Adhyaya 75

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं शाकलकलेश्वरम् । शाकल्येश्वरनैरृत्ये धनुषां षष्टिभिः स्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மகாதேவி, ‘சாகலகலேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அது சாகல்யேஸ்வரத்தின் நைர்ருத்யத்தில் (தென்மேற்கு) அறுபது தனுஷ் தூரத்தில் அமைந்துள்ளது.

Verse 2

तच्चतुर्युगनामाढ्यं स्मृतं पातकनाशनम् । पूर्वं कामेश्वरंनाम त्रेतायां पुलहेश्वरम्

அந்த (லிங்கம்) நான்கு யுகங்களிலும் பல பெயர்களால் விளங்குவதும், பாவங்களை அழிப்பதும் என நினைவுகூரப்படுகிறது. முன்னர் அதன் பெயர் ‘காமேஸ்வர’; திரேதா யுகத்தில் அது ‘புலஹேஸ்வர’ என அழைக்கப்பட்டது.

Verse 3

द्वापरे सिद्धिनाथं तु नारदेशं कलौ स्मृतम् । तथा कलकलेशं च नाम तस्यैव कीर्त्तितम्

த்வாபர யுகத்தில் அது ‘சித்திநாத’ என அழைக்கப்பட்டது; கலி யுகத்தில் ‘நாரதேச’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. அதே (லிங்கத்திற்கே) ‘கலகலேச’ என்ற பெயரும் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது.

Verse 4

समुद्रे च महापुण्ये यस्मिन्काले सरस्वती । आगता सा महाभागा हृष्टा तुष्टा सरिद्वरा । तस्य तोयस्य शब्देन सागरस्य महात्मनः

மிகப் புண்ணியமான கடலருகே, சரஸ்வதி வந்த அந்த வேளையில்—அந்த மகாபாக்யவதி, சிறந்த நதி, மகிழ்ந்து திருப்தியடைந்தாள்—அந்த மகாத்மா சாகரத்தின் நீரொலியால் (ஒரு தெய்வ நிகழ்வு எழுந்தது).

Verse 5

ततो देवाः सगन्धर्वा ऋषयः सिद्धचारणाः । नेदुः कलकलं तत्र तुमुलं लोमहर्षणम्

அப்போது தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், ரிஷிகள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோர் அங்கே மிகப் பெரும், மயிர்க்கூச்சம் தரும் ‘கலகல’ ஒலியுடன் பேராரவாரம் எழுப்பினர்।

Verse 6

तेन शब्देन महता मम मूर्त्तिः समुत्थिता । कल्कलेश्वरनामेति ततो लिंगं प्रकीर्तितम्

அந்த மாபெரும் ஒலியால் என் வெளிப்பட்ட மூர்த்தி எழுந்தது; ஆகவே அந்த லிங்கம் ‘கல்கலேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது।

Verse 7

इति ते पूर्ववृत्तांतं कथितं नामकार णम् । सांप्रतं तु यथा जातं पुनः कलकलेश्वरम् । तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमनाः प्रिये

இவ்வாறு முன் நிகழ்ந்த வரலாறும்—பெயரிடப்பட்ட காரணமும்—உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது பின்னாளில் கல்கலேஸ்வரர் மீண்டும் எவ்வாறு தோன்றினார் என்பதை நான் விளக்குகிறேன்; பிரியே, ஒருமனத்துடன் கேள்।

Verse 9

पुरा द्वापरसंधौ च प्रविष्टे तु कलौ युगे । नारदस्तु समागत्य क्षेत्रं प्राभासिकं शुभम् । संचकार तपश्चोग्रं तत्र लिंगसमीपतः

முன்னொரு காலத்தில் துவாபர யுகச் சந்தியில் கலியுகம் தொடங்கியபோது, நாரதர் வந்து புனிதமான பிராபாசிகத் தலத்தில் அந்த லிங்கத்தின் அருகே கடும் தவம் செய்தார்।

Verse 10

ततो हृष्टमना भूत्वा तल्लिंगस्य समीपतः । स चकार महायज्ञं पौंडरीकमिति श्रुतम्

பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர் அந்த லிங்கத்தின் அருகே ‘பௌண்டரீக’ எனப் புகழ்பெற்ற மகாயாகத்தை நடத்தினார்।

Verse 11

देवदेवस्य तुष्ट्यर्थं स सदा भावितात्मवान् । समाहूय ऋषींस्तत्र ब्रह्मलोकात्सहस्रशः

தேவர்களின் தேவனைத் திருப்திப்படுத்த, அவர் எப்போதும் தன்னடக்கமுடையவராய் இருந்து, பிரம்மலோகத்திலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான ரிஷிகளை அங்கே அழைத்தார்.

Verse 12

ततः संभृतसंभारो यज्ञोपकरणान्वितः । कृत्वा कुण्डादिकं सर्वं समारेभे ततः क्रतुम्

பின்னர் அவர் எல்லா பொருட்களையும் திரட்டி, யாக உபகரணங்களுடன் கூடியவராய், குண்டம் முதலிய அனைத்தையும் அமைத்து அந்தக் கிரதுவைத் தொடங்கினார்.

