Adhyaya 78
ஈஸ்வரன் மகாதேவியிடம்—ஆக்னேய திசையில், ‘ஐந்து வில்’ அளவுக்குள் அமைந்துள்ள வைஶ்வானரேஸ்வர தெய்வத்திடம் செல்லுமாறு உபதேசிக்கிறார். அந்தத் தெய்வம் தரிசனத்தாலும் ஸ்பரிசத்தாலும் பாபநாசகன், மலம் நீக்குபவன் எனப் போற்றப்படுகிறது. பின் ஒரு போதகக் கதை—ஒரு முறை ஒரு சுகன் (கிளி) அரண்மனையில் கூடு கட்டி துணையுடன் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தது. பக்தியால் அல்ல, கூடின் பற்றால் அவர்கள் வழக்கமாக பிரதட்சிணை செய்தனர்; காலப்போக்கில் இருவரும் இறந்தனர். அந்தத் தலத்தின் மகிமையால் அவர்கள் ஜாதிஸ்மரராகப் பிறந்து லோபாமுத்ரா, அகஸ்தியர் எனப் புகழடைந்தனர். முன்னைய உடலை நினைத்து அகஸ்தியர் ஒரு காத்தாவை உரைக்கிறார்—யாரேனும் விதிப்படி பிரதட்சிணை செய்து வஹ்னீசன் (அக்னிநாதன்) தரிசனம் செய்தால், அவன் புகழ் பெறுவான்; நான் முன்பு பெற்றதுபோல். இறுதியில் விதி—நெய் ஸ்நானத்தால் தெய்வத்திற்கு அபிஷேகம் செய்து, முறையாக பூஜித்து, நம்பிக்கையுடன் தகுதியான பிராமணருக்கு பொன் தானம் செய்ய வேண்டும். இதனால் தீர்த்தயாத்திரையின் முழுப் பலன் கிடைத்து, பக்தன் வஹ்னிலோகத்தை அடைந்து அழியாத காலம் ஆனந்துறுவான்.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं वैश्वानरेश्वरम् । तस्यैवाग्नेयकोणस्थं धनुषां पंचके स्थितम्
ஈஸ்வரர் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் வைஷ்வானரேஸ்வர தேவனை நாடிச் செல்ல வேண்டும். அது அதே இடத்தின் அக்னேய திசையில், ஐந்து வில் அளவு தூரத்தில் அமைந்துள்ளது.
Verse 2
पापघ्नं सर्वजंतूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि । तत्र कश्चिच्छुकः पूर्वं नीडं देवि चकार ह
இது எல்லா உயிர்களினதும் பாவங்களை அழிக்கிறது—வெறும் தரிசனத்தாலும் ஸ்பரிசத்தாலும் கூட. தேவி, அங்கே முன்பு ஒரு சுகன் (கிளி) தன் கூடு அமைத்தான்.
Verse 3
प्रासादे भार्यया सार्द्धं निवस न्सुचिरं स्थितः । ततस्तौ दंपती नित्यं प्रदक्षिणं प्रचक्रतुः
அவன் தன் மனைவியுடன் அந்தப் பிராசாதம் போன்ற ஆலயத்தில் நீண்ட காலம் தங்கி இருந்தான். பின்னர் அந்தத் தம்பதியர் தினமும் பிரதட்சிணை செய்தனர்.
Verse 4
कुलायस्य वशाद्देवि न तु भक्त्या कथंचन । कालेन महता तौ च पंचत्वं समुपस्थितौ
தேவி, இது எவ்விதத்திலும் பக்தியால் அல்ல; கூடு (ஆச்ரயம்) என்ற பழக்கவழக்கத்தின் வலிமையாலேயே. நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவர்கள் இருவரும் மரணத்தை அடைந்தனர்.
Verse 5
जातौ तेन प्रभावेन उक्तौ जातिस्मरौ भुवि । लोपामुद्रागस्त्यनामप्रसिद्धिं परमां गतौ
அந்தப் பலத்தினால் அவர்கள் பூமியில் ஜாதிஸ்மரராக (முன்ஜென்ம நினைவுடன்) பிறந்தனர். லோபாமுத்ரா, அகஸ்த்யர் என்ற பெயர்களால் உச்சப் புகழை அடைந்தனர்.
Verse 6
अथ गाथा पुरी गीता अगस्त्येन महात्मना । स्मरता पूर्वदेहं तु विस्मयेनानुभूतिजा
அப்போது மகாத்மா அகஸ்த்யர், தம் முன்தேகத்தை நினைத்து, வியப்பும் உள்ளுணர்வும் பிறப்பித்த ஒரு முழு காதாவை பாடினார்.
Verse 7
कृत्वा प्रदक्षिणं सम्यग्वह्नीशं यः प्रपश्यति । नूनं प्रसिद्धिमाप्नोति इतश्चाहं यथा पुरा
யார் முறையாகப் பிரதட்சிணை செய்து அக்னிதேவ ரூபமான வஹ்னீசனை தரிசிக்கிறாரோ, அவர் நிச்சயமாகப் புகழ் பெறுவார்—நான் முன்பு இங்கே பெற்றதுபோலவே।
Verse 8
एवं देवि तवाख्यातं माहात्म्यं वह्निदैवतम् । श्रुतं पापहरं नृणां सर्वकामफलप्रदम्
தேவி, இவ்வாறு உனக்கு அக்னிதெய்வத்தின் மஹாத்மியம் உரைக்கப்பட்டது; இதைச் செவிமடுத்தால் மனிதரின் பாவம் நீங்கி, எல்லா விருப்பங்களின் பலனும் கிடைக்கும்।
Verse 9
घृतेन तं तु संस्नाप्य विधिना वै समर्चयेत् । हेम दद्याच्च विप्रेंद्र सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः
நெய்யால் அந்தத் தெய்வத்திற்கு அபிஷேகம் செய்து விதிப்படி ஆராதிக்க வேண்டும்; ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, பின்னர் சரியான பக்தியுடன் பொன்னையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।
Verse 10
एवं कृत्वा विधानेन सम्यग्यात्राफलं लभेत् । वह्निलोकं तु संप्राप्य मोदते कालमक्षयम्
இவ்வாறு விதிப்படி செய்தால் யாத்திரையின் முழுப் பலன் கிடைக்கும்; மேலும் அக்னிலோகத்தை அடைந்து அழியாத காலம் வரை மகிழ்வான்।
Verse 78
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहरुया संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वैश्वानरेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टसप्तति तमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாசீதி-சாஹஸ்ர்யா ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘வைஶ்வானரேஶ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் எழுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।