Adhyaya 319

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि ह्युन्नतस्थानमुत्तमम् । तस्यैवोत्तरदिग्भाग ऋषितोयातटे शुभे

ஈசுவரன் கூறினார்—அதன்பின், மகாதேவி, சிறந்த ‘உன்னதஸ்தானம்’ எனும் உயர்ந்த தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அது அதே பகுதியின் வடதிசையில், புனிதமான ‘ரிஷிதோய’ கரையில் அமைந்துள்ளது.

Verse 2

एतत्स्थानं महादेवि विप्रेभ्यः प्राददां बलात् । सर्वसीमासमायुक्तं चंडीगणसुरक्षितम्

மகாதேவி, இந்த இடத்தை நான் வலத்தால் பிராமணர்களுக்கு அளித்தேன். இது எல்லாச் சிமைகளாலும் அமைந்தது; சண்டியின் கணங்களால் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

Verse 3

देव्युवाच । कथमुन्नतनामास्य बभूव सुरसत्तम । कथं त्वया बलाद्दत्तं कियत्सीमासमन्वितम्

தேவி கூறினாள்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! இத்தலத்திற்கு ‘உன்னத’ என்ற பெயர் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? மேலும் நீ இதை ‘பலத்தால்’ எவ்வாறு அளித்தாய்? இதன் எல்லைகள் எத்தனை விரிவானவை?

Verse 4

एतत्सर्वं ममाचक्ष्व संक्षेपान्नातिविस्तरात्

இவற்றையெல்லாம் எனக்கு சுருக்கமாகச் சொல்; மிக விரிவாக அல்ல.

Verse 5

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । यां श्रुत्वा मानवो देवि मुच्यते सर्वपातकैः

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி, கேள். பாவங்களை அழிக்கும் கதையை நான் உரைப்பேன்; அதை கேட்டால், தேவி, மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 6

एतत्सर्वं पुरा प्रोक्तं स्थानसंकेतकारणम् । तृतीये ब्रह्मणः कुंडे सृष्टिसंक्षेपसूचके

இவை அனைத்தும் முன்பே தலத்தின் அடையாளக் குறிகளுக்கான காரணமாகச் சொல்லப்பட்டன—படைப்பின் சுருக்கத்தைச் சுட்டும் பிரம்மாவின் மூன்றாம் குண்டத்தில்.

Verse 7

तथापि ते प्रवक्ष्यामि संक्षेपाच्छुणु पार्वति

அப்படியிருந்தாலும் நான் உனக்குச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்—பார்வதி, கேள்.

Verse 8

उन्नामितं पुनस्तत्र यत्र लिंगं महोदये । तदुन्नतमिति प्रोक्तं स्थानं स्थानवतां वरम्

மஹோதயத்தில் எங்கு லிங்கம் உயர்த்தப்பட்டது அங்கு ‘உன்னதம்’ எனப் புகழப்படுகிறது; அது புனிதத் தலங்களில் சிறந்தது।

Verse 9

अथवा चोन्नतं द्वारं पूर्वं प्राभासिकस्य वै । तदुन्नतमिति प्रोक्तं स्थानं स्थानवतां वरम्

அல்லது பிராபாசத்தின் கிழக்கில் உள்ள ‘உயர்ந்த வாயில்’ ‘உன்னதம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது; அது தலங்களில் சிறந்தது।

Verse 10

विद्यया तपसा चैव यत्रोत्कृष्टा महर्षयः । तदुन्नतमिति प्रोक्तं स्थानं स्थानवतां वरम्

எங்கு மகரிஷிகள் கல்வியாலும் தவத்தாலும் சிறந்து விளங்குகிறார்களோ, அது ‘உன்னதம்’ எனப் போற்றப்படும்; தலங்களில் சிறந்தது।

