Adhyaya 98

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चंडेश्वरमिति श्रुतम् । सोमेशाद्वायवे भागे धनुषां षष्टिभिः स्थितम्

ஈஸ்வரர் கூறினார்—பின்னர், ஓ மஹாதேவி, ‘சண்டேஸ்வர’ என்று புகழ்பெற்ற தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அது சோமேஸ்வரரிலிருந்து வாயவ்ய திசையில் அறுபது தனுசு தூரத்தில் அமைந்துள்ளது।

Verse 2

दिव्यं लिंगं महादेवि सर्वपातकनाशनम् । तत्पूर्वे तु युगे ख्यातं मनोः स्वायंभुवांतरे

ஓ மஹாதேவி, அது தெய்வீக லிங்கம்; எல்லாப் பாதகங்களையும் அழிப்பது. அது பண்டைய யுகத்தில்—ஸ்வாயம்புவ மனுவின் மன்வந்தரத்தில்—புகழ்பெற்றதாக இருந்தது।

Verse 3

त्रेतायुगमुखे देवि पृथिव्या संप्रतिष्ठितम् । पूर्वमन्वंतरे चास्मिंल्लिङ्गं पृथ्वीश्वरं प्रिये

திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில், தேவியே, இது பூமியால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. இந்த முன்னைய மன்வந்தரத்தில், பிரியே, இந்த லிங்கம் ‘பிருத்வீஸ்வர’ எனப் புகழப்பட்டது.

Verse 4

पुनश्चंद्रेण तत्प्राप्तं लिंगं चंद्रेश्वरं प्रिये । ब्रह्महत्यादिपापानां नाशनं पुण्यवर्द्धनम्

மீண்டும், பிரியே, அதே லிங்கம் சந்திரனால் பெறப்பட்டு ‘சந்திரேஸ்வர’ என அழைக்கப்பட்டது. அது பிரம்மஹத்த்யா முதலான பாபங்களை அழித்து புண்ணியத்தை வளர்க்கிறது.

Verse 5

तं दृष्ट्वा मानवो देवि सप्तजन्मसमुद्भवैः । मुच्यते कल्मषैः सर्वैः कृतकृत्यस्तु जायते

தேவியே, அதை வெறும் தரிசனம் செய்தாலே மனிதன் ஏழு பிறவிகளில் சேர்ந்த எல்லா மாசுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு கೃತக்ருத்யனாகிறான்.

Verse 6

देव्युवाच । कथं पृथ्वीश्वरं ख्यातं तल्लिंगं पाप नाशनम् । कथं पुनः समाख्यातं चन्द्रेश्वरमिति प्रभो । एतद्विस्तरतो ब्रूहि श्रोतुकामाहमादरात्

தேவி கூறினாள்—பிரபோ, பாபநாசகமான அந்த லிங்கம் ‘பிருத்வீஸ்வர’ என்று எவ்வாறு புகழ்பெற்றது? மேலும் அது ‘சந்திரேஸ்வர’ என்று எவ்வாறு அழைக்கப்பட்டது? இதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; நான் பக்தியுடன் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 7

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथा पापप्रणाशिनीम् । यां श्रुत्वा मुच्यते जंतुस्त्रिविधैः कर्मबन्धनैः

ஈஸ்வரன் கூறினான்—தேவியே, கேள்; பாபங்களை அழிக்கும் கதையை நான் உரைக்கிறேன். அதை கேட்டால் உயிர் கர்மத்தின் மும்மடங்கு பந்தங்களிலிருந்து விடுபடும்.

Verse 8

आसीत्पूर्वं महादेवि दैत्यभारार्द्दिता मही साऽधो व्रजंती सहसा गोरूपा संबभूव ह

முன்னொரு காலத்தில், ஓ மகாதேவி, அசுரர்களின் பாரத்தால் நொறுங்கிய பூமி கீழே சாயத் தொடங்கினாள்; அப்பொழுது திடீரென அவள் பசு-வடிவம் கொண்டாள்।

Verse 9

इतस्ततो धावमाना न लेभे निर्वृतिं क्वचित् । ततो वर्षशते पूर्णे भ्रममाणा क्वचित्क्वचित्

அவள் இங்கும் அங்கும் ஓடினாள்; எங்கும் அமைதி கிடைக்கவில்லை. பின்னர் முழு நூறு ஆண்டுகள் கடந்தபின்பும் அவள் இடமிடமாக அலைந்துகொண்டே இருந்தாள்।

