Adhyaya 90

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चतुर्थं रुद्रमुत्तमम् । वृषभेश्वरनामानं कल्पलिंगं सुरप्रियम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—மகாதேவி, அதன் பின் சிறந்த நான்காம் ருத்ரனிடம் செல்ல வேண்டும்; ‘வೃಷபேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற அவனுடைய கல்பலிங்கம் தேவர்களுக்கு மிகப் பிரியம்.

Verse 2

बालरूपी महादेवि यत्र ब्रह्मा स्वयं स्थितः । तस्यैव चोत्तरे भागे धनुषां त्रितये स्थितम्

மகாதேவி, எங்கு பிரம்மா தாமே தெய்வக் குழந்தை வடிவில் தங்கியிருக்கிறாரோ, அதன் வடபுறத்தில் மூன்று வில்-நீளத் தூரத்தில் (இப்புனிதத் தலம்) அமைந்துள்ளது.

Verse 3

आद्यं महाप्रभावं हि नापुण्यो वेद मानवः । तस्यैव कल्पनामानि सांप्रतं प्रब्रवीमि ते

உண்மையாக, புண்ணியம் அற்ற மனிதன் அதன் ஆதிமகா-பிரபாவத்தை அறியமாட்டான்; ஆகவே இப்போது அதன் பல கல்பங்களில் உள்ள நியமிக்கப்பட்ட பெயர்களை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 4

पूर्वकल्पे महादेवि ब्रह्मेश्वर इति स्मृतः । ब्रह्मणाराधितः पूर्वं वर्षाणामयुतं प्रिये

மகாதேவி, முன்னைய கல்பத்தில் அவர் ‘பிரஹ்மேஸ்வர’ என நினைவுகூரப்பட்டார்; பிரியே, பழங்காலத்தில் பிரம்மா பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அவரை ஆராதித்தார்.

Verse 5

सृष्टिकामेन देवेन ततस्तुष्टो महेश्वरः । चतुर्विधां भूतसृष्टिं ततश्चक्रे पितामहः

படைப்பை விரும்பிய தேவர் (பிரம்மா) வழிபட்டதால் மகேஸ்வரன் திருப்தியடைந்தான்; அப்போது பிதாமஹன் (பிரம்மா) நான்கு வகை உயிர்களின் படைப்பை உருவாக்கினான்.

Verse 6

ब्रह्मणस्त्वीशभावेन गतस्तुष्टिं यतो हरः । तेन ब्रह्मेश्वरं नाम तस्मिंल्लिंगे पुराऽभवत्

பிரம்மாவின் ஈசபாவமிகு பக்தியால் ஹரன் திருப்தியடைந்தான்; ஆகவே பழங்காலத்தில் அந்த லிங்கம் ‘பிரம்மேஸ்வர’ எனப் பெயர் பெற்றது.

Verse 7

ततो द्वितीयकल्पे तु संप्राप्ते वरवर्णिनि । रैवतेश्वरनामेति प्रख्यातं धरणीतले

பின்பு, அழகிய நிறமுடையவளே, இரண்டாம் கல்பம் வந்தபோது அது பூமியில் ‘ரைவதேஸ்வர’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது.

Verse 8

रैवतो नाम राजाऽभूद्ब्रह्मांडे सचराचरे । जगद्योनिर्जिगायेदं तल्लिंगस्य प्रभावतः

இந்தச் சராசரமுள்ள பிரம்மாண்டத்தில் ‘ரைவத’ என்ற அரசன் இருந்தான். அந்த லிங்கத்தின் மகிமையால் அவன் இந்த உலகை—உலகின் ஆதியெனப்படும் இதையே—வென்றான்.

Verse 9

रैवतेश्वरनामाभूत्तेन लिंगं महाप्रभम् । पुनस्तृतीयकल्पे तु संप्राप्ते वरवर्णिनि

இவ்வாறு அந்த மகாபிரப லிங்கம் ‘ரைவதேஸ்வர’ என அழைக்கப்பட்டது. மீண்டும், அழகியவளே, மூன்றாம் கல்பம் வந்தபோது…

Verse 10

वृषभेश्वरनामाभूत्तस्य लिंगस्य भामिनि । ममैव वाहनं योऽसौ धर्मोयं वृषरूपधृक्

ஒளிமிகு பெண்ணே, அப்போது அந்த லிங்கம் ‘விருஷபேஸ்வர’ எனப் பெயர் பெற்றது. தர்மத்தின் வடிவமாய் விருஷப ரூபம் தரித்த அந்தக் காளையே என் வாகனம்.

Verse 11

तेन तत्पूजितं लिंगं दिव्याब्दानां सहस्रकम् । ततस्तुष्टेन देवेशि नीतः सायुज्यतां वृषः

அவன் அந்த லிங்கத்தை ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் வரை வழிபட்டான். பின்னர் திருப்தியடைந்த தேவேஸ்வரன், தேவேசி, வृषனை சாயுஜ்யம்—பரம ஒன்றுபாடு—அடையச் செய்தான்.

Verse 12

तेन तल्लिंगमभवद्वृषभेशेति भूतले । ततश्चतुर्थे संप्राप्ते वाराहेकल्प संज्ञिते

அந்த நிகழ்வினால் அந்த லிங்கம் பூமியில் ‘வृषபேச’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது. பின்னர் ‘வாராஹ கல்பம்’ எனப்படும் நான்காம் கல்பம் வந்தபோதும் அதன் மகிமை நிலைத்தது.

Verse 13

अष्टाविंशतिमे तत्र त्रेतायुगमुखे तदा । इक्ष्वाकुर्नाम राजाऽभूत्सूर्यवंशविभूषणः

அங்கே இருபத்தெட்டாம் முறையில், திரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில், இக்ஷ்வாகு என்னும் அரசன் தோன்றினான்—சூரிய வம்சத்தின் அலங்காரம் அவன்.

Verse 14

स लिंगं पूजयामास त्रिकालं भक्तिभावितः । एकाहारो जिताहारो भूभिशायी जितेंद्रियः

பக்தியால் நிறைந்தவனாய் அவன் தினமும் மூன்று காலங்களிலும் லிங்கத்தை வழிபட்டான். அவன் ஒருவேளை உண்பவன், உணவைக் கட்டுப்படுத்துபவன், தரையில் உறங்குபவன், புலன்களை வென்றவன்.

Verse 15

एवं काले बहुविधे ततस्तुष्टो महेश्वरः । ददौ राज्यं महोदग्रं संततिं पुत्र पौत्रिकीम्

இவ்வாறு பலவகைத் தவங்களில் நீண்ட காலம் கடந்தபின் மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்தான். அவனுக்கு மிகச் செழித்த அரசையும், மகன்-பேரன் வரை தொடரும் இடையறாத சந்ததியையும் அருளினான்.

Verse 16

इक्ष्वाक्वीश्वरनामाभूत्तेनेदं लिंगमुत्तमम् । यस्तं पूजयते भक्त्या देवं वृषभवाहनम्

அவராலேயே இந்த உத்தம லிங்கம் ‘இக்ஷ்வாக்வீஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது. பக்தியுடன் வृषபவாஹனனான தேவன் சிவனைப் பூஜிப்பவன் வாக்குறுதியான புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 17

सप्तजन्मकृतैः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । त्रिंशद्धनुष्प्रमाणेन तस्य क्षेत्रचतुर्द्दिशम्

அவன் ஏழு பிறவிகளில் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை. அந்தக் க்ஷேத்திரம் நான்கு திசைகளிலும் முப்பது வில்-அளவு வரை விரிந்துள்ளது.

Verse 18

स्नानं जाप्यं बलिं होमं पूजां स्तोत्रमुदीरणम् । तस्मिंस्तीर्थे तु यः कुर्यात्तत्सर्वं चाक्षयं भवेत्

ஸ்நானம், ஜபம், பலி, ஹோமம், பூஜை, ஸ்தோத்திர உச்சரிப்பு—அந்த தீர்த்தத்தில் யார் எதைச் செய்தாலும், அது அனைத்தும் அழியாப் புண்ணியமாகும்.

Verse 19

चतुष्कोणांतरा क्षेत्रमेवं मात्राप्रमाणतः । एकरात्रोषितो भूत्वा तस्य लिंगस्य सन्निधौ

அளவுப்பிரமாணப்படி இந்தக் க்ஷேத்திரம் சதுரக்கோண (சதுர) எல்லையுடையது. அந்த லிங்கத்தின் சன்னிதியில் ஒரு இரவு தங்கினால் பக்தன் பலனை அடைவான்.