Verse 11

यदा देवकुले विप्रा मूलचंडीशसंज्ञकम् । प्रसाद्य च महादेवं पुनः प्राप्ता महोदयम्

தேவாலயத்தில் பிராமணர்கள் ‘மூல-சண்டீசன்’ என அழைக்கப்படும் மகாதேவனைத் திருப்திப்படுத்தி, பின்னர் மீண்டும் மஹோதயத்திற்குத் திரும்பினர்।

Verse 12

षष्टिवर्षसहस्राणि तपस्तेपुर्महर्षयः । ध्यायमाना महेशानमनादिनिधनं परम्

அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் மகரிஷிகள் தவம் செய்தனர்; ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத பரம்பொருளான மகேசானைத் தியானித்தபடி।

Verse 13

तेषु वै तप्यमानेषु कोटिसंख्येषु पार्वति । ऋषितोयातटे रम्ये पवित्रे पापनाशने । भिक्षुर्भूत्वा गतश्चाहं पुनस्तत्रैव भामिनि

ஓ பார்வதீ! கோடிக்கணக்கான முனிவர்கள் புனிதமும் பாபநாசகமும் ஆன அழகிய ரிஷிதோயா கரையில் தவம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, நானும், ஓ அழகியே, பிச்சைக்காரன் வடிவம் கொண்டு மீண்டும் அங்கேயே சென்றேன்।

Verse 14

त्रिकालं दर्शिभिस्तत्र दोषरागविवर्जितैः । तपस्विभिस्तदा सर्वैर्लक्षितोऽहं वरानने

ஓ வரானனே! அங்கே மூன்று காலங்களையும் அறியும், குற்றமும் பற்றும் அற்ற அனைத்து தவசிகளும் அப்போது என்னைக் கண்டனர்।

Verse 15

दृष्टमात्रस्तदा विप्रैर्विरराम महेश्वरः । क्व यासि विदितो देव इत्युक्त्वानुययुर्द्विजाः

பிராமணர்கள் வெறும் தரிசனம் செய்த மாத்திரத்தில் மகேஸ்வரர் மறைந்தார். அப்போது இருபிறப்பினர் பின்தொடர்ந்து—“ஓ தேவா! எங்கே செல்கிறீர்? இப்போது நீர் எங்களுக்கு அறியப்பட்டீர்!” என்று கூறினர்।

Verse 16

यावदायांति मुनय ईशेशेति प्रभाषकाः । धावमानाः स्वतपसा द्योतयन्तो दिशोदश

முனிவர்கள் ‘ஈசா! ஈசா!’ என்று அழைத்துக்கொண்டு வரும்வரை, அவர்கள் ஓடிவந்து தங்கள் தவத்தின் ஒளியால் பத்து திசைகளையும் பிரகாசிக்கச் செய்தனர்।

Verse 17

लिंगमेव प्रपश्यंति न पश्यंति महेश्वरम्

அவர்கள் லிங்கத்தையே காண்கிறார்கள்; மகேஸ்வரரை (சாகார ரூபத்தில்) காணவில்லை।

Verse 18

येये च ददृशुर्लिंगं मूलचण्डीशसंज्ञकम् । तदा च मुनयः सर्वे सदेहाः स्वर्गमाययुः

‘மூலசண்டீச’ எனப் பெயர்பெற்ற லிங்கத்தை யார் யார் தரிசித்தார்களோ, அப்பொழுதே அந்த மாமுனிவர் அனைவரும் உடலோடே ஸ்வர்க்கம் அடைந்தனர்.

Verse 19

यदा त्रिविष्टपं व्याप्तं दृष्टं वै शतयज्वना । आयांति च तथैवान्ये मुनयस्तपसोज्वलाः

சதயஜ்வன் (இந்திரன்) திரிவிஷ்டபம் (ஸ்வர்க்கம்) நிறைந்துவிட்டதை கண்டபோது, தவத்தின் ஒளியால் ஜ்வலிக்கும் பிற முனிவரும் அப்படியே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 20

एतदंतरमासाद्य समागत्य महीतले । लिंगमाच्छादयामास वज्रेणैव शतक्रतुः

இந்த இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி சதக்ரது (இந்திரன்) பூமிக்கு வந்து, தன் வஜ்ரத்தாலேயே அந்த லிங்கத்தை மூடிவைத்தான்.