Verse 10

आससाद महाक्षेत्रं प्रभासमिति विश्रुतम् । देवदानवगंधर्वैः सेवितं पापनाशनम्

அவள் ‘பிரபாசம்’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த மகாக்ஷேத்திரத்தை அடைந்தாள்; அது தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள் வணங்கி சேவிக்கும் பாபநாசினி தலம்।

Verse 11

तत्र स्थित्वा महाक्षेत्रे कृत्वा मनसि निश्चयम् । लिंगं प्रतिष्ठयामास भक्त्या परमया युता

அந்த மகாக்ஷேத்திரத்தில் தங்கி, மனத்தில் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டு, பரம பக்தியுடன் அவள் லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தாள்।

Verse 12

वर्षाणां च शतं साग्रं कृते तपसि दुश्चरे । तुतोष भगवान्रुद्रो धरित्रीं वाक्यमब्रवीत्

கடினமான தவத்தில் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் சிறிது மேலாகக் கழிந்தபோது, பகவான் ருத்ரர் திருப்தியடைந்து, தரித்ரீயிடம் வாக்குரைத்தார்।

Verse 13

देवि विश्वंभरे सर्वं तपः सुचरितं त्वया । मा शोकं कुरु कल्याणि भविष्यति तवेप्सितम्

தேவி, உலகைத் தாங்கும் விச்வம்பரியே, நீ இந்தத் தவத்தை நற்கருமமாகச் செவ்வனே நிறைவேற்றினாய். கல்யாணி, துயரப்படாதே—உன் விருப்பம் நிச்சயம் நிறைவேறும்.

Verse 14

दैत्या नाशं गमिष्यंति विष्णुना निहता भुवि । भवित्री त्वं महादेवि दैत्यभारविवर्जिता

தைத்யர்கள் பூமியில் விஷ்ணுவால் வதம் செய்யப்பட்டு அழிவை அடைவார்கள். மகாதேவி, நீ தைத்யப் பாரத்திலிருந்து விடுபடுவாய்.

Verse 15

इदं त्वया स्थापितं यल्लिंगं परमशोभनम् । धरित्रीनाम्ना विख्यातं लोके ख्यातिं गमिष्यति

நீ நிறுவிய இந்தப் பரம ஒளிமிகு லிங்கம் ‘தரித்ரீ’ என்ற நாமத்தால் உலகில் புகழ் பெறும்.

Verse 16

अत्राहं संस्थितो नित्यं लिंगरूपी महाप्रभुः । स्थास्यामि कल्पेकल्पे वै नृणां पापापहारकः

இங்கே நான் லிங்கரூப மகாபிரபுவாக நித்தம் நிறுவப்பட்டுள்ளேன். ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் இங்கேயே இருந்து மனிதர்களின் பாவங்களை அகற்றுவேன்.

Verse 17

मूर्त्यष्टकसमायुक्तो लिंगे ऽस्मिन्संस्थितः सदा । नृणां नाशयिता पापं पूर्वजन्मशतार्जितम्

எட்டு தெய்வீக மூர்த்திகளுடன் இணைந்து நான் இந்த லிங்கத்தில் எப்போதும் உறைந்திருக்கிறேன்; மனிதர்களின் நூறு நூறு முன்ஜென்மங்களில் சேர்த்த பாவங்களை அழிக்கிறேன்.

Verse 18

भाद्रे कृष्णतृतीयायां यश्चैतं पूजयिष्यति । सोऽश्वमेधसहस्रस्य फलमाप्स्यत्यसंशयम्

பாத்ரபத மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷத் திருதியைத் திதியில் யார் இந்த லிங்கத்தை வழிபடுகிறாரோ, அவர் ஐயமின்றி ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியப் பலனை அடைவார்।

Verse 19

सर्वतीर्थाभिषेकस्य सर्वेषां दानकर्मणाम् । भविष्यति फलं तस्य लिंगस्यैवास्य पूजनात्

இந்த லிங்கத்தையே வழிபடுவதால், எல்லா தீர்த்தங்களிலும் அபிஷேக ஸ்நானம் செய்ததாலும், எல்லா வகை தானங்களாலும் கிடைக்கும் பலன் அவனுக்கு அதேபோல் கிடைக்கும்।

Verse 20

धनुषां षोडशं यावत्समंतात्परिमंडलम् । क्षेत्रमस्य समाख्यातं प्राणिनां मुक्तिदायकम्

எல்லாத் திசைகளிலும் பதினாறு தனுஸ் அளவு வரை வட்டமாகப் பரவியதாக இந்தக் க்ஷேத்திரம் கூறப்படுகிறது; இது உயிர்களுக்கு முக்தி அளிப்பதாகும்।

