Adhyaya 11

Verse 1

ईश्वर उवाच । सारस्वतस्य विप्रस्य श्रुत्वा भोजनृपो वचः । विवर्णवदनो भूत्वा प्रगृह्यांघ्री वचोऽब्रवीत्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—சாரஸ்வத பிராமணரின் சொற்களை கேட்டதும் போஜ மன்னன் முகம் வெளிறியது; முனிவரின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு இவ்வாறு பேசினான்।

Verse 2

मुने नैवं त्वया वाच्यं गंतव्यं निश्चितं मया । नराणां पुण्यदा यात्रा कथयस्व कथं भवेत्

முனிவரே, நீங்கள் இவ்வாறு சொல்லக் கூடாது; நான் செல்லத் தீர்மானித்துள்ளேன். மனிதருக்கு யாத்திரை எவ்வாறு புண்ணியத்தை அளிப்பதாகிறது, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

किं ग्राह्यं किं च मोक्तव्यं किं देयं किं न दीयते । तीर्थोपवासः स्नानं च संध्यास्नानविधिक्रमः । पूजा निद्रा जपो रात्रौ सर्वं संक्षेपतो वद

எதை ஏற்க வேண்டும், எதை விலக்க வேண்டும்? எதை தானம் செய்ய வேண்டும், எதை செய்யக் கூடாது? தீர்த்தத்தில் உபவாசம், ஸ்நானம், ஸந்த்யா-ஸ்நான விதிக్రమம், பூஜை, நித்திரை, இரவு ஜபம்—இவற்றைச் சுருக்கமாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 4

सारस्वत उवाच । सुराष्ट्रदेशे गन्तव्यं गिरौ रैवतके यदि । नृप यात्राविधिं वक्ष्ये त्वमेकाग्रमनाः शृणु

ஸாரஸ்வதர் கூறினார்—அரசே! நீ சுராஷ்டிர தேசத்திற்கும் ரைவதக மலையிற்கும் செல்ல விரும்பினால், யாத்திரை (தீர்த்தயாத்திரை) விதியை நான் விளக்குகிறேன்; ஒருமனத்துடன் கேள்।

Verse 5

बृहस्पतिबलं गृह्य सूर्यं संतर्प्य चोत्तमम् । वामतः पृष्ठतः सर्वं वृत्वा संशोध्य वासरम्

பிரஹஸ்பதியின் பலத்தை எண்ணி, உத்தம சூரியதேவனை ஸந்தர்ப்பண-பூஜையால் திருப்திப்படுத்தி, புனிதத்தை இடப்புறமாக வைத்துக் கொண்டு அனைத்தையும் பிரதட்சிணம் செய்து, பின்னர் ஏற்ற நாளை நன்கு தீர்மானிக்க வேண்டும்।

Verse 6

चंद्रलग्नं ग्रहाज्ज्ञात्वा बलिष्ठाज्जन्मराशितः । शकुनं च शुभं लब्ध्वा प्रस्थातव्यं नृपैर्नृप

கிரகங்களின் மூலம் சந்திர லக்னத்தை அறிந்து—மிகவும் தன் வலிமையான ஜன்மராசியை அடிப்படையாகக் கொண்டு—சுப சகுனம் பெற்ற பின், அரசே, அரசர்கள் (தலைவர்கள்) புறப்பட வேண்டும்।

Verse 7

तीर्थे सदैव गंतव्यं सर्वे मासाश्च शोभनाः । तिथयश्चोत्तमाः सर्वाः स्नानदानार्चनादिषु

தீர்த்தத்திற்கு எப்போதும் செல்லலாம்; எல்லா மாதங்களும் மங்களமானவை, மேலும் ஸ்நானம், தானம், அர்ச்சனை முதலியவற்றில் எல்லா திதிகளும் உத்தமமானவை।

Verse 8

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां मासांते पूर्णिमादिने । संक्रांतौ ग्रहणे काला एते प्रोक्ता भवार्चने

அஷ்டமி, சதுர்தசி, மாதாந்தம், பௌர்ணமி, சங்கிராந்தி மற்றும் கிரகண காலம்—இவை பவ (சிவ) வழிபாட்டிற்கு சிறப்பாக உரைக்கப்பட்ட காலங்கள்।

Verse 9

कैलासं पर्वतं त्यक्त्वा देवीं देवांश्च संगतान् । वैशाखे पंचदश्यां तु भूमिं भित्त्वा भवोऽभवत्

கைலாச மலையை விட்டு, தேவியுடனும் கூடிய தேவர்களுடனும், வைசாக மாதத்தின் பதினைந்தாம் திதியில் பவ (சிவன்) பூமியைப் பிளந்து வெளிப்பட்டான்।