Verse 21

अष्टादशसहस्राणि मुनीनामूर्ध्वरेतसाम् । स्थितानि न तु पश्यंति लिंगमेतदनुत्तमम्

ஊர்த்வரேதஸ்களாகிய, பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்த பதினெட்டு ஆயிரம் முனிவர் அங்கே நின்றும், இந்த ஒப்பற்ற லிங்கத்தை காண இயலவில்லை.

Verse 22

शक्रस्तु सहसा दृष्टो वज्रेणैव समन्वितः । यावद्वदंति शापं ते तावन्नष्टः पुरंदरः

சக்ரன் (இந்திரன்) வஜ்ரத்துடன் திடீரெனக் காணப்பட்டான்; அவர்கள் சாபம் உரைக்குமுன்னே புரந்தரன் மறைந்துவிட்டான்.

Verse 23

दृष्ट्वा तान्कोपसंयुक्तान्भगवांस्त्रिपुरांतकः । उवाच सांत्वयन्देवो वाचा मधुरया मुनीन्

கோபம் நிறைந்த அந்த முனிவர்களைக் கண்ட பகவான் திரிபுராந்தகர், இனிய மென்மையான மொழியால் அவர்களை ஆறுதல்படுத்தி உரைத்தார்।

Verse 24

कथं खिन्ना द्विजश्रेष्ठाः सदा शांतिपरायणाः । प्रसन्नवदना भूत्वा श्रूयतां वचनं मम

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! எப்போதும் அமைதியை நாடுபவர்கள் நீங்கள் எவ்வாறு மனம் தளர்ந்தீர்கள்? முகம் மலர்ந்து என் சொற்களை கேளுங்கள்।

Verse 25

भवद्भिर्ज्ञानसंयुक्तैः स्वर्गः किं मन्यते बहु । यत्रैके वसवः प्रोक्ता आदित्याश्च तथा परे

அறிவுடன் கூடியவர்களே! சொர்க்கத்தை ஏன் மிகப் பெரியதாக எண்ணுகிறீர்கள்? அங்கே சிலர் ‘வசுக்கள்’ எனவும், மற்றோர் சிலர் ‘ஆதித்யர்கள்’ எனவும் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 26

रुद्रसंज्ञास्तथा चैके ह्यश्विनावपि चापरौ । एतेषामधिपः कश्चिदेक इन्द्रः प्रकीर्तितः

அதேபோல் சிலர் ‘ருத்ரர்கள்’ என அழைக்கப்படுகின்றனர்; மேலும் இருவர் ‘அஷ்வினி குமாரர்கள்’. இவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே தலைவன் புகழ்பெற்றவன்—இந்திரன்।

Verse 27

स्वपुण्यसंख्यया प्राप्ते यस्माद्विभ्रश्यते नरैः । एवं दुःखसमायुक्तः स्वर्गो नैवेष्यते बुधैः

தன் புண்ணிய அளவால் அடைந்த சொர்க்கத்திலிருந்து மனிதன் மீண்டும் வீழ்கிறான்; ஆகவே துயரத்துடன் கலந்த அந்த சொர்க்கத்தை ஞானிகள் விரும்பார்।

Verse 28

एतस्मात्कारणाद्विप्राः कुरुध्वं वचनं मम । गृह्णीध्वं नगरं रम्यं निवासाय महाप्रभम्

இக்காரணத்தால், ஓ விப்ரர்களே, என் வாக்கை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். வாசத்திற்காக இந்த இனிய, மகாப்ரப நகரத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

Verse 29

हूयंतामग्निहोत्राणि देवताः सर्वदा द्विजाः । इज्यंतां विविधैर्यागैः क्रियतां पितृपूजनम्

ஓ த்விஜர்களே, அக்னிஹோத்ர ஹோமம் நடைபெறட்டும்; தேவர்கள் எப்போதும் வழிபடப்படட்டும். பலவகை யாகங்கள் செய்யப்படட்டும்; பித்ரு பூஜை முறையாக நடத்தப்படட்டும்.

