Adhyaya 91

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि त्र्यंबकेश्वरमव्ययम् । तत्पंचमं समाख्यातं रुद्राणामादिदैवतम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் அழிவிலாத திர்யம்பகேஸ்வரனை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்; அவர் (வரிசையில்) ஐந்தாவதும், ருத்ரர்களின் ஆதிதெய்வமுமாக அறிவிக்கப்படுகிறார்.

Verse 2

शिखंडीश्वरमाख्यातं पूर्वं त्रेतायुगे प्रिये । तच्चाद्याहं प्रवक्ष्यामि यथा संज्ञायते नरैः

அன்பே! திரேதாயுகத்தில் இது முன்பு ‘சிகண்டீஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது; இப்போது மக்கள் இதை எவ்வாறு அறிகிறார்களோ அதை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 3

अस्ति सांबपुरं देवि तत्रस्थं परमेश्वरि । तस्यैवोत्तरदिग्भागे स्थानं कापालिकं स्मृतम्

தேவி, பரமேஸ்வரி! அங்கே ‘சாம்பபுரம்’ என்னும் நகரம் உள்ளது. அதன் வடதிசைப் பகுதியில் ‘காபாலிக ஸ்தானம்’ என்று நினைவுகூரப்படும் இடம் உள்ளது.

Verse 4

कपालेश्वरनामा च यत्रेशो लिंगमूर्तिमान् । संस्थितः पापनाशाय दर्शनात्स्पर्शनान्नृणाम्

அங்கே ‘கபாலேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தில் லிங்கமூர்த்தியாக ஆண்டவன் நிறுவப்பட்டுள்ளார்; மனிதரின் பாவங்கள் தரிசனத்தாலும், தொடுதலாலும் கூட அழிகின்றன.

Verse 5

तस्मादीशानदिग्भागे धनुषां षोडशांतरे । त्र्यंबकेश्वरनामा च तत्र रुद्रः स्थितः स्वयम्

அந்த இடத்திலிருந்து ஈசான (வடகிழக்கு) திசையில் பதினாறு வில்-அளவு தூரத்தில், ‘திர்யம்பகேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தில் ருத்ரன் தாமே அங்கே உறைகிறார்.

Verse 6

सर्वानुग्रहकर्त्ता च सर्वकामफलप्रदः । पुरा यत्रातपद्देवि तपो घोरं सुदुष्करम् । गुरुर्नामा ऋषिवरो देवदानवदुःसहम्

அவர் அனைவருக்கும் அருள்புரிவோரும், எல்லா நியாயமான விருப்பங்களுக்கும் பலன் அளிப்போரும் ஆவார். தேவி, முற்காலத்தில் அதே இடத்தில் ‘குரு’ என்னும் சிறந்த ரிஷி, தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் கூட தாங்க முடியாத அளவு கடுமையான, மிக அரிய தவத்தை செய்தார்.

Verse 7

कोटीनां त्रितयं येन त्र्यंबको मंत्रनायकः । जप्तो दिव्येन विधिना त्रिकालं पूज्य शंकरम्

அவரால் மந்திரங்களில் தலைவனான ‘திர்யம்பக’ மந்திரம் தெய்வீக விதியின்படி மூன்று கோடி முறை ஜபிக்கப்பட்டது; மேலும் மூன்று காலங்களிலும் சங்கரரை வழிபட்டார்.

Verse 8

ततः प्रसाद्य देवेशं दिव्यैश्वर्यमवाप सः । चक्रे नाम स्वयं तस्य त्र्यंबकेश्वरमव्ययम्

பின்பு தேவேசனைப் பிரசன்னப்படுத்தி அவன் தெய்வீக ஐஸ்வர்யத்தை அடைந்தான்; மேலும் அந்த லிங்கத்திற்கு அவன் தானே ‘திர்யம்பகேஸ்வர’ எனும் அழியாப் பெயரை நிறுவினான்.

Verse 9

जप्त्वा तु त्र्यंबकं मंत्रं यतः सिद्धिमवाप सः । दिव्याष्टगुणमैश्वर्यं तेनासौ त्र्यंबकेश्वरः

திர்யம்பக மந்திரத்தை ஜபித்து அவன் சித்தியை அடைந்ததால், எட்டு குணங்களால் நிறைந்த தெய்வீக ஐஸ்வர்யத்தைப் பெற்றான்; ஆகவே அந்த (லிங்கம்) ‘திர்யம்பகேஸ்வர’ எனப் புகழப்பட்டது.

Verse 10

सर्वपातक विध्वंसी दर्शनात्स्पर्शनादपि । यस्त्र्यंबकं जपेद्विप्रस्त्र्यंबकेश्वरसंनिधौ । स प्राप्नोति महासिद्धिं प्रत्यक्षं रुद्र एव सः

இது தரிசனத்தாலும் ஸ்பரிசத்தாலும் கூட எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது. திர்யம்பகேஸ்வரன் சந்நிதியில் திர்யம்பக மந்திரத்தை ஜபிக்கும் பிராமணன் மகாசித்தியை அடைகிறான்—அவன் வெளிப்படையாக ருத்ரனே ஆகிறான்.

Verse 11

दर्शनादपि तस्याथ पापं याति सहस्रधा । यस्तं पूजयते भक्त्या विधिना भावमास्थितः । वामदेवेन मंत्रेण स मुक्तः पातकैर्भवेत्

அவரைத் தரிசித்தாலே பாவம் ஆயிரமடங்கு சிதறி விடும். முறையான விதியுடன், உள்நிலைச் சுத்தமான பாவத்துடன், பக்தியால் அவரை வழிபடுகிறவன் வாமதேவ மந்திரத்தால் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 12

चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां तत्र यो जागृयान्निशि । पूजास्तुतिकथाभिश्च स प्राप्नोतीप्सितं फलम्

சைத்ர சுக்ல சதுர்தசியின் இரவில் அங்கே யார் ஜாகரணம் செய்கிறாரோ—பூஜை, ஸ்துதி, புனிதக் கதாபாராயணங்களில் ஈடுபட்டு—அவன் விரும்பிய பலனை அடைவான்.

Verse 13

धेनुस्तत्रैव दातव्या सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

யாத்திரையின் முழுப் பலனை விரும்புவோர், அந்தப் புனிதத் தலத்திலேயே முறையாக கோதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 14

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । त्र्यंबकेश्वररुद्रस्य नृणां पुण्यफलप्रदम्

தேவி! இவ்வாறு நான் திர்யம்பகேஸ்வர ருத்ரனின் பாபநாசக மஹாத்மியத்தை உரைத்தேன்; அது மனிதர்க்கு புண்ணியப் பலன் அளிக்கும்.

Verse 91

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये त्र्यंबकेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸக் கண்டத்தில், முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ர மஹாத்ம்யத்தின் உட்பட்ட ஏகாதச ருத்ர மஹாத்ம்யத்தில் ‘திர்யம்பகேஸ்வர மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் தொண்ணூற்றொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।