Adhyaya 97

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि योगेश्वरमिति श्रुतम् । कामेशाद्वायवे भागे धनुषां सप्तके स्थितम्

ஈசுவரன் கூறினான்—மகாதேவி, அதன் பின் ‘யோகேசுவரம்’ எனப் புகழ்பெற்ற லிங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அது காமேசுவரரின் வடமேற்கு திசையில் ஏழு தனுசு தூரத்தில் உள்ளது.

Verse 2

लिंगं महाप्रभावं हि दर्शनात्पापनाशनम् । पूर्वे युगे तु संख्यातं गणेश्वरमिति श्रुतम्

இந்த லிங்கம் மிகுந்த மகாப்ரபாவம் உடையது; இதன் தரிசனமாத்திரத்தால் பாவங்கள் நாசமடையும். முன்னைய யுகத்தில் இது ‘கணேசுவரம்’ எனப் புகழப்பட்டது என்று கேள்வி.

Verse 3

पुरा मम गणा देवि असंख्याता महावलाः । क्षेत्रं माहेश्वरं ज्ञात्वा प्रभासं समुपागमन्

தேவி, முற்காலத்தில் என் கணங்கள்—எண்ணிலடங்காத மகாபலவான்கள்—பிரபாசத்தை மாஹேசுவரத் திருத்தலமாக அறிந்து அங்கு வந்தனர்.

Verse 4

तत्रस्थाश्च तपो घोरं तेपुस्ते योगमाश्रिताः । दिव्याब्दानां सहस्रं तु ततस्तुष्टो महेश्वरः

அங்கு தங்கி, யோகத்தில் நிலைத்து அவர்கள் கடுந்தவம் செய்தனர். பின்னர் ஆயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் கழித்து மகேசுவரன் திருப்தியடைந்தான்.

Verse 5

यस्मा त्षडंगयोगेन तेषां तुष्टो वृषध्वजः । तेन योगेश्वरं नाम लिंगं योगफलप्रदम्

ஆறங்க யோக சாதனையால் வृषத்வஜன் (சிவன்) அவர்கள்மேல் திருப்தியடைந்தான்; ஆகவே அந்த லிங்கம் ‘யோகேசுவரம்’ எனப் பெயர்பெற்று, யோகத்தின் பலனை அருள்கிறது.

Verse 6

यस्तमर्चयते भक्त्या सम्यक्पूजाविधानतः । स योगसिद्धिमाप्नोति मोदते दिवि देववत्

எவன் பக்தியுடன் முறையான பூஜாவிதிகளின்படி அவரைச் சரியாக அர்ச்சிக்கிறானோ, அவன் யோகசித்தியை அடைந்து, விண்ணுலகில் தேவர்போல் மகிழ்வான்।

Verse 7

यो दद्यात्कांचनं मेरुं कृत्स्नां चैव वसुन्धराम् । योगेशं पूजयेद्यस्तु स तयोरधिकः स्मृतः

ஒருவன் பொன்னாலான மேருவையும் முழு பூமியையும் தானமாக அளித்தாலும், யோகேசனைப் பூஜிப்பவன் அவை இரண்டையும் விட உயர்ந்தவன் எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 8

वृषभस्तत्र दातव्यः संपूर्णफलहेतवे । एवमेकादश प्रोक्ता रुद्राः प्राभासमाश्रिताः । नित्यं पूज्याश्च वंद्याश्च क्षेत्रस्य फलमीप्सुभिः

அங்கே முழுமையான பலன் பெறுவதற்காக வृषபத்தைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். இவ்வாறு பிரபாசத்தில் தங்கிய பதினொன்று ருத்ரர்கள் கூறப்பட்டுள்ளனர்; க்ஷேத்திரப் பலனை நாடுவோர் அவர்களை எப்போதும் பூஜித்து வணங்க வேண்டும்।

Verse 9

य एतां चैव शृणुयाद्रुद्रैकादशसंहिताम् । तस्य क्षेत्रफलं सर्वं प्रभासांतरवासिनः

எவன் இந்த பதினொன்று ருத்ரர்களைப் பற்றிய தொகுப்பைச் செவிமடுக்கிறானோ, அவன் பிரபாசத்தின் உள்ளே வாழ்பவனைப் போல முழுக் க்ஷேத்திரப் பலனையும் பெறுவான்।

Verse 10

यश्चैतान्नैव जानाति रुद्रान्प्राभासमाश्रितान् । स क्षेत्रमध्यसंस्थोऽपि नास्त्येव स पशुः स्मृतः

பிரபாசத்தில் தங்கியுள்ள இந்த ருத்ரர்களை அறியாதவன், க்ஷேத்திரத்தின் நடுவே நின்றாலும் எந்தப் பலனும் பெறான்; அவன் மிருகத்துக்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுகிறான்।

Verse 11

एतेषां चैव रुद्राणां सर्वान्वाप्येकमेव वा । सोमेश्वरं पूजयित्वा जपेद्वै शतरुद्रियम् । सर्वेषां लभते पुण्यं रुद्राणां नात्र संशयः

இவ்வெல்லா ருத்ரர்களையும் முழுமையாக உள்ளடக்கியும் அல்லது அவர்களில் ஒருவரையே நோக்கியும், சோமேஸ்வரரை முறையாகப் பூஜித்து நிச்சயமாக சதருத்ரீயத்தை ஜபிக்க வேண்டும். அதனால் எல்லா ருத்ரர்களின் புண்ணியம் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 12

इदं रहस्यं संख्यातं माहात्म्यं तव भामिनि । रुद्राणां पापशमनं श्रुतं पुण्यविवर्द्धनम्

ஒளிமிகு அம்மையே (பாமினி), உனக்காக இந்த ரகசியமான, ஒழுங்காகக் கூறப்பட்ட மஹாத்மியம் உரைக்கப்பட்டது. இது ருத்ரர்களுக்குரிய புனிதக் கீர்த்தி; கேட்டால் பாவநாசம் செய்து புண்ணியத்தை வளர்க்கும்।

Verse 97

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये योगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மஹாத்மியத்தில் ‘யோகேஸ்வர மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் தொண்ணூற்றேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।