Verse 30

आतिथ्यं क्रियता नित्यं वेदाभ्यासस्तथैव हि

நாள்தோறும் அதிதி-சத்காரம் செய்யப்படட்டும்; அதுபோலவே நித்திய வேதப் பயிற்சியும் நடைபெறட்டும்.

Verse 31

एवं हि कुर्वतां नित्यं विना ज्ञानस्य संचयैः । प्रसादान्मम विप्रेन्द्राः प्रांते मुक्तिर्भविष्यति

இவ்வாறு நித்தியம் நடப்போருக்கு, ஞானச் சேமிப்பு இல்லாவிட்டாலும்—ஓ விப்ரேந்திரர்களே—என் அருளால் இறுதியில் முக்தி உண்டாகும்.

Verse 32

ऋषय ऊचुः । असमर्थाः परित्राणे जिताहारास्तपोन्विताः । नगरेणेह किं कुर्मस्तव भक्तिमभीप्सवः

ரிஷிகள் கூறினர்: பாதுகாப்பும் ஆட்சியும் செய்ய எங்களுக்கு இயலாது; நாங்கள் உணவைக் கட்டுப்படுத்தியவர்களும் தவமுடையவர்களும். உமது பக்தியையே நாடும் நாங்கள் இங்கே நகரத்தால் என்ன செய்வோம்?

Verse 33

ईश्वर उवाच । भविष्यति सदा भक्तिर्युष्माकं परमेश्वरे । गृह्णीध्वं नगरं रम्यं कुरुध्वं वचनं मम

ஈசுவரன் கூறினார்—பரமேசுவரனிடத்தில் உங்கள் பக்தி எப்போதும் நிலைத்திருக்கும். இந்த அழகிய நகரத்தை ஏற்று, என் வாக்கை நிறைவேற்றுங்கள்.

Verse 34

इत्युक्त्वा भगवान्देव ईषन्मीलितलोचनः । सस्मार विश्वकर्माणं सर्वशिल्पवतां वरम्

இவ்வாறு சொல்லி, பகவான் தேவன் யோகநிலையென மெதுவாக அரைமூடிய கண்களுடன், எல்லா சிற்பிகளிலும் சிறந்த விஸ்வகர்மாவை நினைத்தார்.

Verse 35

स्मृतमात्रो विश्वकर्मा प्रांजलिश्चाग्रतः स्थितः । आज्ञापयतु मां देवो वचनं करवाणि ते

நினைத்த மாத்திரத்தில் விஸ்வகர்மா கைகூப்பி முன் நின்று கூறினார்—தேவா, ஆணையிடுங்கள்; உங்கள் எந்த வாக்கை நான் நிறைவேற்ற வேண்டும்?

Verse 36

ईश्वर उवाच । नगरं क्रियतां त्वष्टर्विप्रार्थं सुंदरं शुभम्

ஈசுவரன் கூறினார்—ஓ த்வஷ்டா, பிராமணர்களின் நலனுக்காக அழகும் மங்களமும் நிறைந்த ஒரு நகரத்தை அமைக்கவும்.

Verse 37

इत्युक्तो विश्वकर्मा स भूमिं वीक्ष्य समंततः । उवाच प्रणतो भूत्वा शंकरं लोकशंकरम्

இவ்வாறு ஆணையுற்ற விஸ்வகர்மா எல்லாத் திசைகளிலும் நிலத்தை நோக்கி ஆராய்ந்தார்; பின்னர் வணங்கி, உலகமங்கலன் சங்கரனிடம் கூறினார்.