Verse 20

ब्रह्मचर्येण जागर्त्ति स पापैः संप्रमुच्यते । होमजाप्यसमाधिस्थो नृत्यगीतादिवादनैः

பிரம்மச்சரியத்தைப் பேணி ஜாகரணம் செய்பவன் பாவங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபடுவான். ஹோமம், ஜபம், சமாதியில் நிலைத்து, பக்தியுடன் நடனம்-பாடல்-வாத்தியங்களை அர்ப்பணித்தாலும் அவன் தூய்மை-பலனை அடைவான்.

Verse 21

गोघ्नो वा ब्रह्महा पापी मुच्यते दुष्कृतैर्नरः । यः संप्रीणयते विप्रांस्तत्र भोज्यैः पृथग्विधैः

பசுக்கொலை செய்தவனாகவோ, பிராமணஹத்தி பாவியாவோ இருந்தாலும், அங்கே பலவகை உணவுகளால் பிராமணர்களை மகிழ்விப்பவன் தன் தீவினைகளிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 22

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता । भैरवं चैव केदारं पुष्करं द्रुतिजंगमम्

அங்கே ஒரே ஒரு பிராமணருக்கு உணவளித்தாலே கோடி பேருக்கு அளித்ததற்குச் சமமான பலன் உண்டாகும். அங்கே பைரவம், கேதாரம், புஷ்கரம், துருதிஜங்கம தீர்த்தமும் உள்ளன.

Verse 23

वाराणसी कुरुक्षेत्रं महा कालं च नैमिषम् । एतत्तीर्थाष्टकं देवि तस्मिंल्लिंगे व्यवस्थितम्

தேவி! வாராணசி, குருக்ஷேத்திரம், மகாகாலம், நைமிஷம் முதலிய எட்டு தீர்த்தங்களின் முழுத் தொகுதியும் அந்த லிங்கத்திலேயே நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 24

माघे कृष्णचतुर्द्दश्यां तत्र यो जागृयान्निशि । संपूज्य विधिना देवं स तीर्थाष्टफलं लभेत्

மாசி (மா஘) மாதக் கிருஷ்ண சதுர்தசி இரவில் அங்கே விழித்திருந்து விதிப்படி இறைவனைப் பூஜிப்பவன் எட்டு தீர்த்தங்களின் முழுப் பலனையும் பெறுவான்.

Verse 25

ददाति तत्र यः पिण्डं नष्टेन्दौ शिवसंनिधौ । तृप्यन्ति पितरस्तस्य यावद्ब्रह्मदिनान्तकम्

அங்கே அமாவாசையில் சிவன் சன்னிதியில் பிண்டம் அளிப்பவனின் பித்ருக்கள் பிரம்மாவின் ஒரு நாளின் முடிவுவரை திருப்தியுடன் இருப்பர்.

Verse 26

दधिक्षीर घृतेनैव पंचगव्यकुशोदकैः । कुंकुमागरुकर्पूरैस्तल्लिगं पूजयेन्निशि

இரவில் அந்த லிங்கத்தை தயிர், பால், நெய் ஆகியவற்றால்; பஞ்சகவ்யமும் குசையால் புனிதப்படுத்திய நீரும் கொண்டு; குங்குமம், அகறு, கற்பூரம் ஆகியவற்றால் வழிபட வேண்டும்।

Verse 27

संमंत्र्याघोरमंत्रेण ध्यात्वा देवं सदाशिवम् । एवं कृत्वा महादेवि मुच्यते पंचपातकैः

அகோர மந்திரத்தால் முறையாக ஆவாஹனம் செய்து, சதாசிவப் பெருமானைத் தியானித்தால், ஓ மகாதேவி—இவ்வாறு செய்வதால் ஐந்து மகாபாதகங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்।

Verse 28

अष्टम्यां च चतुर्द्दश्यां दध्ना संस्नापयेद्यदि । स ब्राह्मणश्चतुर्वेदो जायते नात्र संशयः

அஷ்டமியும் சதுர்தசியும் அன்று தயிரால் (இறைவனுக்கு) அபிஷேகம் செய்தால், அவன் நான்கு வேதங்களிலும் தேர்ந்த பிராமணனாகப் பிறப்பான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 29

