Adhyaya 70

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि वरुणेश्वरमुत्तमम् । गौरीतपोवनाग्नेय्यां धनुषां विंशतौ स्थितम् । लिंगं महाप्रभावं हि वरुणेन प्रतिष्ठितम्

ஈசுவரன் உரைத்தான்—அதன்பின், ஓ மகாதேவி, சிறந்த வருணேசுவரனை நாடிச் செல்ல வேண்டும். கௌரியின் தவவனத்தின் அக்னேயப் பகுதியில், இருபது தனுசு தூரத்தில், வருணனால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட மகாப்ரபாவமிக்க சிவலிங்கம் உள்ளது.

Verse 2

पूर्वं पीतो यदा देवि समुद्रः कुम्भजन्मना । तदा कोपेन सन्तप्तो वरुणः सरितां पतिः

முன்னொரு காலத்தில், ஓ தேவி, கும்பஜன்ம முனிவர் கடலைக் குடித்தபோது, நீர்நதிகளின் அதிபதி வருணன் கோபத்தால் எரிந்தான்.

Verse 3

कामिकं तु समाज्ञाय क्षेत्रं प्राभासिकं तदा । तत्रातपद्देवि तपः स वै परमदुश्चरम्

அப்போது பிராபாசக் க்ஷேத்திரம் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் புனித நிலம் என அறிந்து, ஓ தேவி, அவர் அங்கே மிகக் கடினமான தவத்தை மேற்கொண்டார்.

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महालिंगं संपूजयति भक्तितः । वर्षाणामयुतं साग्रं पूजितो वृषभध्वजः

மகாலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்து அவர் பக்தியுடன் வழிபட்டார். முழு பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வृषபத்வஜனான சிவபெருமான் பூஜிக்கப்பட்டார்.

Verse 5

ततः प्रसन्नो देवेशि निजगंगाजलेन तु । पूरयामास तं रिक्तं समुद्रं यादसांपतिम्

அப்போது, ஓ தேவేశி, மனமகிழ்ந்து அவர் தமது கங்கையின் நீரால் அந்த வெறுமையான கடலை—நீர்வாழ் உயிர்களின் அதிபதியை—நிரப்பினார்.

Verse 6

छंदयामास तं लिंगं वरदानैरनेकधा । तत्प्रभृत्येव ते सर्वे समुद्राः परिपूरिताः

அவன் பலவகை தானங்களாலும் வரங்களாலும் அந்த லிங்கத்தை மகிழ்வித்தான். அந்நாள்முதல் எல்லா சமுத்திரங்களும் எப்போதும் நிரம்பியவையாக இருந்தன.

Verse 7

वरुणेश्वरनामेति तल्लिंगं तत्प्रभृत्यभूत्

அந்நாள்முதல் அந்த லிங்கம் ‘வருணேஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது.

Verse 8

को ह्यर्थो बहुभिर्लिंगैर्दृष्टैर्वा सुरसुन्दरि । वरुणेशेन दृष्टेन सर्वतीर्थफलं लभेत्

தேவசுந்தரியே, பல லிங்கங்களைப் பார்ப்பதில் என்ன பயன்? வருணேஸ்வரனை ஒருமுறை தரிசித்தாலே எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனும் கிடைக்கும்.

Verse 9

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तद्दध्ना स्नापयेद्यदि । स ब्राह्मणश्चतुर्वेदो जायते नात्र संशयः

அஷ்டமியும் சதுர்தசியும் அன்று அந்த தயிரால் (லிங்கத்திற்கு) அபிஷேகம் செய்தால், அவன் ஐயமின்றி நான்கு வேதங்களும் அறிந்த பிராமணனாகப் பிறப்பான்.

Verse 10

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चान्ये वरानने । मूकांधबधिरा बालाः स्त्रियश्चैव नपुंसकाः

அழகிய முகத்தையுடையவளே, பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் மற்றும் பிறரும்; ஊமைகள், குருடர்கள், செவிடர்கள், குழந்தைகள், பெண்கள், நபுஞ்சகர்களும் (அனைவரும் இதில் அடங்குவர்).

Verse 11

दृष्ट्वा गच्छंति ते देवि स्वर्गं धर्मपरायणाः । स्नानं जाप्यं बलिं होमं पूजां स्तोत्रं च नर्तनम् । तस्मिन्स्थाने तु यः कुर्यात्तत्सर्वं चाक्षयं भवेत्

தேவி, அந்தப் புனித தரிசனத்தைப் பெற்ற தர்மபராயணர்கள் ஸ்வர்க்கம் செல்கின்றனர். ஸ்நானம், ஜபம், பலி, ஹோமம், பூஜை, ஸ்தோத்திரம், நடனம்—அந்த இடத்தில் செய்யப்படுவது அனைத்தும் அక్షய புண்ணியமாகிறது.

Verse 12

हैमं पद्मं मौक्तिकं च दानं तत्रैव दापयेत् । सम्यग्यात्राफलापेक्षी स्वर्गापेक्षी तथा नरः

யாத்திரையின் முழுப் பலனையும் ஸ்வர்க்கப் பெறுதலையும் நாடும் மனிதன் அங்கேயே விதிப்படி தானம் செய்ய வேண்டும்—பொன்னாலான தாமரை மற்றும் முத்துகள்.

Verse 70

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वरुणेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘வருணேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் எழுபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.