Verse 38

परीक्षिता मया भूमिर्न युक्तं नगरं त्विह । अत्र देवकुलं साक्षाल्लिंगस्य पतनं तथा

நான் இந்த நிலத்தை ஆராய்ந்தேன்; இங்கே நகரம் அமைப்பது உகந்ததல்ல. ஏனெனில் இங்கே சாக்ஷாத் தேவகுலம் உள்ளது; மேலும் இங்கேயே லிங்கம் வீழ்ந்த புனித இடமும் உள்ளது.

Verse 39

यतिभिश्चात्र वस्तव्यं न युक्तं गृहमेधिनाम्

இங்கே யதிகளே தங்க வேண்டும்; இல்லறத்தார் இங்கே நிரந்தரமாக வசிப்பது உகந்ததல்ல.

Verse 40

त्रिरात्रं पंचरात्रं वा सप्तरात्रं महेश्वर । पक्षं मासमृतुं वापि ह्ययनं यावदेव च । पुत्रदारयुतैस्तीर्थे वस्तव्यं गृहमेधिभिः

மகேஸ்வரா! இல்லறத்தார் தம் பிள்ளைகள், மனைவியுடன் தீர்த்தத்தில் மூன்று இரவுகள், அல்லது ஐந்து இரவுகள், அல்லது ஏழு இரவுகள்; அல்லது ஒரு பக்க்ஷம், ஒரு மாதம், ஒரு ருது, அல்லது அதிகபட்சம் ஒரு அயனம் வரையிலும் தங்க வேண்டும்.

Verse 41

वसत्यूर्ध्वं तु षण्मासाद्यदा तीर्थे गृहाधिपः । अवज्ञा जायते तस्य मनश्चापल्यभावतः । तदा धर्माद्विनश्यंति सकला गृहमेधिनः

ஆனால் ஒரு இல்லத்தலைவன் தீர்த்தத்தில் ஆறு மாதங்களுக்கு மேல் தங்கினால், மனத்தின் நிலையற்ற தன்மையால் அவனுள் அவமதிப்பு தோன்றும்; அப்போது இல்லறத்தார் அனைவரும் தர்மத்திலிருந்து வழுவுவர்.

Verse 42

इत्युक्तः स तदा देवस्तेन वै विश्वकर्मणा । पुनः प्रोवाच तं तस्य प्रशस्य वचनं शिवः

விஸ்வகர்மா இவ்வாறு கூறியபோது, தேவன் சிவன் அவன் சொற்களைப் பாராட்டி, மீண்டும் அவனிடம் உரைத்தான்.

Verse 43

रोचते मे न वासोऽत्र विप्राणां गृहमेधिनाम् । यत्र चोन्नामितं लिंगमृषितोयातटे शुभे । तत्र निर्मापय त्वष्टर्नगरं शिल्पिनां वर

சிவன் கூறினான்—இவ்விடத்தில் இல்லறம் கொண்ட பிராமணர்கள் குடியிருப்பது எனக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால் புனிதமான ரிஷிதோயா கரையில் லிங்கம் உயர்த்தப்பட்ட இடத்தில், ஓ த்வஷ்ட்ரே, கலைஞர்களில் சிறந்தவனே, அங்கே நகரை அமைக்கவும்।

Verse 44

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वकर्मा त्वरान्वितः । गत्वा चकार नगरं शिल्पिकोटिभिरावृतः

அவரது ஆணையை கேட்ட விஸ்வகர்மா விரைவுடன் எழுந்தான். கோடிக்கணக்கான கலைஞர்கள் சூழ, சென்று நகரை அமைத்தான்।

Verse 45

उन्नतं नाम यल्लोके विख्यातं सुरसुन्दरि । ततो हृष्टमना भूत्वा विलोक्य नगरं शिवः । आहूय ब्राह्मणान्सर्वानुवाचानतकन्धरः

ஓ தேவரழகியே, அந்த நகரம் உலகில் ‘உன்னத’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது. பின்னர் சிவன் நகரை நோக்கி மனம் மகிழ்ந்து, எல்லா பிராமணர்களையும் அழைத்து, பணிவுடன் கழுத்தைத் தாழ்த்தி உரைத்தான்।