क्षीरेण स्नापयेद्देवि यदि तं वृषभेश्वरम् । सप्तधेनुसहस्राणां स फलं विंदते महत्

ஓ தேவி, வृषபேஸ்வரரைப் பாலால் அபிஷேகம் செய்பவன், ஏழாயிரம் பசுக்களைத் தானம் செய்ததற்குச் சமமான மாபெரும் பலனை அடைவான்।

Verse 30

जन्मांतरेण यत्पापं सांप्रतं यत्कृतं प्रिये । तत्सर्वं नाशमायाति घृतस्नानेन भामिनि

ஓ பிரியே, முந்தைய பிறவியில் செய்த பாவமும் இப்பிறவியில் இப்போது செய்த பாவமும், ஓ பிரகாசமானவளே—நெய்யால் அபிஷேகம் செய்தால் அனைத்தும் அழிந்துவிடும்।

Verse 31

पंचगव्येन यो देवि स्नापयेद्वृषभेश्वरम् । स दहेत्सर्वपापानि सर्वयज्ञफलं लभेत्

தேவி! யார் பஞ்சகவ்யத்தால் வृषபேஸ்வரரை அபிஷேகம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களையும் எரித்து, எல்லா யாகங்களின் பலனையும் பெறுவார்.

Verse 32

तद्दृष्ट्वा ब्रह्महा गोघ्नः स्तेयी च गुरुतल्पगः । शरणागतघाती च मित्रविश्रंभघातकः

அந்த (புனித லிங்க/திருச்சன்னிதி) தரிசனமாத்திரத்தாலே பிராமணஹந்தன், கோஹந்தன், திருடன், குருதல்பகன், சரணாகதனை கொன்றவன், நம்பிய நண்பனைத் துரோகித்தவனும் பாவத்திலிருந்து அசைந்து விடுவான்.

Verse 33

दुष्टपापसमाचारो मातृहा पितृहा तथा । मुच्यते सर्वपापैस्तु तल्लिंगाराधनोद्यतः

தீய நடத்தை கொண்டு பாவத்தில் மூழ்கியவன்—even தாயைக் கொன்றவனோ தந்தையைக் கொன்றவனோ—அந்த லிங்காராதனையில் உறுதியாக இருந்தால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 34

कार्तिकं सकलं यस्तु पूजयेद्ब्रह्मणा सह । ब्रह्मेश्वरं महालिंगं स मुक्तः पातकैर्भवेत्

முழு கார்த்திக மாதமெங்கும் பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து பிரம்மேஸ்வரரின் மகாலிங்கத்தைப் பூஜிப்பவன் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 35

तेन दत्तं भवेत्सर्वं गुरवस्तेन तोषिताः । श्राद्धं कृतं गयातीर्थे तेन तप्तं महत्तपः । येन देवाधिदेवोऽसौपूजितो वृषभेश्वरः

தேவர்களின் தேவனான வृषபேஸ்வரரை யார் பூஜித்தாரோ, அவர் செய்தது போல எல்லா தானங்களும் அளிக்கப்பட்டன; குருமார்கள் திருப்தியடைந்தனர்; கயாதீர்த்தத்தில் ஸ்ராத்தம் நிறைவேறியது; மகத்தான தவமும் மேற்கொள்ளப்பட்டது—ஏனெனில் அவர் வृषபேஸ்வரரை ஆராதித்தார்.

Verse 36

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं देवपूजितम् । वृषभेश्वरदेवस्य कल्पलिंगस्य भामिनि

தேவி, அழகியவளே! தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் வृषபேஸ்வர தேவனின் கல்பலிங்கத்தின் மகிமையை நான் உனக்குக் கூறினேன்.

Verse 37

यः शृणोति महादेवि माहात्म्यं दैवदेवतम् । मूर्खो वा पंडितो वाऽपि स याति परमां गतिम्

மகாதேவி! இந்த தெய்வத் தெய்வத்தின் மகிமையை யார் கேட்கிறாரோ—அவர் மூடராயினும் பண்டிதராயினும்—பரமகதியை அடைவார்.

Verse 90

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये वृषवाहनेश्वरमाहाम्यवर्णनंनाम नवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தில், முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பட்ட ஏகாதசருத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘வೃಷவாஹனேஸ்வர மகிமை விளக்கம்’ எனும் தொண்ணூறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.