
பிரபாச காண்டத்தின் 50ஆம் அத்தியாயத்தில், தேவியிடம் ஈசுவரன் ஒரு குறிப்பிட்ட தலத்தின் தத்துவமும் மகிமையும் உரைக்கிறார். ராகு (ஸ்வபானு/சைம்ஹிகேய) நிறுவிய மிக வல்லமைமிக்க சிவலிங்கம் இங்கு கூறப்படுகிறது. அதன் இடம் வாயவ்ய திசையில்—மங்களா அருகில், அஜாதேவியின் வடக்கில், மேலும் ஏழு ‘தனுசு’ குறியீடுகளின் அருகாமையில் எனத் திசை-விளக்கம் தரப்படுகிறது. தோற்றக் கதையில், பயங்கர அசுரன் ஸ்வபானு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்து மகாதேவரை மகிழ்விக்கிறான். மகிழ்ந்த மகாதேவர் ‘ஜகத்தீபம்’ போல ஒளிர்ந்து அங்கு லிங்கரூபமாக வெளிப்பட்டு/நிறுவப்படுகிறார். பலश्रுதி தெளிவாகச் சொல்கிறது—நம்பிக்கையுடன் பூஜை செய்து முறையான தரிசனம் செய்தால் பிரம்மஹத்தியை ஒத்த பெரும்பாவங்களும் அழியும். குருட்டுத்தனம், செவிடுத்தனம், ஊமைத்தனம், நோய், வறுமை நீங்கி, பின்னர் செல்வம், அழகு, வேண்டிய பலன், தேவர்களுக்குரிய போகம் கிடைக்கும். இறுதியில் இது ஸ்கந்தபுராணத்தின் பிரபாச காண்டம், பிரபாசக்ஷேத்ர மகாத்மியத்தின் அத்தியாயம் எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं राहुप्रतिष्ठितम् । शनैश्चरेश्वराद्देवि वायव्ये संप्रतिष्ठितम्
ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் சனைச்சரேஸ்வரருக்கு அருகில், வாயவ்ய (வடமேற்கு) திசையில் அமைந்த ராகுவால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.
Verse 2
अजादेव्याश्चोत्तरतो धनुषां सप्तके स्थितम् । मंगलायाः समीपस्थं नातिदूरे व्यवस्थितम्
அது அஜாதேவியின் வடக்கில், ஏழு வில்-நீளத் தூரத்தில் அமைந்துள்ளது; மங்களைக்கு அருகில், மிகத் தொலைவில் அல்ல.
Verse 3
लिंगं महाप्रभावं तु सैंहिकेयप्रतिष्ठितम् । तत्र वर्षसहस्रं तु वैप्रचित्तिस्तपोऽकरोत्
அந்த லிங்கம் மகாப்ரபாவமுடையது; சிம்ஹிகையின் புதல்வன் (ராகு) அதை நிறுவினான். அங்கே வைப்ரசித்தி ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தான்.
Verse 4
स्वर्भानुः स महावीर्यो वक्त्रयोधी महासुराः । समाराध्य महादेवं दिव्येन तपसा प्रभुम्
மகாவீரனும் பராக்கிரமசாலியும் போரில் புகழ்பெற்ற மகாசுரன் ஸ்வர்பானு, திவ்ய தவத்தால் பரமபதி மகாதேவரை ஆராதித்தான்.
Verse 5
लिंगेऽवतारयामास जगद्दीपं महेश्वरम् । यश्चैनं पूजयेद्भक्त्या नरः सम्यक्च पश्यति । तस्य पापं क्षयं याति अपि ब्रह्मवधोद्भवम्
அவன் உலகின் தீபமான மகேஸ்வரரை லிங்கத்தில் வெளிப்படுத்தினான். யார் பக்தியுடன் பூஜித்து முறையாக தரிசிக்கிறாரோ, அவருடைய பாவங்கள்—பிரம்மஹத்தி காரணமானதும்—அழிந்துவிடும்.
Verse 6
नांधो न बधिरो मूको न रोगी न च निर्द्धनः । कदाचिज्जायते मर्त्यस्तेन दृष्टेन भूतले
இந்த பூமியில் அதை தரிசித்த மனிதன் ஒருபோதும் குருடனாகவும், செவிடனாகவும், ஊமையாகவும், நோயாளியாகவும், ஏழையாகவும் பிறப்பதில்லை.
Verse 7
सुखसौभाग्यसंपन्नस्तदा भवति रूपवान् । सर्वकामसमृद्धात्मा मोदते दिवि देववत्
அப்போது அவன் இன்பமும் நல்வாழ்வும் நிறைந்தவனாக, அழகுடையவனாக ஆகிறான்; எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறி, விண்ணில் தேவரைப் போல மகிழ்கிறான்.
Verse 8
इति ते कथितं देवि माहात्म्यं राहुदैवतम् । श्रुत्वा तु मोहनिर्यातो नरो निष्कल्मषो भवेत्
தேவி! இவ்வாறு ராகு தெய்வத்தின் மஹாத்மியம் உனக்குக் கூறப்பட்டது. இதைக் கேட்ட மனிதன் மயக்கம் நீங்கி, பாவமற்ற நிர்மலனாகிறான்.
Verse 50
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये राह्वीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचाशोऽध्यायः
இவ்வாறு எண்பத்தொன்றாயிரம் சுலோகங்களைக் கொண்ட ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மஹாத்மியம்’ பகுதியில் ‘ராக்வீஸ்வர மஹாத்மிய வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.