Verse 13

ततः संपूर्णतां प्राप्ते तस्मिन्क्रतौ वरानने

பின்னர், அழகிய முகத்தையுடையவளே, அந்த யாகம் நிறைவை அடைந்தபோது,

Verse 14

अथागमंस्ततो विप्रास्तत्र क्षेत्रनिवासिनः । दक्षिणार्थं महदेवि शतशोऽथ सहस्रशः

அப்போது, மகாதேவியே, அந்தத் தலத்தில் வாழும் பிராமணர்கள் தக்ஷிணைக்காக நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் அங்கே வந்தனர்.

Verse 15

ततः स कौतुकाविष्टस्तेषां युद्धार्थमेव हि । प्राक्षिपत्तत्र रत्नानि सुवर्णं च महीतले

பின்னர் அவர் விளையாட்டு மனநிலையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அவர்களைச் சண்டைக்குத் தூண்டவே, அங்கே நிலத்தில் ரத்தினங்களையும் பொன்னையும் வீசினார்.

Verse 16

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे युध्यमानाः परस्परम् । कोलाहलं परं चक्रुर्बहुद्रव्यपरीप्सया

அதன்பின் அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டு, மிகுந்த செல்வம் பெறும் ஆசையால் பெரும் கோலாகலத்தை எழுப்பினர்।

Verse 17

एके दिगंबरा देवि त्यक्तयज्ञोपवीतिनः । विकचाः केऽपि दृश्यंते त्वन्ये रुधिरविप्लवाः

தேவி, சிலர் திகம்பரராக யஜ்ஞோபவீதத்தைத் துறந்து நிர்வாணமாகக் காணப்பட்டனர்; சிலரின் கூந்தல் சிதறி இருந்தது; மற்றவர்கள் இரத்தம் தெறித்து படிந்தவர்களாக இருந்தனர்—அவ்வளவு கலவரம் அங்கே எழுந்தது।

Verse 18

अन्ये परस्परं जघ्नुर्मुष्टिभिश्चरणैस्तथा । एवं तत्र तदा क्षिप्तं यद्द्रव्यं नारदेन तु

மற்றவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் குத்துகளாலும் கால்களாலும் அடித்தனர். இவ்வாறு அப்போது நாரதர் அங்கே எறிந்த செல்வம் அத்தகைய காட்சியை உண்டாக்கியது।

Verse 19

अथाभावे तु वित्तस्य ये च विप्रा ह्यकिंचनाः । विद्याविनयसंपन्ना ब्राह्मणैर्जर्जरीकृताः

பின்னர் செல்வம் இல்லாதபோது, உண்மையில் ஏழைகளாயினும் கல்வி மற்றும் பணிவால் நிறைந்திருந்த அந்தப் பிராமணர்கள், மற்றப் பிராமணர்களால் அடித்து காயப்படுத்தப்பட்டனர்।

Verse 20

ते तमूचुर्भृशं शांताः स्मयमानं मुहुर्मुहुः । कलहार्थं यतो दानं त्वया दत्तमिदं मुने

மிகவும் அமைதியுடைய அவர்கள், மீண்டும் மீண்டும் புன்னகைக்கும் அந்த முனிவரிடம் கூறினர்—“முனியே, நீங்கள் அளித்த இந்த தானம் சண்டைக்குக் காரணமாகிவிட்டது…”

Verse 21

विद्यायुक्तान्परित्यज्य विधिं त्यक्त्वा तु याज्ञिकम् । तस्मादस्य मुने नाम ख्यातं कलकलेश्वरम्

கல்வியுடையவர்களைப் புறக்கணித்து, யாகவிதியைத் துறந்ததனால், முனிவரே, இதன் பெயர் ‘கலகலேஸ்வரன்’—கலகலத்தின் ஆண்டவன்—என்று புகழ்பெற்றது।

Verse 22

तेन नाम्ना द्विजश्रेष्ठ लिंगमेतद्भविष्यति । एतस्मात्कारणाद्देवि जातं कलकलेश्वरम्

அந்தப் பெயராலேயே, இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, இந்த லிங்கம் அறியப்படும்; தேவியே, இதே காரணத்தால் இது ‘கலகலேஸ்வரம்’ எனப் பெயர்பெற்றது।

Verse 23

यस्तं स्नाप्य नरो भक्त्या कुरुते त्रिः प्रदक्षिणम् । स गच्छेद्रुद्रलोकं तु त्वत्प्रसादादसंशयम्

யார் பக்தியுடன் அதனை அபிஷேகம் செய்து மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ, அவர் உமது அருளால் ஐயமின்றி ருத்ரலோகத்தை அடைவார்।

Verse 24

यस्तं पूजयते भक्त्या गंधपुष्पानुलेपनैः । हेमं दत्त्वा द्विजातिभ्यः स गच्छेत्परमं पदम्

யார் பக்தியுடன் நறுமணம், மலர்கள், சந்தன அனுலேபனங்களால் அதனை வழிபட்டு, இருபிறப்போர்க்கு பொன் தானம் அளிக்கிறாரோ, அவர் பரம பதத்தை அடைவார்।

Verse 75

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कलकलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चसप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘கலகலேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் எழுபத்திஐந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।