Verse 21

तस्मिन्मृताः प्राणिनो ये कामतो वाप्यकामतः । कृमि कीटसमा वापि ते यांति परमां गतिम्

அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் இறக்கும் உயிர்கள்—வேண்டுமென்றோ வேண்டாமலோ—புழு பூச்சிகளைப் போன்றவர்களாக இருந்தாலும், பரமகதியை அடைவார்கள்।

Verse 22

यो दद्यात्काञ्चनं मेरुं कृत्स्नां वाऽपि वसुन्धराम् । यः पूजयति पृथ्वीशं स तयोरधिकः स्मृतः

யார் பொன்னால் ஆன மேரு மலையையோ அல்லது முழு பூமியையோ தானமாக அளித்தாலும், அவற்றைவிட மேலானவன் என்று ப்ருத்வீசனை வழிபடுபவன் கருதப்படுகிறான்।

Verse 23

ईश्वर उवाच । इति दत्त्वा वरान्देवस्तत्रैवांतरधीयत । पृथिवीश्वरनामाभूत्तत्प्रभृत्येव शंकरः

ஈசுவரன் கூறினார்—இவ்வாறு வரங்களை அளித்துத் தேவன் அங்கேயே அந்தர்தானமானான். அந்நாள்முதல் சங்கரன் ‘பிருதிவீஸ்வரன்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றான்.

Verse 24

पुनरस्मिन्महाकल्पे वाराह इति विश्रुते । कदाचिद्दक्षशापेन क्षीणश्चन्द्रो बभूव ह

மீண்டும் ‘வராஹ கல்பம்’ எனப் புகழ்பெற்ற இந்த மகாகல்பத்தில், ஒருமுறை தக்ஷனின் சாபத்தால் சந்திரன் சுருங்கினான்.

Verse 25

पपात भूतले देवि यक्ष्मणा पीडितः शशी । क्षेत्रं प्रभासमासाद्य तन्महोदधिसंनिधौ

தேவி! யக்ஷ்மா நோயால் துன்புற்ற சந்திரன் பூமியில் விழுந்தான்; பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து மகாசமுத்திரத்தின் அருகில் தங்கினான்.

Verse 26

दृष्ट्वा पृथ्वीश्वरं लिंगं सप्रभावं महाप्रभम् । तत्पूजानिरतो भूत्वा वर्षाणां तु सहस्रकम्

மிகுந்த சக்தியும் பேரொளியும் கொண்ட பிருதிவீஸ்வர லிங்கத்தைத் தரிசித்து, அவன் அதன் பூஜையில் ஈடுபட்டு முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 27

अतपत्स तपो रौद्रं शीर्णपर्णांबुभक्षकः । यतः समभवद्दीप्त्या सर्वाह्लादकरः शशी

உதிர்ந்த இலைகளும் நீரும் மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு அவன் கடும் தவம் செய்தான்; அந்தத் தவத்தால் சந்திரன் மீண்டும் ஒளிவீசி அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி அளிப்பவனானான்.

Verse 28

तल्लिंगस्यैव माहात्म्यात्ततश्चंद्रेश्वरोऽभवत् । तस्य लिंगस्य माहात्म्याच्चंद्रमा गतकल्मषः

அந்த லிங்கத்தின் மகிமையால் அவர் ‘சந்திரேஸ்வரர்’ எனப் பெயர் பெற்றார்; அதே லிங்கத்தின் பெருமையால் சந்திரன் கல்மஷம் நீங்கினான்.

Verse 29

अवाप सिद्धिमत्युग्रां स्पर्शलिंगप्रकाशिनीम् । सोमनाथेति यां प्राहुः प्रसिद्धां लिंगरूपिणीम्

அவன் மிகுந்த உக்கிரமும் அபூர்வமுமான ஒரு சித்தியை அடைந்தான்—ஸ்பர்ஷலிங்கத்தின் ஒளிமகிமையை வெளிப்படுத்தும், லிங்கரூபிணி, ‘சோமநாத’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 30

इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं चन्द्रदैवतम् । श्रुतं हरति पापानि तथाऽरोग्यं प्रयच्छति

இவ்வாறு சுருக்கமாக சந்திரதெய்வத்தின் மகிமை கூறப்பட்டது. இதைக் கேட்பதாலேயே பாவங்கள் நீங்கும்; மேலும் ஆரோக்கியம் அருளும்.

Verse 98

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मध्ययात्रायां पृथ्वीश्वर माहात्म्यवर्णनंनामाष्टनवतितमोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் மத்தியயாத்திரைப் பகுதியில் ‘பிருத்வீஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் தொண்ணூற்றெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.