 9

तीर्थे संचरितः पुरुषो रोगैः प्राणान्विमुञ्चति । अदृष्ट्वा दैवतं तीर्थे दृष्टतीर्थफलं लभेत्

தீர்த்தத்தில் சுற்றி நடக்கும் ஒருவன் நோயால் உயிர் நீத்தாலும், அங்கே தெய்வத்தை காணாதபோதிலும், தீர்த்த தரிசனத்தின் பலனை அவன் பெறுவான்।

Verse 10

संसारदोषान्विविधान्विचिन्त्य स्त्रीपुत्रमित्रेष्वपि बंधमुक्तः । विज्ञाय बद्धं पुरुषं प्रधानैः स सर्वतीर्थानि करोति देहम्

சம்சாரத்தின் பலவகைத் தோஷங்களை ஆராய்ந்து, மனைவி‑மக்கள்‑நண்பர்கள் மீதான பற்றுப் பந்தத்திலிருந்தும் விடுபட்டு; ஞானியரான முதன்மையோர் மூலம் மனிதன் எவ்வாறு கட்டுப்பட்டுள்ளான் என்பதை அறிந்து, தன் உடலையே ‘சர்வ தீர்த்த’மாக ஆக்குகிறான்।

Verse 11

आजन्मजन्मांन्तरसंचितानि दग्ध्वा स पापानि नरो नरेन्द्र । तेजोमयं सर्वगतं पुराणं भवोद्भवं पश्यति मुच्यते सः

மன்னரே! பிறவி பிறவியாகச் சேர்த்த பாவங்களைச் சுட்டெரித்து, அவன் ஒளிமயமான, எங்கும் நிறைந்த, ஆதிபுராதன, இருப்பின் மூலமான பரமேசுவரனைத் தரிசித்து விடுதலை அடைகிறான்।

Verse 12

तीर्थे विप्रवचो ग्राह्यं स्नात्वा संध्यार्चनादिकम् । दर्भास्तिला हविष्यान्नं प्रयोगाः श्रद्धया कृताः

தீர்த்தத்தில் பிராமணர்களின் உபதேசத்தை ஏற்க வேண்டும்; நீராடி சந்த்யா‑அர்ச்சனை முதலிய கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும். தர்பை‑எள்ளுடன் ஹவிஷ்ய அன்னம் அர்ப்பணித்து, விதிப்படி அனைத்தையும் பக்தியுடன் நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 13

अगस्त्यं भृङ्गराजं च पुष्पं शतदलं शुभम् । कर्पूरागुरुश्रीखंडं कुंकुमं तुलसीदलम्

அகஸ்தியப் பூ, ப்ருங்கராஜம், மங்களமான நூறிதழ் மலர், கற்பூரம், அகுரு, மணமிகு சந்தனக் குழம்பு, குங்குமம், துளசி இலை—இவை தீர்த்தப் பூஜையில் புனித அர்ப்பணங்களாகப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 14

बिल्वप्रमाणपिंडेषु दीपोद्द्योतितभूमिषु । तांबूल फलनैवेद्यं तिलदर्भोदकेन च

பில்வப் பழ அளவிலான பிண்டங்களை அமைத்து, விளக்கொளி பரவிய தரையில், எள்‑தர்பைத் தூய்நீருடன் தாம்பூலம், பழங்கள், நைவேத்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 15

तीर्थे संकल्पितं मर्त्यैस्तदनंतं प्रजायते । अयने विषुवे चैव संक्रांतौ ग्रहणेषु च

தீர்த்தத்தில் மனிதர் செய்த சங்கல்பம் அளவற்ற பயனை அளிக்கும்; குறிப்பாக அயனம், விஷுவம், சங்கிராந்தி, கிரகண காலங்களில்।

Verse 16

मासांतेऽपर पक्षे तु क्षयाहे पितृमातृके । गजच्छायां त्रयोदश्यां द्रव्ये प्राप्तौ द्विजोत्तमः

மாத முடிவில், கிருஷ்ணபட்சத்தில்—க்ஷயாஹ பித்ரு‑மாத்ருக திதியில்—கஜச்சாயாவில் திரயோதசி நாளில் அந்த உயர்ந்த பிராமணருக்கு செல்வம் கிடைத்தது।

Verse 17

गृहे श्राद्धं प्रकुर्वीत पितॄणामृणमुक्तये । गृहाच्छतगुणं नद्यां या नदी याति सागरम्

பித்ரு கடனிலிருந்து விடுபட வீட்டில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் கடலுக்கு செல்லும் நதியில் செய்த ஸ்ராத்தம், வீட்டில்செய்ததைவிட நூறு மடங்கு பலன் தரும்।