Verse 46

इदं स्थानं वरं रम्यं निर्मितं विश्वकर्मणा । ग्रामाणां च सहस्रैस्तु प्रोक्तं सर्वासु दिक्षु च

இந்த சிறந்த, இனிய இடம் விஸ்வகர்மனால் உருவாக்கப்பட்டது; மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் இது ஆயிரம் கிராமங்களுடன் இணைந்ததாகப் பேசப்படுகிறது।

Verse 47

नगरात्सर्वतः पुण्यो देशो नग्नहरः स्मृतः । अष्टयोजनविस्तीर्ण आयामव्यासतस्तथा

நகரைச் சுற்றி எல்லாத் திசைகளிலும் ‘நக்னஹர’ எனப்படும் புனிதப் பகுதி உள்ளது. அது நீளமும் அகலமும் எட்டு யோஜனை அளவு பரந்து விரிந்தது।

Verse 48

नग्नो भूत्वा हरो यत्र देशे भ्रांतो यदृच्छया । तं नग्नहरमित्याहुर्देशं पुण्यतमं जनाः

ஹரன் (சிவன்) நிர்வாணனாய் யாதೃச்சையாகச் சுற்றித் திரிந்த அந்த நாட்டை மக்கள் மிகப் புனிதமான “நக்னஹர” என அழைக்கின்றனர்।

Verse 49

पूर्वे तु शांकरी चाऽर्या पश्चिमे न्यंकुमत्यपि । उत्तरे कनकनंदा दक्षिणे सागरावधिः । एतदंतरमासाद्य देशो नग्नहरः स्मृतः

கிழக்கில் சாங்கரீ, ஆர்யா; மேற்கில் ந்யங்குமதீ; வடக்கில் கனகநந்தா; தெற்கில் கடல் எல்லை. இவற்றுக்குள் உள்ள பகுதி “நக்னஹர” என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 50

अष्टयोजनमानेन आयामव्यासतस्तथा । प्रोक्तोऽयं सकलो देश उन्नतेन समं मया

நீளமும் அகலமும் தலா எட்டு யோஜனை அளவாக, உண்ணதத்துடன் கூடிய இந்த முழு நாட்டையும் நான் கூறினேன்।

Verse 51

गृह्यतां नगरश्रेष्ठं प्रसीदध्वं द्विजोत्तमाः । अत्र भक्तिश्च मुक्तिश्च भविष्यति न संशयः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, இந்த நகரச் சிறப்பை ஏற்று அருள்புரியுங்கள். இங்கு பக்தியும் முக்தியும் உண்டாகும்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 52

इत्युक्तास्ते तदा सर्वे विप्रा ऊचुर्महेश्वरम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அந்த எல்லா விப்ரர்களும் அப்போது மகேஸ்வரனை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 53

विप्रा ऊचुः । ईश्वराज्ञा वृथा कर्तुं न शक्या परमात्मनः । तपोऽग्निहोत्रनिष्ठानां वेदाध्ययनशालिनाम्

விப்ரர்கள் கூறினர்—ஹே பரமாத்மா, ஈசுவரனின் ஆணையை வீணாக்க இயலாது. நாங்கள் தவமும் அக்னிஹோத்திரமும் பற்றிய நிஷ்டையுடையோர்; வேதஅಧ್ಯயன ஒழுக்கமுடையோர்।

Verse 54

अस्माकं रक्षिता कोऽस्ति कलिकाले च दारुणे । को दाताऽरोग्यदः कश्च को वै मुक्तिं प्रदास्यति

இந்த கொடிய கலியுகத்தில் எங்களைக் காக்கும் ரட்சகர் யார்? தானம் அளிப்பவர் யார்—ஆரோக்கியம் அருள்வோர் யார்? மேலும் எங்களுக்கு மோக்ஷம் அளிப்பவர் யார்?

