Adhyaya 46

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्यैवोत्तरतः स्थितम् । लिंगं महाप्रभावं तु बुधेश्वरमिति श्रुतम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—மகாதேவி! அதன் வடபுறத்தில் அமைந்துள்ள லிங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். மிகுந்த பிரபாவமுடைய அந்த லிங்கம் ‘புதேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 2

धनुषां द्वितये चैव नातिदूरे व्यवस्थितम् । सर्वपाप हरं लिंगं दर्शनादेव भामिनि

இரண்டு வில் அளவு தூரத்தில், அதிகத் தொலைவில் அல்லாமல், அந்த லிங்கம் அமைந்துள்ளது. ஓ பிரகாசமுடையவளே! அதன் தரிசனமே எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும்.

Verse 3

बुधेन चैव देवेशि तत्र तप्तं महातपः । स्थापितं विमलं लिंगं समाराध्य सदाशिवम्

தேவேசி! அங்கே புதன் பெருந்தவம் செய்தான்; சதாசிவனை முறையாக ஆராதித்து, குற்றமற்ற (விமல) லிங்கத்தை நிறுவினான்.

Verse 4

वर्षायुतानि चत्वारि संपूज्य तु विधानतः । अनन्यचेताः शांतात्मा प्रत्यक्षीकृतवान्भवम्

விதிப்படி நான்கு வருடாயுதங்கள் (நாற்பதாயிரம் ஆண்டுகள்) பூஜை செய்து, ஒருமனத்துடன் அமைதியான உள்ளத்தோடு, அவன் பவனை (சிவனை) நேரில் வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 5

ततस्तुष्टमना देवो ग्रहत्वं तस्य तद्ददौ । तं संपूज्य विधानेन सोमपुत्रप्रतिष्ठितम् । सौम्याष्टम्यां विशेषेण राजसूयफलं लभेत्

அப்போது மனம் மகிழ்ந்த தேவன் அவனுக்கு கிரகத்துவத்தை அருளினான். சந்திரபுத்திரன் புதன் நிறுவிய அந்த (புதேஸ்வர) லிங்கத்தை விதிப்படி வழிபட்டு—சிறப்பாக சௌம்யாஷ்டமி நாளில்—ராஜசூய யாகத்தின் பலனை அடைவான்.

Verse 6

न दौर्भाग्यं कुले तस्य न चैवेष्टवियोजनम् । शत्रुतो न भयं तस्य भवेत्तस्यप्रसादतः

அவருடைய அருளால் அவன் குலத்தில் துர்பாக்கியம் இல்லை; நேசித்தவர்களிடமிருந்து பிரிவும் இல்லை. பகைவர்களால் அச்சமும் இல்லை—இதுவே அந்த ஆண்டவனின் பிரசாதம்.

Verse 7

इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं बुधदैवतम् । श्रुत्वाऽभिनंद्य प्रयतः प्राप्नोति परमं पदम्

இவ்வாறு சுருக்கமாக புத தெய்வத்தின் மகிமை கூறப்பட்டது. இதைக் கேட்டு பக்தியுடன் ஏற்றுக்கொண்டு ஒழுக்கமுடன் இருப்பவன் பரமபதத்தை அடைவான்.

Verse 46

इति श्रीस्कान्दे महापु राण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बुधेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामषट्चत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘புதேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நாற்பத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.