Verse 10

तस्मिन्नेव दिने देवी स्वर्णरेखा नदी तलात् । पंथानं वासुकिं प्राप्य सर्वपापप्रणाशनी

அன்றே தேவி ஸ்வர்ணரேகா நதியாக உருவெடுத்து, அடிநிலத்திலிருந்து எழுந்து ‘வாசுகி’ எனப்படும் பாதையை அடைந்தாள்; அவள் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள்।

Verse 11

ऐरावतपदाक्रांत उज्जयन्तो महागिरिः । सुस्राव तोयं बहुधा गजपादोद्भवं शुचि

ஐராவதத்தின் பாதஅழுத்தத்தால் நெருக்கப்பட்ட உஜ்ஜயந்த மஹாகிரியில், யானையின் பாதச்சுவடிலிருந்து பிறந்த தூய நீர் பல ஓடைகளாகப் பெருகி ஓடியது।

Verse 12

देवा ब्रह्मादयः सर्वे गंगाद्याः सरितस्तथा । वस्त्रापथे महाक्षेत्रे भवभावेन संगताः

பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், கங்கை முதலிய நதிகளும், பவ (சிவன்) மீது கொண்ட பக்தி-பாவத்தால் ஒன்றுகூடி, வஸ்த்ராபத மஹாக்ஷேத்ரத்தில் சங்கமித்தனர்।

Verse 13

वस्त्रापथस्य क्षेत्रस्य प्रमाणं शृणु भूपते । हरस्य त्यजतो भूमौ पतितं वस्त्रभूषणम्

ஓ பூபதே, வஸ்த்ராபதத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திர அளவை கேள். ஹரன் (சிவன்) அதைத் துறந்தபோது, அவருடைய வஸ்திர-பூஷணம் பூமியில் விழுந்தது.

Verse 14

तावन्मात्रं स्मृतं क्षेत्रं देवैर्वस्त्रापथं कृतम् । उत्तरेण नदी भद्रा पूर्वस्यां योजनद्वयम्

இவ்வளவே க்ஷேத்திரம் என நினைவில் உள்ளது; தேவர்கள் இதை ‘வஸ்த்ராபதம்’ என நிறுவினர். வடக்கில் பத்ரா நதி, கிழக்கில் இரண்டு யோஜனை விரிவு.

Verse 15

दक्षिणेन बलेः स्थानमुज्जयन्तो नदीमनु । अपरस्यां परं नद्यो संगमं वामनात्पुरात्

தெற்கில் உஜ்ஜயந்தீ நதிக்கரையில் பலியின் புனிதத் தலம் உள்ளது. மேற்கில் நதிகளின் அப்புறச் சங்கமம் உள்ளது; அது வாமனனின் பழம்பெரும் நிகழ்வால் புகழ்பெற்றது.

Verse 16

एतद्वस्त्रापथं क्षेत्रं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । क्षेत्रस्य विस्तरो ज्ञेयो योजनानां चतुष्टयम्

இந்த வஸ்த்ராபதப் புனிதக் க்ஷேத்திரம் போகமும் மோட்சமும் அளிக்கிறது. இதன் விரிவு நான்கு யோஜனை என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 17

वैशाखपंचदश्यां तु भवो भावेन भूपते । पूज्यते शिवलोके तु स्थीयते ब्रह्मवासरम्

ஓ பூபதே, வைசாகப் பௌர்ணமியில் பவ (சிவன்) பக்தி-பாவத்துடன் பூஜிக்கப்படுகிறார்; சிவலோகத்தில் ‘பிரம்ம-தினம்’ அளவு காலம் வாசம் கிடைக்கும்.

Verse 18

अतो वसंते संप्राप्ते प्रयाणं कुरु भूपते । निगृह्य नियमान्भूत्वा शुचिः स्नातो जितेन्द्रियः

ஆகையால் வசந்தம் வந்தபோது, அரசே, நீ பயணத்திற்கு புறப்படு. நியமங்களை உறுதியாகக் கடைப்பிடித்து, தூய்மையடைந்து, நீராடி, இந்திரியங்களை அடக்கி நட.

Verse 19

गजवाजिरथांस्त्यक्ता पदाभ्यां याति यो नरः । पुष्पकेण विमानेन स याति शिवमंदिरम्

யானை, குதிரை, தேர்களைத் துறந்து காலால் நடந்து செல்லும் மனிதன், புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி சிவனின் ஆலயத் தாமத்தை அடைகிறான்.