Verse 18

प्रभासे पुष्करे राजन्गंगायां पिंडतारके । प्रयागे नृपगोमत्यां भवदामोदराग्रतः

அரசே! பிரபாசம், புஷ்கரம், கங்கையில் பிண்டதாரகம், பிரயாகம், கோமதி—மேலும் பவனும் தாமோதரனும் ஆகிய பரமனின் முன்னிலையில்—இவை பித்ரு தர்ப்பணமும் தீர்த்தப் புண்ணியமும் பெறும் புனிதத் தலங்களாகப் புகழப்படுகின்றன।

Verse 19

नर्मदादिषु तीर्थेषु कुर्याच्छ्राद्धं नरो यदि । सर्वपापविनिर्मुक्तः पितरो यांति सद्गतिम्

நர்மதா முதலிய தீர்த்தங்களில் ஒருவர் ஸ்ராத்தம் செய்தால், அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்; பித்ருக்கள் சத்கதியை அடைவர்।

Verse 20

संतानमुत्तमं लब्ध्वा भुक्त्वा भोगाननुत्तमान् । दिव्यं विमानमारुह्य प्रान्ते याति सुरालयम्

உத்தம சந்தானத்தைப் பெற்று, ஒப்பற்ற போகங்களை அனுபவித்து, இறுதியில் திவ்ய விமானத்தில் ஏறி தேவர்களின் உலகவாசஸ்தலத்தை அடைகிறான்।

Verse 21

जातकर्मादियज्ञेषु विवाहे यज्ञकर्मणि । देवप्रतिष्ठाप्रारंभे वृद्धिश्राद्धं प्रकल्पयेत्

ஜாதகர்மம் முதலான ஸம்ஸ்கார யாகங்களில், திருமணத்தில், யாககர்மங்களில், மேலும் தேவப்ரதிஷ்டை ஆரம்பத்தில் ‘விருத்தி-ஸ்ராத்தம்’ செய்ய வேண்டும்।

Verse 22

तृप्यन्ति देवताः सर्वा स्तृप्यंति पितरो नृणाम् । वृद्धिश्राद्धकृतो गेहे जायते सर्वमंगलम्

விருத்தி-ஸ்ராத்தம் செய்யப்படின் எல்லாத் தேவர்களும் திருப்தியடைகின்றனர்; மனிதரின் பித்ருக்களும் திருப்தியடைகின்றனர்; அது செய்யப்படும் இல்லத்தில் எல்லா மங்களமும் உண்டாகும்।

Verse 23

कामः क्रोधश्च लोभश्च मोहो मद्यमदादयः । माया मात्सर्यपैशुन्यमविवेको विचारणा

காமம், கோபம், பேராசை, மயக்கம், மதுவினால் உண்டாகும் மதி மயக்கம் முதலியவை; மாயை, பொறாமை, பழிச்சொல், அவிவேகம், குதர்க்கம்—இவை தர்மத்திற்கு தடையாகி புண்ணியக் கர்மபலனை குறைக்கும் குற்றங்கள்।

Verse 24

अहंकारो यदृच्छा च चापल्यं लौल्यता नृप । अत्यायासोप्यनायासः प्रमादो द्रोहसाहसम्

அரசே! அகங்காரம், யத்ருச்சை (கட்டுப்பாடற்ற மனமோசை), சாபல்யம், லௌல்யம்; மிகுதியான முயற்சியும் சோம்பலும், பிரமாதம், துரோகம், துனிச்சலான துஸ்ஸாஹசம்—இவையும் தர்மப் பாதையை கெடுக்கும் அழிவூட்டும் குணங்கள்।

Verse 25

आलस्यं दीर्घसूत्रत्वं परदारोपसेवनम् । अल्पाहारो निराहारः शोकश्चौर्यं नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! சோம்பல், தாமதப் பழக்கம், பிறர் மனைவியுடன் சேர்தல், குறைவான உணவு அல்லது உணவே தவிர்த்தல், துயரம், திருட்டு—இவையும் தர்மத்தை அழிக்கும் நிந்தைக்குரிய குற்றங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 26

एतान्दोषान्गृहे नित्यं वर्जयन्यदि वर्तते । स नरो मण्डनं भूमेर्देशस्य नगरस्य च

இவ்விதமான குற்றங்களை இல்லறத்தில் இருந்தபடியே எப்போதும் விலக்கி நடப்பவன், பூமிக்கே அணியாகவும், தன் நாட்டுக்கும் நகரத்துக்கும் அலங்காரமாகவும் விளங்குவான்।

Verse 27

श्रीमान्विद्वान्कुलीनोऽसौ स एव पुरुषोत्तमः । सर्वतीर्थाभिषेकश्च नित्यं तस्य प्रजायते

அத்தகையவன் செல்வமிக்கவனாகவும், கல்வியுடையவனாகவும், குலீனனாகவும் விளங்குவான்—அவனே உண்மையில் புருஷோத்தமன். அவனுக்கு தினந்தோறும் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் அபிஷேக ஸ்நானப் புண்ணியம் உண்டாகும்।

