Adhyaya 48

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं शुक्रप्रतिष्ठितम् । सर्वपापहरं देवि विभूतीश्वरपश्चिमे

ஈஸ்வரன் கூறினான்—அதன்பின், ஓ மகாதேவி, சுக்ரன் பிரதிஷ்டை செய்த சிவலிங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். ஓ தேவி, அது எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்; விபூதீஸ்வரரின் மேற்கில் அமைந்துள்ளது.

Verse 2

नातिदूरे स्थितं तत्र स्वयं शुक्रेण निर्मितम् । यत्र संजीवनीं प्राप्तो विद्यां रुद्रप्रभावतः

அங்கே அதிகத் தொலைவில் அல்ல; சுக்ரன் தானே அமைத்த ஆலயம் உள்ளது—அங்கே ருத்ரரின் அருளாற்றலால் அவர் ‘ஸஞ்ஜீவனி’ எனும் உயிர்ப்பளிக்கும் வித்யையைப் பெற்றார்.

Verse 3

संतप्य तु महाघोरं तपोवर्षसहस्रकम् । संप्रसाद्य विरूपाक्षं योऽवाप ग्रहतां सुधीः

அவர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் மிகக் கடுமையான தவம் செய்து, விரூபாக்ஷன் (சிவன்) அருளைப் பெற்றார்; அந்த ஞானி கிரகப் பதவியை அடைந்தார்.

Verse 4

ग्रस्तेन शंभुना येन देवकार्यार्थसिद्धये । तत्रोदरगतेनैव तपस्तप्तं सुदुष्करम्

தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக சம்பு அவரை விழுங்கினார்; (சிவனின்) வயிற்றினுள் இருந்தபோதும் அவர் அங்கே மிகக் கடினமான தவத்தை மேற்கொண்டார்.

Verse 5

वर्षाणामयुतं साग्रं तुष्टिं नीतो महेश्वरः । निष्कासितस्ततः शीघ्रं शुक्र मार्गेण शंभुना

பத்தாயிரத்திற்கும் சிறிது மேலான ஆண்டுகளுக்குப் பின் மகேஸ்வரன் திருப்தியடைந்தார்; பின்னர் சம்பு அவரை ‘சுக்ர-மார்க்கம்’ வழியாக விரைவில் வெளியேற்றினார்.

Verse 6

ततः शुक्रेति नामाभूद्भार्गवस्य महात्मनः । तदाराधयते लिंगं यः कृत्वा निश्चलं मनः

அதன்பின் அந்த மகாத்மா பார்கவர் ‘சுக்ரன்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றார். யார் மனத்தை அசையாமல் செய்து அவர் நிறுவிய லிங்கத்தை ஆராதிக்கிறாரோ, அவரே அதனை உண்மையாகப் பிரசன்னப்படுத்துகிறார்.

Verse 7

मृत्युंजयं जपेल्लक्षं स समीहितमाप्नुयात्

யார் மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்கிறாரோ, அவர் விரும்பிய பயனை அடைவார்.

Verse 8

तं दृष्ट्वा त्वथवा स्पृष्ट्वा जन्मादिमरणान्तकात् । मुच्यते पातकान्मृत्योः प्रसादात्तस्य भामिनि

ஒளிமிகு பெண்ணே! அந்த (லிங்கம்/தெய்வம்) ஒன்றை வெறும் தரிசனம் செய்தாலோ அல்லது தொடினாலோ, பிறப்பின் தொடக்கம் முதல் மரணத்தின் முடிவு வரை—பாவங்களிலிருந்தும் மரணத்திலிருந்தும் கூட—அந்த ஆண்டவனின் அருளால் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 9

मृतसंजीवनार्थं यदैश्वर्यमणिमादिकम् । प्राप्नुयान्नात्र संदेहो यस्य भक्तिः सुनिश्चला

இறந்தவரை உயிர்ப்பிக்க வேண்டி அணி்மா முதலான எந்தத் தெய்வீக ஐஸ்வர்ய-சித்திகளையும் நாடினாலும், அசையாத பக்தியுள்ளவன் அவற்றை அடைவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 10

पंचामृतेन संस्नाप्य देवं शुकप्रतिष्ठितम् । सुगन्धपुष्पैः संपूज्य शौक्रीं पीडां स नाप्नुयात्

சுக்ரனால் நிறுவப்பட்ட தேவனை பஞ்சாமிருதத்தால் அபிஷேகம் செய்து, நறுமண மலர்களால் பூஜித்தால், சௌக்ரீ பீடை (சுக்ரன் தொடர்பான துன்பம்) ஏற்படாது.

Verse 11

इति सर्वं समासेन माहात्म्यं शुक्रदैवतम् । कथितं तव सुश्रोणि श्रुतं पापभयापहम्

இவ்வாறு, ஹே சுஶ்ரோணி, சுக்ர தெய்வத்தின் முழு மஹாத்மியத்தைச் சுருக்கமாக உனக்குக் கூறினேன்; இதைச் செவியுறக் கேட்பதாலேயே பாவமும் பயமும் நீங்கும்।

Verse 48

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशोध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமஹாத்மியத்தில் ‘சுக்ரேஸ்வர மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நாற்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।