Verse 20

एकभक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च । भिक्षाहारेण तोयेन फलाहारेण वा यदि

ஒருவன் ஒரே வேளை உணவு கொண்டு, அல்லது இரவில் மட்டும் உண்டு; மேலும் சிறப்பு உணவை வேண்டாமல், பிச்சை உணவால், அல்லது நீரால் மட்டும், அல்லது பழ உணவால் (பயணம் செய்தால்)—

Verse 21

उपवासेन कृच्छ्रेण शाकाहारेण याति यः । स याति सुन्दरीवृन्दैर्वीज्यमानो गणैर्दिवि

உபவாசம், க்ருச்ச்ர விரதம் அல்லது கீரை உணவு ஆகியவற்றை அனுஷ்டித்து செல்லும்வன், விண்ணுலகில் அழகிய மகளிர் கூட்டத்தால் விசிறப்பட்டவனாய், சிவகணங்களுடன் செல்கிறான்.

Verse 22

मलस्नानं विना मार्गे पादाभ्यंगविवर्जितः । मलधारी क्षीणतनुर्यष्टिहस्तो जितेन्द्रियः

வழியில் தூய்மை நீராடல் இன்றி, பாதங்களுக்கு எண்ணெய் தடவல் இன்றி; தூசி மாசு படிந்தவனாய், உடல் மெலிந்து, கையில் தண்டம் ஏந்தி, இந்திரியங்களை அடக்கி—

Verse 23

शीतातपजलक्लिष्टः शिवस्मरणतत्परः । यदि याति नरो याति स भित्त्वा सूर्यमंडलम्

குளிர், வெப்பம், மழையால் துன்புற்றாலும் சிவஸ்மரணத்தில் உறுதியாய் இருப்பவன் இவ்வாறு சென்றால் இலக்கை அடைவான்—சூரியமண்டலத்தையும் துளைத்துச் சென்றதுபோல்.

Verse 24

नरकस्थानपि पितॄन्मातृतः पितृतो नृप । अक्षयं सप्त सप्तैव नयेदेवं शिवालये

அரசே, தாய்வழி மற்றும் தந்தைவழி நரகத்தில் வீழ்ந்த பித்ருக்கள்கூட அங்கிருந்து முன்னேற்றப்படுவர்—ஏழும் ஏழும், அழியாத பலனுடன்—இவ்வாறு சிவாலயத்தை அடைந்தால்.

Verse 25

लुण्ठन्भूमौ यदा याति मृगचर्मावगुंठितः । दण्डप्रमाणभूमेर्वा संख्यां कुर्वन्नरो यदि

ஒருவன் மான் தோல் போர்த்தி நிலத்தில் உருண்டு உருண்டு சென்றாலும், அல்லது தண்டளவால் பூமியை அளந்து அளந்து எண்ணிக்கை கணக்கிட்டு (தவம்/யாத்திரையாக) நடந்தாலும்…

Verse 26

अरण्ये निर्जले स्थाने जलांतःपरिपीडितः । शरण्यं शंकरं कृत्वा मनो निश्चलमात्मनः

காட்டில், நீரில்லா இடத்தில், உள்ளே தாகத்தால் வாடினாலும், சங்கரனைச் சரணமாகக் கொண்டு தன் மனத்தை அசையாதபடி நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 27

सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं समुद्रवसनां नृप । स लब्ध्वा बहुभिर्यज्ञैर्यज्ञे दत्त्वा च मेदिनीम्

அரசே, கடலை ஆடையாகக் கொண்ட, ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய இந்தப் பூமியைப் பெற்றவன், பல யாகங்களைச் செய்து, யாகத்தில் அதே மேதினியையே தானமாக அளித்தவனும்…

Verse 28

सप्तभौमविमानस्थो दिव्यदेहो हराकृतिः । निरीक्ष्य मेदिनीं मंदं कृत मंगलमण्डनम्

ஏழு மாடங்களுள்ள திவ்ய விமானத்தில் அமர்ந்து, திவ்ய தேகம் கொண்டு, ஹரரின் வடிவமாய் அவர் மெல்லப் பூமியை நோக்குகிறார்; அது மங்கள ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 29

मृगनेत्राभुजस्पर्शलग्नपीनपयोधरः । गीतवाद्यविनोदेन सत्यलोकं व्रजेन्नरः

மான்-கண் அப்சரஸ்களின் புஜஸ்பரிசத்தால் அணைக்கப்பட்டு, நிறைந்த ஸ்தனஸ்பரிசத்தில் ஈர்க்கப்பட்டு, பாடல்-வாத்திய இன்பத்தில் திளைத்து அந்த மனிதன் சத்தியலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 30

विधाय भुजवेगं वा पादौ बद्ध्वा शनैः शनैः । मौनेन मानुषो मायां त्यक्त्वा याति शिवालये

புஜவேகத்தால் முன்னேறினாலும், அல்லது கால்களை கட்டி மிக மெதுவாக நடந்தாலும்—மௌனத்தின் மூலம் மனிதன் மாயையை விட்டு சிவாலயத்தை அடைகிறான்.

