Adhyaya 67

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गछेन्महालिंगं कामेश्वरमिति श्रुतम् । कामेनाराधितं पूर्वं दैत्यसूदनपश्चिमे

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின் ‘காமேஸ்வர’ என்று புகழ்பெற்ற மகாலிங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அது தைத்யசூதனனின் மேற்கில் அமைந்துள்ளது; முன்பு காமதேவன் அதை ஆராதித்தான்।

Verse 2

धनुषां सप्तके तत्र स्थितं देवि महाप्रभम् । निर्दग्धस्तु यदा काम स्तृतीयेनाग्निना मम

தேவி! அங்கே ஏழு வில் அளவு தூரத்தில் அந்த மகாப்ரப லிங்கம் உள்ளது. என் மூன்றாம் நெற்றிக் கண் அগ্নியால் காமன் எரிந்து சாம்பலானபோது,

Verse 3

तदा वर्षसहस्रं तु समाराध्य महेश्वरम् । प्रपेदे कामनासर्गं यत्रानंगः पुरा किल

அப்போது அவன் ஆயிரம் ஆண்டுகள் மகேஸ்வரனைச் சிறப்பாக ஆராதித்து, முன்பு அனங்கன் (உடலற்ற காமன்) இருந்த அதே இடத்தில், ஆசையின் மீளெழுச்சியை அடைந்தான்।

Verse 4

तेन कामेश्वरंनाम ख्यातं लिंगं धरातले । सर्वपापहरं देवि सर्वकामफलप्रदम्

ஆகையால் அந்த லிங்கம் பூமியில் ‘காமேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது. தேவியே, அது எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கி, எல்லா நியாயமான விருப்பங்களின் பலனையும் அருளும்.

Verse 5

त्रयोदश्यां विधानेन शुक्लायां मासि माधवे । संपूज्य तं विधानेन स स्त्रीणां कामवद्भवेत्

மாதவ (வைசாக) மாதத்தின் சுக்லபட்சத் திரயோதசியில் விதிப்படி அவரை முறையாகப் பூஜித்தால், ஆண் பெண்களுக்கு விரும்பத்தக்கவனாக (காம்யனாக) ஆகிறான்.

Verse 67

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कामेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் ‘பிரபாசகண்டம்’ எனும் பகுதியில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யம்’ என்னும் பிரிவில், ‘காமேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் அறுபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.