Verse 55

ईश्वर उवाच । महाकाल स्वरूपेण स्थित्वा तीर्थे महोदये । नाशयिष्यामि शत्रून्वः सम्यगाराधितो ह्यहम्

ஈசுவர் கூறினார்—மஹோதய தீர்த்தத்தில் மஹாகால ரூபமாக நிலைத்து, என்னை முறையாக ஆராதித்தால், உங்கள் பகைவர்களை நான் அழிப்பேன்।

Verse 56

उन्नतो विघ्नराजस्तु विघ्नच्छेत्ता भविष्यति । गणनाथस्वरूपोऽयं धनदो निधीनां पतिः

இந்த உயர்ந்த வி஘்னராஜன் தடைகளை நீக்குபவனாக ஆவான். கணநாத ரூபத்தில் இவன் செல்வம் அளிப்பவன்; நிதிகளின் அதிபதி ஆவான்।

Verse 57

युष्मभ्यं दास्यति द्रव्यं सम्यगाराधितोऽपि सः । आरोग्यदायको नित्यं दुर्गादित्यो भविष्यति

முறையாக ஆராதித்தால் அவன் உங்களுக்கு செல்வத்தையும் அளிப்பான். மேலும் துர்காதித்யன் எப்போதும் ஆரோக்கியம் அருள்வோனாக இருப்பான்।

Verse 58

महोदयं महानन्ददायकं वो भविष्यति । सम्यगाराधितो ब्रह्मा सर्वकार्येषु सर्वदा । सर्वान्कामांश्च मुक्तिं च युष्मभ्यं संप्रदास्यति

மஹோதயம் உங்களுக்கு மாபெரும் ஆனந்தத்தை அளிப்பதாகும். பிரம்மாவை முறையாக ஆராதித்தால் அவர் எப்போதும் எல்லா காரியங்களிலும் துணைநின்று, உங்களுக்கு எல்லா விருப்பங்களையும் மேலும் மோக்ஷத்தையும் அருள்வார்.

Verse 59

विप्रा ऊचुः । यदि तीर्थानि तिष्ठंति सर्वाणि सुरसत्तम । संगालेश्वरतीर्थे च तथा देवकुले शिवे

விப்ரர்கள் கூறினர்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! எல்லா தீர்த்தங்களும் உண்மையாகவே இருக்கின்றன என்றால்—சங்காலேஸ்வர தீர்த்தத்திலும், அதுபோல சிவனின் தெய்வீக தேவகுலத்திலும்—

Verse 60

कलावपि महारौद्रे ह्यस्माकं पावनाय वै । स्थातव्यं तर्हि गृह्णीमो नान्यथा च महेश्वर

மிகக் கொடிய கலியுகத்திலும் எங்கள் பாவநாசத்திற்காக நாம் இந்த உறுதியை ஏற்கிறோம்—இங்கேயே தங்க வேண்டும்; மகேஸ்வரா, வேறுவிதமாக இயலாது.

Verse 61

स तथेति प्रतिज्ञाय ददौ तेभ्यः पुरं वरम् । सप्तभौमैः शशांकाभैः प्रासादैः परिभूषितम् । नानाग्रामसमायुक्तं सर्वतः सीमयान्वितम्

அவர் ‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து, அவர்களுக்கு ஒரு சிறந்த நகரத்தை அளித்தார்—ஏழு மாடி, நிலவொளிபோல் பிரகாசிக்கும் மாளிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பல கிராமங்களுடன் இணைந்தது; எல்லாத் திசைகளிலும் தெளிவான எல்லைகளால் சூழப்பட்டது.

Verse 62

सूत उवाच । एवं तेभ्यो हि नगरं दत्त्वा देवो महेश्वरः । ददर्श विश्वकर्माणं प्राञ्जलिं पुरतः स्थितम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அவர்களுக்கு நகரத்தை அளித்த பின், தேவன் மகேஸ்வரன் தன் முன் கைகூப்பி நின்ற விஸ்வகர்மாவைக் கண்டார்.