Verse 31

ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा स्तेयी वा गुरुतल्पगः । कृतघ्नो मुच्यते पापैर्मृतो मुक्तिमवाप्नुयात्

பிரம்மஹத்தி செய்தவனாக இருந்தாலும், மதுபானி ஆனாலும், திருடனாக இருந்தாலும், குருதல்பகாமி ஆனாலும், நன்றிக்கெட்டவனாக இருந்தாலும்—அவன் பாவங்களில் இருந்து விடுபடுகிறான்; இறந்த பின் மோக்ஷம் அடைகிறான்.

Verse 32

मातरं पितरं देशं भ्रातरं स्वजनबांधवान् । ग्रामं भूमिं गृहं त्यक्त्वा कृत्वा चेंद्रियसंयमम्

தாய், தந்தை, நாடு, சகோதரர் மற்றும் சொந்த உறவினரை—கிராமம், நிலம், வீடு ஆகியவற்றைத் துறந்து—இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டை மேற்கொண்டு…

Verse 33

गृहीत्वा शिवसंस्कारं नरो भ्राम्यति भूतले । द्रष्टुं तीर्थान्यनेकानि पुण्यान्यायतनानि च

சிவசம்ஸ்காரத்தைப் பெற்ற மனிதன் பூமியில் அலைந்து, பல தீர்த்தங்களையும் பல புண்ணியத் தலங்களையும் தரிசிக்கிறான்।

Verse 34

कस्मिंस्तीर्थे शुभे स्थाने छित्त्वा संसारबन्धनम् । अभयां दक्षिणां दत्त्वा शिवशिवेति भाषकः

எந்த நல்வழித் தீர்த்தத்தில், எந்த புனிதத் தலத்தில் மனிதன் உலகப் பந்தத்தை அறுக்கிறான்—அச்சம் நீக்கும் தக்ஷிணை அளித்து ‘சிவ, சிவ’ என்று இடையறாது உரைத்தபடி?

Verse 35

एकांते निर्जने स्थाने शिवस्मरणतत्परः । यदि तिष्ठति तं यान्ति नमस्कर्तुं नराधिप

அரசே! ஒருவன் தனிமையான, மக்கள் இல்லாத இடத்தில் சிவஸ்மரணத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு தங்கினால், பிறர் அவனை வணங்க வருவார்கள்।

Verse 36

आयांति देवताः सर्वे चिह्नं तस्य निरीक्षितुम् । विमानवृन्दैर्नेतव्यः कदासौ पुरुषोत्तमः

அவனுடைய அடையாளத்தைப் பார்க்க எல்லாத் தேவர்களும் வருகிறார்கள்; ‘வானரதக் கூட்டங்களால் அந்த உத்தமன் எப்போது எடுத்துச் செல்லப்படுவான்?’

Verse 37

यदा तु पञ्चत्वमुपैति काले कलेवरं स्कन्धकृतं नरैश्च । निरीक्ष्यमाणः सुरसुन्दरीभिः स नीयमानो मदविह्वलाभिः

காலம் வந்தபோது அவன் பஞ்சத்துவம் (மரணம்) அடைந்து, மனிதர்கள் அவன் உடலைத் தோள்களில் சுமந்து செல்லும் வேளையில், தேவமாதர்கள் அவனை நோக்கிக் காண்கிறார்கள்; பேரானந்த மயக்கத்தில் திளைக்கும் அந்த விண்ணுலக அழகியர் அவனை முன்னே அழைத்துச் செல்கிறார்கள்।

Verse 38

सुरेन्द्रसूर्याग्निधनेशरुद्रैः संपूज्यमानः शिवरूपधारी । सुरादिलोकान्प्रविमुच्य वेगाच्छिवालये तिष्ठति रुद्रभक्तः

இந்திரன், சூரியன், அக்னி, குபேரன், ருத்ரன் ஆகியோரால் முழுமையாகப் பூஜிக்கப்படுபவன்; சிவரூபம் தாங்கிய அந்த ருத்ரபக்தன் விரைவில் தேவருலகங்களைத் தாண்டி சிவாலயத்தில் தங்குகின்றான்।