Verse 28

तदा तीर्थफलं सम्यक्त्यक्तदोषस्य जायते । स्नानं सन्ध्या जपो होमः पितृदेवर्षितर्पणम् । श्राद्धं देवस्य पूजा च त्यक्तदोषस्य जायते

அப்போது குற்றங்களைத் துறந்தவனுக்கு தீர்த்தயாத்திரையின் முழுப் பயன் நிச்சயமாக உண்டாகும். ஸ்நானம், சந்த்யாவந்தனம், ஜபம், ஹோமம், பித்ரு-தேவ-ரிஷி தர்ப்பணம், ஸ்ராத்தம், மற்றும் தேவபூஜை—இவை அனைத்தும் குற்றம் துறந்தவனுக்கு பலனளிக்கும்।

Verse 29

प्रयागे वा कुरुक्षेत्रे सरस्वत्यां च सागरे । गयायां वा रुद्रपदे नरनारायणाश्रमे

பிரயாகத்தில் ஆகட்டும், குருக்ஷேத்திரத்தில் ஆகட்டும், சரஸ்வதி கரையிலும் கடலிலும் ஆகட்டும்; கயாவில் ஆகட்டும், ருத்ரபதத்தில் ஆகட்டும், அல்லது நர-நாராயணரின் ஆசிரமத்தில் ஆகட்டும்—

Verse 30

प्रभासे पुष्करे कृष्णे गोमत्यां पिंडतारके । वस्त्रापथे गिरौ पुण्ये तथा दामोदरे नृप

அரசே! பிரபாசத்தில், புஷ்கரத்தில், கிருஷ்ணா-தீர்த்தத்தில், கோமதியில், பிண்டதாரகத்தில், புனித மலைமேல் உள்ள வஸ்த்ராபதத்தில், மேலும் தாமோதரத் தீர்த்தத்திலும்—

Verse 31

भीमेश्वरे नर्मदायां स्कांदे रामेश्वरादिषु । उज्जयिन्यां महाकाले वाराणस्यां च भूर्भुवः

நர்மதா கரையிலுள்ள பீமேஸ்வரத்தில், ஸ்காந்தத் தீர்த்தங்களில், ராமேஸ்வரம் முதலிய தலங்களில்; உஜ்ஜயினியில் மகாகாலன் திருத்தலத்தில், மேலும் வாராணசியில்—பூர்-புவः உலகங்களின் தலமாக—

Verse 32

कालिंद्यां मथुरायां च सकृद्याति नरो यदि । सदोषो मुच्यते दोषैर्ब्रह्महत्यादिभिः कृतैः

ஒருவன் ஒருமுறையாவது காலிந்தி (யமுனை) மற்றும் மதுராவிற்கு சென்றால், குற்றங்கள் உடையவனாக இருந்தாலும், பிரம்மஹத்த்யை முதலிய செய்த பாபங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 33

अपि कीटः पतंगो वा पक्षी वा सूकरोऽपि वा । खरोष्ट्रकुंजरा वाजिमृगसिंहसरीसृपाः

புழு அல்லது பூச்சி, பறவை அல்லது பன்றி கூட; கழுதை, ஒட்டகம், யானை, குதிரை, மான், சிங்கம், ஊர்வன்கள்—

Verse 34

ज्ञानतोऽज्ञानतो राजंस्तेषु स्था नेषु ये मृताः । सर्वे ते पुण्यकर्माणः स्वर्गं भुक्त्वा सुखं बहु

அரசே! அந்தத் தலங்களில் அறிந்தோ அறியாமலோ இறப்போர் அனைவரும் புண்ணியகர்மர்கள் ஆவர்; ஸ்வர்கத்தை அனுபவித்து மிகுந்த இன்பம் பெறுவர்.

Verse 35

चतुर्वर्णेषु सर्वे ते जायंते कर्मबंधनात् । कर्मबंधं विहायाशु मुक्तिं यांति नराः पुनः

கர்மப் பந்தத்தினால் அவர்கள் அனைவரும் நான்கு வர்ணங்களிலும் மறுபிறவி எடுப்பர்; பின்னர் அந்த கர்மப் பந்தத்தை விரைவில் நீக்கி மீண்டும் முக்தியை அடைவர்।

Verse 36

मोदंते तीर्थमरणात्स्वर्गभोगावसानतः । संप्राप्य भारते खंडे कर्मभूमिं महोदयम्

தீர்த்தத்தில் உடலை விட்டு நீங்கியதால் அவர்கள் மகிழ்வர்; சொர்க்கபோக முடிவில், உயர்வளிக்கும் பாரதக் கண்டத்தின் கர்மபூமியை அடைவர்।

