Adhyaya 79

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लकुलीशं महाप्रभम् । तस्य पश्चिमदिग्भागे धनुषां सप्तके स्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஹே மகாதேவி, அதன் பின் மகாபிரபுவான லகுலீசரைத் தரிசிக்கச் செல்ல வேண்டும். அவர் மேற்குத் திசைப் பகுதியில் ஏழு வில் தூரத்தில் நிலைத்துள்ளார்.

Verse 2

पापघ्नं सर्वजंतूनां शांतं मूर्तिस्थितं प्रभुम् । समायातं महाक्षेत्रे तत्र कायावरोहणात्

அனைத்து உயிர்களின் பாவங்களை அழிக்கும், அமைதியான, வெளிப்பட்ட திருமேனியில் நிலைத்த ஆண்டவன் அந்தப் புனித ‘காயாவரோஹண’த்திலிருந்து அங்கே மகாக்ஷேத்திரம் (பிரபாசம்) வந்தடைந்தார்.

Verse 3

कृत्वा तत्र तपश्चोग्रं दीक्षयित्वात्मशिष्य कान् । कुशकादींश्च चतुर उक्त्वा शास्त्राण्यनेकशः

அங்கே அவர் கடும் தவம் செய்து, தம் சீடர்களுக்கு தீட்சை அளித்து, குசக முதலிய திறமையாளர்களுக்கு உபதேசித்து, பலமுறை சாஸ்திரங்களை விளக்கினார்.

Verse 4

न्यायवैशेषिकादीनि ततः सिद्धिं परां गतः । एवं ज्ञात्वा तु यः सम्यक्तं समर्चयते नरः

ந்யாயம், வைசேஷிகம் முதலிய தத்துவங்களை நிறுவி அவர் பரம சித்தியை அடைந்தார். இதை அறிந்து யார் அவரை முறையாக வழிபடுகிறாரோ, அவரே உண்மையில் சரியான வழிபாட்டைச் செய்கிறார்.

Verse 5

कार्त्तिक्यां तु विशेषेण अयने चोत्तरेपि वा । विद्यादानं च तत्रैव दद्याद्विप्राय शालिने

கார்த்திக மாதத்தில் சிறப்பாகவும், அல்லது உத்தராயண காலத்திலும், அங்கேயே வித்யாதானம் செய்ய வேண்டும்; ஒழுக்கமுள்ள தகுதியான பிராமணருக்கு அதை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 6

सप्तजन्मानि विप्रस्य धनाढ्यस्य कुले शुभे । जायते मतिमान्धीमाञ्छ्रीमानेवं पुनःपुनः

ஏழு பிறவிகள் வரை அவன் மீண்டும் மீண்டும் செல்வமிக்க பிராமணரின் நல்வம்சத்தில் பிறக்கிறான்—அறிவாளி, ஞானி, செல்வச் செழிப்புடையவன்.

Verse 79

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये लकुलीश्वरमाहात्म्य वर्णनंनामैकोनाशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாச க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்ய’ பகுதியில் ‘லகுலீஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் எழுபத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.