Adhyaya 281

Verse 1

ईश्वर उवाच । कस्यचित्त्वथ कालस्य त्रिदशावश्विनौ प्रिये । कृताभिषेकां विवृतां सुकन्यां तामपश्यताम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—அன்பே! ஒரு காலத்தில் தேவர்களின் அஸ்வினிக் குமாரர்கள், நீராடி உடல் வெளிப்படத் தோன்றிய சுகன்யையை கண்டனர்.

Verse 2

तां दृष्ट्वा दर्शनीयांगीं देवराजसुतामिव । ऊचतुः समभिद्रुत्य नासत्यावश्विनावथ

அவளைப் பார்த்ததும்—காணத் தகுந்த அங்கங்களுடன், தேவராஜனின் மகள்போல்—நாஸத்யர்களான அஸ்வினர்கள் ஓடிவந்து அவளிடம் பேசினர்.

Verse 3

कस्य त्वमसि वामोरु किं वनेऽस्मिंश्चिकीर्षसि । इच्छावस्त्वां च विज्ञातुं तत्त्वमाख्याहि शोभने

அழகிய தொடையுடையவளே, நீ யாருடையவள்? இந்த வனத்தில் என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்? உன்னை அறிய விரும்புகிறோம்—அழகியே, உண்மையைச் சொல்।

Verse 4

ततः सुकन्या संवीता तावुवाच सुरोत्तमौ । शर्यातितनयां वित्तं भार्यां च च्यवनस्य माम्

அப்போது சுகன்யா முறையாக ஆடை போர்த்திக் கொண்டு, அந்த தேவர்களில் சிறந்தவர்களிடம் கூறினாள்—“என்னை சர்யாதியின் மகளாகவும், ச்யவனரின் மனைவியாகவும் அறியுங்கள்।”

Verse 5

ततोऽश्विनौ प्रहस्यैनामब्रूतां पुनरेव तु । कथं त्वं च विदित्वा तु पित्रा दत्ताऽगता वने

அப்போது அச்வினர்கள் சிரித்தபடி மீண்டும் அவளிடம் கூறினர்—“அறிந்திருந்தும் உன்னைத் தந்தை எவ்வாறு அளித்தார்? நீ வனத்தில் வந்து எவ்வாறு வாழ்கிறாய்?”

Verse 6

भ्राजसे गगनोद्देशे विद्युत्सौदामनी यथा । न देवेष्वपि तुल्यां हि तव पश्याव भामिनि

நீ இந்த வனத்தில் வானில் மின்னல் போல ஒளிர்கிறாய்; ஒளிமிகு பெண்ணே, தேவர்களிடமும் உனக்கு இணையானவளை நாம் காணவில்லை।

Verse 7

सर्वाभरणसंपन्ना परमांबरधारिणी । मामैवमनवद्यांगि त्यजैनमविवेकिनम्

நீ எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிறந்த ஆடைகளை அணிந்தவள்; குறையற்ற அங்கங்களையுடையவளே, என்னையே தேர்ந்தெடு; இந்த அறிவிலியை விட்டு விடு।

Verse 8

कस्मादेवंविधा भूत्वा जराजर्जरितं भुवि । त्वमुपास्ये हि कल्याणि कामभावबहिष्कृतम्

அருள்மிகு கல்யாணியே! நீ இத்தகையவளாய் இருந்தும், பூமியில் முதுமையால் சிதைந்தும் காமவாழ்விலிருந்து விலக்கப்பட்டும் உள்ள அவனை ஏன் பணிந்து சேவிக்கிறாய்?

Verse 9

असमर्थं परित्राणे पोषणे वा शुचिस्मिते । सा त्वं च्यवनमुत्सृज्य वरयस्वैकमावयोः

தூய புன்னகையுடையவளே! அவன் உன்னை காக்கவும் போஷிக்கவும் இயலாதவன்; ஆகவே ச்யவனனை விட்டு, எங்களில் ஒருவரை கணவராகத் தேர்ந்தெடு.

Verse 10

पत्यर्थं देवगर्भाभे मा वृथा यौवनं कृथाः । एवमुक्ता सुकन्या सा सुरौ ताविदमब्रवीत्

தெய்வ ஒளியால் பிரகாசிக்கும் கன்னியே! கணவனுக்காக உன் இளமையை வீணாக்காதே. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது சுகன்யா அந்த இரு தேவர்களிடம் இவ்வாரு கூறினாள்.

Verse 11

रताऽहं च्यवने पत्यौ न चैवं परिशंकतम् । तावब्रूतां पुनश्चैतामावां देवभिषग्वरौ

அவள் கூறினாள்—“என் கணவர் ச்யவனனிடமே நான் பற்றுடையவள்; வேறு விதமாக சந்தேகிக்காதீர்.” பின்னர் மீண்டும் அந்த இரு தலைசிறந்த தெய்வ வைத்தியர்கள் அவளிடம் பேசினர்.

Verse 12

युवानं रूपसंपन्नं करिष्यावः पतिं तव । ततस्तस्यावयोश्चैव पतिमेकतमं वृणु

“உன் கணவரை இளமையுடனும் அழகுடனும் ஆக்குவோம்; அதன் பின் எங்களில் ஒருவரை கணவராகத் தேர்ந்தெடு.”

Verse 13

एतेन समयेनावां शमं नय सुमध्यमे । सा तयोर्वचनाद्देवि उपसंगम्य भार्गवम् । उवाच वाक्यं यत्ताभ्यामुक्तं भृगुसुतं प्रति

“இந்நேரத்தில், ஓ சுமத்தியமே, மனத்தை அமைதியாக்கு.” அவர்களின் சொல்லின்படி தேவி பார்கவனை (ச்யவனனை) அணுகி, அந்த இருவரும் கூறியதைப் பிருகுபுத்திரனிடம் மீண்டும் உரைத்தாள்।

Verse 14

तद्वाक्यं च्यवनो भार्यामुवाचाद्रियतामिति । इत्युक्ता च्यवनेनाथ सुकन्या तावुवाच वै

அச்சொல்லைக் கேட்ட ச்யவனன் தன் மனைவியிடம், “இதை ஏற்றுக்கொள்” என்றான். ச்யவனன் கூறியபடி சுகன்யா அந்நிருவரிடமும் (அஷ்வின்களிடமும்) பேசினாள்।

Verse 15

एवं देवौ भवद्भ्यां यत्प्रोक्तं तत्कियतां लघु । इत्युक्तौ भिषजौ तत्र तया चैव सुकन्यया । ऊचतू राजपुत्रीं तां पतिस्तव विशत्वपः

சுகன்யா கூறினாள்: “ஓ தேவ இருவரே, நீங்கள் சொன்னது விரைவில் நிறைவேறட்டும்.” அப்போது அந்த இரு வைத்தியர்கள் (அஷ்வின்கள்) அரசகுமாரியிடம், “உன் கணவர் நீரில் இறங்கட்டும்” என்றனர்।

Verse 16

ततोऽपश्च्यवनः शीघ्रं रूपार्थी प्रविवेश ह । अश्विनावपि तद्देवि ततः प्राविशतां जलम्

பின்னர் இளமைரூபத்தை நாடி ச்யவனன் விரைவாக நீரில் இறங்கினான். அதன் பின், ஓ தேவி, அந்த இரு அஷ்வின்களும் நீரில் புகுந்தனர்।

Verse 17

ततो मुहूर्त्तादुत्तीर्णाः सर्वे ते सरसस्ततः । दिव्यरूपधराः सर्वे युवानो मृष्टकुण्डलाः

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் அனைவரும் அந்த ஏரியிலிருந்து வெளிவந்தனர். அனைவரும் தெய்வீக ரூபம் கொண்டவர்கள்—இளமையுடன், ஒளிரும் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்।

Verse 18

दिव्यवेषधराश्चैव मनसः प्रीतिवर्द्धनाः । तेऽब्रुवन्सहिताः सर्वे वृणीष्वान्यतमं शुभे

தெய்வீக ஆடை அணிந்து மனத்தை மகிழ்விப்பவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகச் சொன்னார்கள்—“ஓ நல்வரமே! உனக்கு விருப்பமான ஒருவரைத் தேர்ந்தெடு.”

Verse 19

अस्माकमीप्सितं भद्रे यतस्त्वं वरवर्णिनी । यत्र वाप्यभि कामासि तं वृणीष्व सुशोभने

ஓ பத்திரே, சிறந்த நிறமுடையவளே! நீ எங்களில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதே எங்கள் விருப்பம்; ஆகவே ஓ அழகியவளே, உன் மனம் சாயும் இடத்தில் யாரை விரும்புகிறாயோ அவரைத் தேர்ந்தெடு.

Verse 20

सा समीक्ष्य तु तान्सर्वांस्तुल्यरूपधरान्स्थितान् । निश्चित्य मनसा बुद्ध्या देवि वव्रे पतिं स्वकम्

சமமான உருவம் கொண்டு நின்ற அனைவரையும் அவள் நோக்கி, மனமும் தெளிந்த அறிவும் கொண்டு தீர்மானித்து, அந்த நற்பெண் தன் சொந்த கணவரையே தேர்ந்தெடுத்தாள்.

Verse 21

लब्ध्वा तु च्यवनो भार्यां वयोरूपमवस्थितः । हृष्टोऽब्रवीन्महातेजास्तौ नासत्याविदं वचः

மனைவியைப் பெற்றுச் யௌவன வடிவில் நிலைபெற்ற ச்யவனர் மகிழ்ந்தார். அப்போது மகாதேஜஸ்வி முனிவர் இரு நாசத்தியர் (அச்வின்கள்) நோக்கி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 22

यदहं रूपसंपन्नो वयसा च समन्वितः । कृतो भवद्भ्यां वृद्धः सन्भार्यां च प्राप्तवान्निजाम् । तद्ब्रूतं वै विधास्यामि भवतोर्यदभीप्सितम्

உங்கள் இருவராலும் நான் அழகும் யௌவனமும் பெற்றேன்; முன்பு முதுமையிலிருந்தும் என் சொந்த மனைவியை அடைந்தேன். ஆகவே நீங்கள் இருவரும் விரும்புவது என்னவோ சொல்லுங்கள்—அதை நான் நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 23

अश्विनावूचतुः । आवां तु देवभिषजौ न च शक्रः करोति नौ । सोमपानार्हतां तस्मात्कुरु नौ सोमपायिनौ

அஸ்வினர்கள் கூறினர்—நாங்கள் தேவர்களின் வைத்தியர்கள்; ஆயினும் சக்ரன் (இந்திரன்) எங்களுக்கு சோமபான உரிமை அளிப்பதில்லை. ஆகவே எங்களைச் சோமபானத்திற்குத் தகுதியானவர்களாக்கி, சோமபாயிகளாக்குவாயாக।

Verse 24

च्यवन उवाच । अहं वां यज्ञभागार्हौ करिष्ये सोमपायिनौ

ச்யவனர் கூறினார்—நான் உங்களை இருவரையும் யாகப் பங்கிற்கு உரியவர்களாக்கி, (அதனால்) சோமபாயிகளாக்குவேன்।

Verse 25

ईश्वर उवाच । ततस्तौ हृष्टमनसौ नासत्यौ दिवि जग्मतुः । च्यवनोऽपि सुकन्या च सुराविव विजह्रतुः

ஈஸ்வரர் கூறினார்—அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் நாசத்தியர் இருவரும் விண்ணுலகிற்குச் சென்றனர். ச்யவனரும் சுகன்யையுடன், தெய்வீகத் தம்பதியரைப் போல, ஆனந்தமாக விளையாடினர்।

Verse 281

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये च्यवनेश्वर माहात्म्यवर्णनंनामैकाशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘ச்யவனேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று எண்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।