Verse 37

अनेकाश्चर्यसंयुक्तं बहुपर्वतमंडितम् । गंगायाः सरितः सर्वाः समुद्रैः सह संगताः

இந்தப் பகுதி பல அதிசயங்களால் நிறைந்ததும், பல மலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும்; கங்கை முதன்மையான எல்லா நதிகளும் கடல்களுடன் சங்கமிக்கின்றன।

Verse 38

पदेपदे निधानानि संति तीर्थान्यनेकशः । येषां स्मरणमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

இங்கே அடியடியாக நிதிகள்போல் எண்ணற்ற தீர்த்தங்கள் உள்ளன; அவற்றை நினைத்தாலே எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடையும்।

Verse 39

पातालमार्गा बहवः स्वर्गमार्गश्च दृश्यते । गगने दृश्यते सूर्यो हृदये दृश्यते हरः

பாதாளத்திற்குப் பல வழிகள் காணப்படுகின்றன; சொர்க்க வழியும் காணப்படுகிறது; ஆகாயத்தில் சூரியன் தெரிகிறான், இதயத்தில் ஹரன் (சிவன்) தெரிகிறான்।

Verse 40

ध्यानेन ज्ञानयोगेन तपसा वचसा गुरोः । सत्येन साहसेनैव दृश्यते भुवनत्रयम्

தியானம், ஞானயோகம், தவம், குருவாக்கு, சத்தியம் மற்றும் துணிவான உறுதி இவற்றால்—மூவுலகமும் வெளிப்பட்டு அறியத்தக்கதாகிறது.

Verse 41

वेदस्मृतिपुराणैश्च ये न पश्यंति भूतलम् । पातालं स्वर्गलोकं च वंचितास्ते नरा इह

வேதம், ஸ்மிருதி, புராணம் ஆகியவற்றினாலும் பூமி, பாதாளம், ஸ்வர்கலோகம் இவற்றின் தத்துவத்தை உணராதோர்—இவ்வுலகிலேயே ஏமாற்றப்பட்டு வஞ்சிக்கப்படுவர்.

Verse 42

ये विरज्यंति न स्त्रीषु कामासक्ता विचेतसः । देहोन्यथा वरस्त्रीणामन्यथा तैश्च चिंतितम्

பெண்களிடத்தில் விரக்தி பெறாத, காமத்தில் கட்டுண்டு கலங்கும் மனத்தார்—உடலின் உண்மை ஒன்று; ‘உத்தமப் பெண்கள்’ என அவர்கள் எண்ணுவது வேறொன்று.

Verse 43

जन्मभूमिषु ते रक्ता जन्यंते जंतवः पुनः । मुक्तिमार्गात्पुनर्भ्रष्टा जायंते पशुयोनिषु

பிறந்த மண்ணில் பற்றுடைய அந்த உயிர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கின்றன; முக்தி மார்க்கத்திலிருந்து மீண்டும் வழுவி, மிருக யோனிகளில் பிறக்கின்றன.

Verse 44

धनानि संप्राप्य वराटिकां ये द्विजातिमुख्याय विधाय पूजाम् । यच्छंति नो निर्मलचेतना ये नराधमा दैवहता मृतास्ते

செல்வம் பெற்றும் மனம் தூய்மையில்லாதோர், முதன்மைத் த்விஜன் (பிராமணன்) என்பவருக்கு பூஜை செய்து ஒரு காசும் அளிக்காதோர்—அந்த நராதமர் விதியால் தாக்கப்பட்டு இறக்கின்றனர்.

Verse 45

देहं सुपुष्टं विजरं च यौवनं लब्ध्वा न गंगादिषु यांति ये नराः । माता पिता नो न सुतो न बांधवो भार्या स्वसा नो दुहिता न विद्यते

நன்கு வளர்ந்த உடலும் இளமை வலிமையும் பெற்றும் கங்கை முதலிய தீர்த்தங்களுக்கு செல்லாதவர்களுக்கு, தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை, மகன் இல்லை, உறவினர் இல்லை; மனைவி, சகோதரி, மகள் ஆகியோரும் இல்லாததுபோல் ஆகும்।

Verse 46

एकस्तु यो याति कथं न क्लिश्यते मूर्खो न जानाति भवं महेश्वरम् । स्नात्वा न पश्यंति हरं महेश्वरं दैवेन ते वै मुषिता नराधमाः

தனியாகச் செல்லும்வன் எவ்வாறு துன்பமின்றி இருப்பான்? மூடன் பவனாகிய மகேஸ்வரனை அறியான். தீர்த்தத்தில் நீராடியும் ஹர-மகேஸ்வர தரிசனம் பெறாதோர் விதியால் மயங்கி வஞ்சிக்கப்பட்ட கீழ்மக்கள் ஆவர்।