Verse 63

विश्वकर्मोवाच । विलोक्यतां महादेव नगरं नगरोपमम् । सौवर्णस्थलमारुह्य निर्मितं त्वत्प्रसादतः

விஸ்வகர்மா கூறினார்—மகாதேவா, இந்த நகரத்தை நோக்குக; இது மாபெரும் நகரங்களுக்கு ஒப்பானது. பொன்னாலான மேடையில் ஏறி, உமது அருளால் இது அமைக்கப்பட்டது.

Verse 64

विश्वकर्मवचः श्रुत्वा भगवांस्त्रिपुरान्तकः । समारुरोह स्थलकं सह सर्वैर्महर्षिभिः

விஸ்வகர்மாவின் சொற்களை கேட்ட பின், பகவான் திரிபுராந்தகர் எல்லா மகரிஷிகளுடனும் சேர்ந்து ஸ்தலகத்திற்கு ஏறினார்.

Verse 65

नगरं विलोकयामास रम्यं प्राकारमण्डितम् । ऋषयस्तुष्टुवुः सर्वे तत्रस्थं त्रिपुरान्तकम् । तानुवाच महादेवो वृणुध्वं वरमुत्त मम्

அவர் மதில்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய நகரத்தை நோக்கினார். அங்கே நின்ற திரிபுராந்தகரை எல்லா ரிஷிகளும் போற்றினர்; அப்போது மகாதேவன்—“உத்தம வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்” என்றான்.

Verse 66

ऋषय ऊचुः । यदि तुष्टो महादेव स्थलकेश्वरनामभृत् । अवलोकयंश्च नगरं सदा तिष्ठ स्थले हर

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாதேவா, ‘ஸ்தலகேஸ்வர’ என்ற நாமம் உடையவரே, நீர் திருப்தியாயின், ஹரா, இந்த இடத்தில் எப்போதும் தங்கி நகரத்தை இடையறாது காத்துநோக்குக.

Verse 67

इत्युक्तस्तैस्तदा देवः स्थलकेऽस्मिन्सदा स्थितः । कृते रत्नमयं देवि त्रेतायां च हिरण्मयम्

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியபின், தேவன் இந்த ஸ்தலகத்தில் எப்போதும் தங்கினார். தேவியே, க்ருதயுகத்தில் (இத்தலம்) ரத்தினமயமாகவும், திரேதாயுகத்தில் பொன்மயமாகவும் இருந்தது.

Verse 68

रौप्यं च द्वापरे प्रोक्तं स्थलमश्ममयं कलौ । एवं तत्र स्थितो देवः स्थलकेश्वरनामतः

த்வாபர யுகத்தில் இத்தலம் வெள்ளிமயமானது என்று கூறப்பட்டது; கலியுகத்தில் இத்தலம் கல்லுமயமானது. இவ்வாறு அங்கே தேவன் ‘ஸ்தலகேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் நிலைகொள்கிறார்.

Verse 69

सदा पूज्यो महादेव उन्नतस्थानवासिभिः । माघे मासि चतुर्दश्यां विशेषस्तत्र जागरे

உன்னத-ஸ்தானத்தில் வாழ்பவர்கள் மகாதேவரை எப்போதும் வழிபட வேண்டும். மாக மாத சதுர்தசியில் அங்கே ஜாகரணம் செய்வது விசேஷ புண்ணியமாகும்.

Verse 70

इत्येतत्कथितं देवि ह्युन्नतस्य महोद्यम् । श्रुतं पापहरं नॄणां सर्वकामफलप्रदम्

தேவி, இவ்வாறு உன்னதத்தின் மகத்தான மாஹாத்மியம் கூறப்பட்டது. இதைக் கேட்பது மனிதரின் பாவங்களை நீக்கி, எல்லா தர்மமான விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கும்.

Verse 319

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य उन्नतस्थानमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशत्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தில், முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ர மாஹாத்மியத்தில் ‘உன்னதஸ்தான மாஹாத்மிய வர்ணனம்’ எனும் முந்நூற்று பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.