Adhyaya 299

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्यैव दक्षिणे भागे नातिदूरे व्यवस्थितम् । शंखचक्रगदाधारी माधवस्तत्र संस्थितः

ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—அதே இடத்தின் தெற்கு பகுதியில், அதிகத் தூரமின்றி, சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்திய மாதவன் அங்கே நிலைபெற்றுள்ளான்।

Verse 2

एकादश्यां सिते पक्षे सोपवासो जितेन्द्रियः । यस्तं पूजयते भक्त्या गंधपुष्पानुलेपनैः । स याति परमं स्थानमपुनर्भवदायकम्

சுக்லப் பக்ஷத்தின் ஏகாதசியில் உபவாசமிருந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, நறுமணம், மலர்கள், சந்தன அனுலேபனம் முதலியவற்றால் பக்தியுடன் அவரை வழிபடுவான், மறுபிறவியற்ற பரமபதத்தை அடைவான்।

Verse 3

अत्र गाथा पुरा गीता ब्रह्मणा लोककर्तृणा । विष्णुकुण्डे नरः स्नात्वा यो वै माधवमर्चयेत् । स यास्यति परं स्थानं यत्र देवो हरिः स्वयम्

இங்கே உலகங்களைப் படைத்த பிரம்மா முன்பு பாடிய கீதம் இது—விஷ்ணுகுண்டத்தில் நீராடி, மாதவனை அர்ச்சிப்பவன், தாமே தேவன் ஹரி உறையும் பரம லோகத்தை அடைவான்।

Verse 4

एतत्ते सर्वमाख्यातं माहात्म्यं विष्णुदैवतम् । सर्वकामप्रदं नृणां सर्वपातकनाशनम्

இவை அனைத்தும் விஷ்ணு தெய்வத்தின் மஹாத்மியமாக உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இது மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அளித்து, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது।

Verse 299

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये माधवमाहात्म्यवर्णनंनाम नवनवत्युत्तरद्वि शततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர-மஹாத்மியத்தில் ‘மாதவ மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் இருநூற்று தொண்ணூற்று ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।