Adhyaya 366

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि हिरण्यायाश्च उत्तरे । सिद्धिस्थानानि दिव्यानि यत्र सिद्धा महर्षयः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், ஓ மஹாதேவி, ஹிரண்யாவின் வடபுறம் செல்ல வேண்டும்; அங்கே சித்தி பெறும் தெய்வீக தலங்கள் உள்ளன; அங்கு சித்த மஹரிஷிகள் சித்தியை அடைந்தனர்।

Verse 2

तत्र लिंगान्यनेकानि शक्यंते कथितुं न हि । साग्रं शतं पुनस्तत्र लिंगानां प्रवरं स्मृतम्

அங்கே லிங்கங்கள் எண்ணிலடங்காதவை; அவற்றை முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது. ஆயினும் அங்கே நூற்றுக்கும் சிறிது மேலான லிங்கங்கள் ‘ப்ரவர’ எனும் சிறந்தவையாக நினைவுகூரப்படுகின்றன।

Verse 3

वज्रिण्यास्तु तटे देवि लिंगान्येकोनविंशतिः । न्यंकुमत्यास्तटे देवि सहस्रं द्विशताधिकम्

தேவி, வஜ்ரிணீ கரையில் பத்தொன்பது லிங்கங்கள் உள்ளன; மேலும் தேவி, ந்யங்குமதீ கரையில் ஆயிரத்துக்கு இருநூறு மேலான (அதாவது பன்னிருநூறு) லிங்கங்கள் உள்ளன।

Verse 4

प्राधान्येन वरारोहे पूर्वे स्वायंभुवेंऽतरे । कपिलायास्तटेदेवि लिंगानां षष्टिरुत्तमा

வராரோஹே, குறிப்பாக முன்னைய ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில், தேவி, கபிலா கரையில் அறுபது சிறந்த லிங்கங்கள் புகழ்பெற்றவையாக (அல்லது நிறுவப்பட்டவையாக) உள்ளன।

Verse 5

सरस्वत्यां पुनस्तत्र लिंगसंख्या न विद्यते । एवं पंचमुखा देवि लिंगमाला विभूषिता

அங்கே சரஸ்வதி-பிரதேசத்தில் லிங்கங்களின் எண்ணிக்கை அறியப்படாது. இவ்வாறு, தேவி, பஞ்சமுகப் பெருமான் லிங்கமாலையால் அலங்கரிக்கப்படுகிறார்.

Verse 6

प्रभासे कथिता देवि पंचस्रोताः सरस्वती । यस्याः प्रवाहैः संभिन्नं क्षेत्रं द्वादशयोजनम्

தேவி, பிரபாசத்தில் சரஸ்வதி ஐந்து ஓடைகளுடையவள் என்று கூறப்படுகிறாள். அவளது ஓட்டங்களால் பன்னிரண்டு யோஜனப் பரப்புள்ள க்ஷேத்திரம் கால்வாய்களாகப் பிரிந்து பின்னிப் பிணைந்துள்ளது.

Verse 7

तत्र वापीषु कूपेषु यत्र तत्रोद्भवं जलम् । सारस्वतं तु तज्ज्ञेयं ते धन्या ये पिबंति तत्

அங்கே குளங்களிலும் கிணறுகளிலும் எங்கெங்கு நீர் எழுகின்றதோ, அது ‘ஸாரஸ்வத’ நீர் என அறிய வேண்டும். அதை அருந்துவோர் நிச்சயம் பாக்கியசாலிகள்.

Verse 8

यत्रतत्र नरः स्नात्वा सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । सारस्वतस्नानफलं लभते नात्र संशयः

அங்கே எங்கெங்கும் ஒருவர் முறையான பக்தி-நம்பிக்கையுடன் நீராடினால், ஸாரஸ்வத ஸ்நானத்தின் பலனைப் பெறுவார்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 9

यत्प्रोक्तं स्पर्शलिंगं तु श्रीसोमेशेति विश्रुतम् । प्रभासक्षेत्रलिंगानां कला तस्यैव शांकरी

‘ஸ்பர்ஷ-லிங்கம்’ என்று கூறப்பட்டதே ‘ஸ்ரீ சோமேஷ’ எனப் புகழ்பெற்றது. பிரபாச-க்ஷேத்திர லிங்கங்களின் ஷாங்கரீ கலை உண்மையில் அவருக்கே உரியது.

Verse 10

यद्वा तद्वा पूजयित्वा लिंगं क्षेत्रस्य मध्यगम् । श्रीसोमेशमिति ज्ञात्वा सोमेशः पूजितो भवेत्

திருத்தலத்தின் நடுவில் நிற்கும் எந்த லிங்கத்தையும் வழிபட்டு, அதையே ‘ஸ்ரீ சோமேசர்’ என அறிந்தால், சோமேசரே வழிபட்டதாக ஆகும்।

Verse 365

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रकीर्णस्थानलिंगमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचषष्ट्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் ச்லோகங்களைக் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் ‘ப்ரபாஸகண்ட’த்தில், முதல் ‘ப்ரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’த்தில், ‘பிரகீர்ண ஸ்தான லிங்க மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 366ஆம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது।