Adhyaya 273

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शंडतीर्थमनुत्तमम् । सर्वपापोपशमनं सर्वकामफलप्रदम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, ஒப்பற்ற சண்டதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து, எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கும்।

Verse 2

तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमनाः प्रिये । पुरा पंचशिरा आसीद्ब्रह्मा लोकपितामहः

அதன் தோற்றத்தை நான் கூறுகிறேன்—அன்பே, ஒருமனத்துடன் கேள். முற்காலத்தில் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா ஐந்து தலைகளுடன் இருந்தான்।

Verse 3

शिरस्तस्य मया छिन्नं कस्मिंश्चित्कारणांतरे । तत्र गंधवती जाता ब्रह्मणः सा च शोणितैः

ஏதோ காரணத்தால் நான் அவனுடைய ஒரு தலையை வெட்டினேன். அதனால் துர்நாற்றம் எழுந்தது; அங்கே பிரம்மாவின் இரத்தமும் சிந்தியது.

Verse 4

तत्रोद्गता महातालास्तेन तालवनं स्मृतम् । अथ करतले लग्नं कपालं ब्रह्मणो मम

அங்கே பெரிய பனைமரங்கள் முளைத்தன; ஆகவே அது ‘தாலவனம்’ எனப் பெயர் பெற்றது. பின்னர் பிரம்மாவின் கபாலம் என் கைத் தளத்தில் ஒட்டிக் கொண்டது.

Verse 5

शरीरं कृष्णतां यातं मम चैव वृषस्य च । अथ तीर्थान्यनेकानि गतोहं पापशंकया

என் உடலும் என் காளையும் கருமை அடைந்தன. அப்போது பாவ அச்சத்தால் நான் பல தீர்த்தங்களுக்கு சென்றேன்.

Verse 6

न क्वचिद्व्रजते पापं ततः प्रभासमागतः । क्षेत्रे तत्र मया दृष्टा प्राची देवी सरस्वती

எங்கும் பாவம் நீங்கவில்லை; ஆகவே நான் பிரபாசத்திற்கு வந்தேன். அந்த க்ஷேத்திரத்தில் கிழக்கு நோக்கிய தேவீ சரஸ்வதியை நான் தரிசித்தேன்.

Verse 7

तत्र मे वृषभः स्नातुं प्रविष्टो जलमध्यतः । तत्क्षणाच्छ्वेतता प्राप्तो मुक्तोहमपि हत्यया

அங்கே என் காளை நீரின் நடுவில் இறங்கி நீராடியது. அந்தக் கணமே அது மீண்டும் வெண்மையடைந்தது; நானும் பிரம்மஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றேன்.

Verse 8

करमध्ये च मे लग्नं कपालं पतितं तदा । कपालमोचनश्चासौ लिंगरूपी स्थितोऽभवत्

அப்போது என் கையின் நடுவில் ஒட்டியிருந்த கபாலம் விழுந்தது. அந்தப் புனிதத் தலம் ‘கபாலமோசனம்’ எனப் பெயர்பெற்று அங்கே லிங்கரூபமாக நிறுவப்பட்டது.

Verse 9

तत्रापि यो ददेच्छ्राद्धं प्राचीदेव्यास्तु संनिधौ । मातृकं पैतृकं चैव तृप्तं कुलशतं तथा

அங்கேயே பிராசீ தேவியின் சன்னிதியில் யார் சிராத்தம் செய்கிறாரோ, அவரின் மாத்ரு வம்சமும் பித்ரு வம்சமும் இரண்டும் திருப்தியடையும்; மேலும் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகள் மகிழ்வடையும்.

Verse 10

भवेच्च तस्य तृप्तिस्तु यावत्कल्पास्तु सप्ततिः । मास आश्वयुजे देवि कृष्णपक्षे चतुर्दशी । तत्र दद्यात्तु यः श्राद्धं दक्षिणामूर्तिमाश्रितः

அவர்களின் திருப்தி எழுபது கல்பங்கள் வரை நீடிக்கும். தேவியே, ஆஸ்வயுஜ மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியில் தக்ஷிணாமூர்த்தியைச் சரணடைந்து அங்கே சிராத்தம் செய்பவன் இப்பலனை அடைவான்.

Verse 11

यथावित्तोपचारेण सुपात्रे च यथाविधि । यावद्युगसहस्रं तु तृप्ताः स्युस्ते पितामहाः

தன் வசதிக்கேற்ப, விதிப்படி, தகுதியான பாத்திரருக்கு அர்ப்பணித்தால், பிதாமஹர் முதலான முன்னோர் ஆயிரம் யுகங்கள் வரை திருப்தியுடன் இருப்பர்.

Verse 12

अन्नसुवर्णदानं च दधिकंबलमेव च । तत्र देयं विधानेन सर्वपापोपशुद्धये

அங்கே விதிப்படி அன்னதானமும் ஸுவர்ணதானமும், மேலும் தயிர் மற்றும் கம்பளத் தானமும் செய்ய வேண்டும்—அனைத்துப் பாபங்களின் முழு பரிசுத்திக்காக.

Verse 13

कृष्णरूपी वृषो देवि यदा श्वेतत्वमागतः । शंडतीर्थमितिख्यातं तेन त्रैलोक्यपूजितम्

தேவி, கருநிற வடிவுடைய காளை வெண்மையடைந்தபோது, அந்த இடம் ‘சண்டதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அதனால் அது மூவுலகிலும் வணங்கப்படுகிறது।