Adhyaya 298

Verse 1

ईश्वर उवाच । ऋषितोयापश्चिमे तु तत्र गव्यूतिमात्रतः । संगालेश्वरनामास्ति सर्वपातकनाशनः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ரிஷிதோயாவின் மேற்கே, ஒரு கவ்யூதி தூரத்தில் ‘ஸங்காலேஸ்வர’ எனும் திருநாமமுடைய சிவலிங்கம் உள்ளது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 2

गुप्तस्तत्र प्रयागश्च देवो वै माधवस्तथा । जाह्नवी यमुना चैव देवी तत्र सरस्वती

அங்கேயே மறைந்த (குப்த) பிரயாகமும் உள்ளது; தேவன் மாதவனும் அங்கே இருக்கிறார். ஜாஹ்னவி (கங்கை), யமுனை, மேலும் தேவி சரஸ்வதியும் அங்கேயே விளங்குகின்றனர்.

Verse 3

अन्यानि तत्र तीर्थानि बहूनि च वरानने । स्नात्वा दृष्ट्वा पूजयित्वा मुक्तः स्यात्सर्वकिल्बिषैः

அழகிய முகத்தையுடையவளே! அங்கே இன்னும் பல தீர்த்தங்கள் உள்ளன. அவற்றில் நீராடி, தரிசித்து, பூஜித்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 4

पार्वत्युवाच । कथय त्वं महेशान सर्वदेवनमस्कृत । तीर्थराजः प्रयागस्तु कथं विष्णुः सनातनः

பார்வதி கூறினாள்—மகேசானே! எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவனே, கூறுவாயாக: பிரயாகம் எவ்வாறு தீர்த்தராஜன்? மேலும் சனாதன விஷ்ணு (இங்கே) எவ்வாறு விளங்குகிறார்?

Verse 5

कथं गंगा च यमुना तथा देवी सरस्वती । अन्यान्यपि बहून्येव तीर्थानि वृषभध्वज

ஏ வृषபத்வஜப் பெருமானே! இங்கே கங்கை, யமுனை மற்றும் தேவியாம் சரஸ்வதி எவ்வாறு சன்னிதியாக உள்ளனர்? மேலும் இத்தனை பல தீர்த்தங்களும் இங்கே எவ்வாறு உள்ளன?

Verse 6

समायातानि तत्रैव संगालेश्वरसंनिधौ । संगालेशेति किं नाम ह्येतन्मे वद कौतुकम्

அவை அனைத்தும் அங்கேயே சங்காலேஸ்வரன் சன்னிதியில் வந்து சேர்ந்தன. ‘சங்காலேச’ என்ற பெயர் ஏன்? என் ஆர்வத்தைத் தீர்த்து சொல்லுங்கள்.

Verse 7

ईश्वर उवाच । पुरा वै लिंगपतने सर्वदेवसमागमे । सार्धत्रितयकोटीनि पुण्यानि सुरसुन्दरि

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ஏ சுரசுந்தரி! முற்காலத்தில் லிங்கம் வீழ்ந்த வேளையில், எல்லாத் தேவரும் கூடினபோது, அங்கே மூன்றரை கோடி தீர்த்தப் புண்ணியங்கள் சன்னிதியாக இருந்தன.

Verse 8

तीर्थानि तीर्थराजोऽयं प्रयागः समुपस्थितः । आत्मानं गोपयामास तीर्थकोटिभिरावृतम्

அனைத்து தீர்த்தங்களும் அங்கே இருந்தன; தீர்த்தராஜனான பிரயாகமும் வந்து சேர்ந்தது. கோடிக்கணக்கான தீர்த்தங்களால் சூழப்பட்டு, அது தன்னை மறைத்துக் கொண்டது.

Verse 9

ततस्तत्र समायाता ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । विबुधास्तीर्थराजं तं ददृशुर्दिव्यचक्षुषा

பின்னர் பிரம்மா, விஷ்ணு முன்னணியாக மற்ற தேவர்கள் அங்கே வந்தனர்; தெய்வக் கண்களால் அவர்கள் அந்த தீர்த்தராஜனைத் தரிசித்தனர்.

Verse 10

तीर्थकोटिभिराकीर्णं पवित्रं पापनाशनम् । लिंगस्य पतनं श्रुत्वा महादुःखेन संवृताः

அவ்விடம் கோடிக்கணக்கான தீர்த்தங்களால் நிறைந்ததும், புனிதமும், பாபநாசகமும் ஆனது. லிங்கம் வீழ்ந்த செய்தி கேட்டதும் அவர்கள் பெருந்துயரால் மூடப்பட்டனர்.

Verse 11

स्थिताः सर्वे तदा देवि ब्रह्माद्याः सुरसत्तमाः

அப்போது, தேவி, பிரம்மா முதலிய சிறந்த தேவர்கள் அனைவரும் அங்கே கூடி நின்றனர்.

Verse 12

एतस्मिन्नेव काले तु देवो रुद्रः सनातनः । निरानंदः समायातो वाक्यमेतदुवाच ह

அதே நேரத்தில் சனாதன தேவன் ருத்ரன் மகிழ்வின்றி அங்கே வந்து இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 13

शृणुध्वं वचनं देवा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । ऋषिशापान्निपतितं मम लिंगमनुत्तमम् । तस्माल्लिंगं पूजयत सर्व कामार्थसिद्धये

பிரம்மா-விஷ்ணு முன்னிலையில் உள்ள தேவர்களே, என் சொல்லைக் கேளுங்கள். முனிவரின் சாபத்தால் என் ஒப்பற்ற லிங்கம் இங்கே வீழ்ந்துள்ளது. ஆகவே எல்லா விருப்பங்களும் தர்மசம்மதமான செல்வமும் நிறைவேற அந்த லிங்கத்தைப் பூஜியுங்கள்.

Verse 14

एवमुक्त्वा महादेवो देशे तस्मिन्स्थितः प्रिये । ब्राह्मं च वैष्णवं रौद्रं तत्र कुण्डत्रयं स्मृतम्

இவ்வாறு கூறி, பிரியே, மகாதேவன் அந்த இடத்திலேயே தங்கினான். அங்கே பிராஹ்மம், வைஷ்ணவம், ரௌத்ரம் எனும் மூன்று புனித குண்டங்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 15

चतुर्थं त्रिसंगमाख्यं नदीनां यत्र संगमः । गंगायाश्च सरस्वत्याः सूर्यपुत्र्यास्तथैव च

நான்காவது புனிதத் தலம் ‘திரிசங்கமம்’ எனப் பெயர்பெறும்; அங்கு நதிகள் சங்கமிக்கின்றன—கங்கை, சரஸ்வதி, மேலும் சூரியபுத்திரி யமுனை।

Verse 16

कोटिरेका च तीर्थानां ब्रह्मकुण्डे व्यवस्थिता । तथा च वैष्णवे कुण्डे कोटिरेका प्रकीर्तिता

அங்கு பிரம்மகுண்டத்தில் தீர்த்தங்கள் ‘கோடிரேகா’ (கோடியை மீறும் அளவு) நிறைந்துள்ளன; அதுபோல வைஷ்ணவகுண்டத்திலும் ‘கோடிரேகா’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 17

सार्धकोटिस्तु संप्रोक्ता शिवकुण्डे प्रकीर्तिता । पश्चिमे ब्रह्मकुण्डं च पूर्वे वै वैष्णवं स्मृतम्

சிவகுண்டத்தில் ‘சார்த்தகோடி’ (ஒரு கோடி அரை) தீர்த்தங்கள் என அறிவிக்கப்படுகிறது. பிரம்மகுண்டம் மேற்கில், வைஷ்ணவகுண்டம் கிழக்கில் என நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 18

मध्यभागे स्थितं यच्च रुद्रकुण्डं प्रकीर्तितम् । कुण्डमध्याद्विनिर्गत्य यत्र गंगा वरानने

நடுப்பகுதியில் அமைந்தது ‘ருத்ரகுண்டம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. அழகிய முகத்தையுடையவளே! அந்தக் குளத்தின் நடுவிலிருந்து கங்கை வெளிப்பட்டு ஓடுகிறது।

Verse 19

सूर्यपुत्र्या समेता च तत्त्रिसंगम उच्यते । अनयोरंतरे सूक्ष्मे तत्र गुप्ता सरस्वती

சூரியபுத்திரி யமுனையுடன் (கங்கை) இணையும் அந்தச் சங்கமமே ‘திரிசங்கமம்’ எனப்படுகிறது. அந்த இரண்டிற்கிடையில் நுண்ணிய முறையில் சரஸ்வதி அங்கு மறைந்து (குப்தமாக) இருக்கிறாள்।

Verse 20

एषु सन्निहितो नित्यं प्रयागस्तीर्थनायकः । अत्रागत्य नरो यस्तु माघमासे वरानने

இத்தீர்த்தங்களில் தீர்த்தநாயகனான பிரயாகம் எப்போதும் சன்னிதியாக இருக்கிறது. ஓ அழகிய முகத்தாளே, மாகமாதத்தில் இங்கு வரும் மனிதன், …

Verse 21

स्नायात्प्रभातसमये मकरस्थे रवौ प्रिये । किञ्चिदभ्युदिते सूर्ये शृणु तस्य च यत्फलम्

அன்பே, சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது விடியற்காலத்தில் நீராட வேண்டும். சூரியன் சிறிதளவு உதித்தபோது—அந்நீராட்டின் பலனை கேள்.

Verse 22

आद्येनैकेन स्नानेन पापं यन्मनसा कृतम् । व्यपोहति नरः सम्यक्छ्रद्धायुक्तो जितेन्द्रियः

முதல் நீராட்டினாலேயே மனத்தால் செய்த பாவம் நீங்கும். நம்பிக்கையுடன், இంద్రியங்களை அடக்கியவன் அதை முற்றிலும் அகற்றுவான்.

Verse 23

वाचिकं तु द्वितीयेन कायिकं तु तृतीयकात् । संसर्गजं चतुर्थेन रहस्यं पञ्चमेन तु

இரண்டாம் நீராட்டால் வாக்குப் பாவம், மூன்றாம் நீராட்டால் உடல் பாவம்; நான்காம் நீராட்டால் தொடர்பால் வந்த பாவம், ஐந்தாம் நீராட்டால் மறைபாவம் நீங்கும்.

Verse 24

उपपातकानि षष्ठेन स्नानेनैव व्यपोहति

ஆறாம் நீராட்டினாலேயே உபபாதகங்கள் எனப்படும் துணைப் பாவங்களும் நிச்சயமாக அகலும்.

Verse 25

अभिषेकेण कुण्डानां सप्तकृत्वो वरानने । महांति चैव पापानि क्षाल्यंते पुरुषैः सदा

அழகிய முகத்தையுடையவளே! குண்டங்களில் ஏழுமுறை அபிஷேகஸ்நானம் செய்தால், மனிதர்களின் பெரும் பாவங்களும் எப்போதும் கழுவி நீங்கும்.

Verse 26

यः स्नाति सकलं मासं प्रयागे गुप्तसंज्ञके । ब्रह्मादिभिर्न तद्वक्तुं शक्यते कल्पकोटिभिः

‘குப்த’ என அழைக்கப்படும் பிரயாகத்தில் முழு ஒரு மாதம் யார் ஸ்நானம் செய்கிறாரோ, அவருடைய புண்ணியத்தைப் பிரம்மா முதலியவர்களும் கோடி கோடி கல்பங்களிலும் சொல்ல இயலாது.

Verse 27

यानि कानि च तीर्थानि प्रभासे संति भामिनि । तेभ्योऽतिवल्लभं तीर्थं सर्वपापप्रणाशनम्

ஒளிவிடும் பெண்ணே! பிரபாசத்தில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களிலும், மிகப் பிரியமான ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் நாசம் செய்கிறது.

Verse 28

एषां संरक्षणार्थाय मया वै तत्र मातरः । पूजनीयाः प्रयत्नेन नैवेद्यैर्विविधैः शुभैः

இவற்றின் (தீர்த்தங்களின்) பாதுகாப்பிற்காக நான் அங்கே மாத்ருக்களை நிறுவினேன்; அவர்களை முயற்சியுடன் பலவகை மங்கள நைவேத்யங்களால் வழிபட வேண்டும்.

Verse 29

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां श्रद्धायुक्तेन चेतसा । तासामनुचरा देवि भूतप्रेताश्च कोटिशः

தேவி! கிருஷ்ணபட்சத்தின் சதுர்தசி நாளில், श्रद्धையுடன் கூடிய மனத்தால்—அந்த மாத்ருக்களின் அணுசரர்களாக கோடிக்கணக்கான பூத-பிரேதங்கள் உள்ளன.

Verse 30

तेषां भयविनाशाय ता मातॄश्च प्रपूजयेत् । अस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा ब्रह्महत्यां व्यपोहति

அவர்களின் அச்சம் நீங்கும்படி அந்த மாத்ருக்களை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். இத்தீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் பிரம்மஹத்த்யா பாவம்கூட நீங்கப் பெறுவான்.

Verse 31

यः कश्चित्कुरुते श्राद्धं पितॄनुद्दिश्य भक्तितः । उद्धरेच्च पितुर्वर्गं मातुर्वर्गं नरोत्तमः

யார் ஒருவர் பித்ருக்களை நோக்கி பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ, அந்த நரோத்தமன் தந்தை வம்சமும் தாய் வம்சமும் இரண்டையும் உயர்த்தி விடுவிப்பான்.

Verse 32

वृषभस्तत्र दातव्यः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः । एवं यः कुरुते यात्रां तस्य फलमनन्तकम्

யாத்திரையின் முழுப் பயனை விரும்புவோர் அங்கே ஒரு காளையைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். இவ்வாறு யாத்திரை செய்பவனுக்கு பலன் அளவற்றது.

Verse 33

एवं गुप्तप्रयागस्य माहात्म्यं कथितं तव । श्रुत्वाभिनन्द्य पुरुषः प्राप्नुयाच्छंकरालयम्

இவ்வாறு குப்தப்ரயாகத்தின் மஹாத்மியம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்து போற்றுபவன் சங்கரனின் திருவாசஸ்தலத்தை அடைவான்.

Verse 298

इति श्रीस्कांदेमहापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गुप्तप्रया गमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टनवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ர-மஹாத்மியத்தில் ‘குப்தப்ரயாக மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் இருநூற்று தொண்ணூற்று எட்டாவது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.