Adhyaya 269

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विदुरस्याश्रमं महत् । यत्राकरोत्तपो रौद्रं विदुरो धर्म मूर्त्तिमान्

ஈசுவரன் கூறினார்—பின்பு, ஓ மகாதேவி, விதுரரின் மாபெரும் ஆசிரமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே தர்மமூர்த்தியான விதுரன் கடும் தவம் செய்தான்.

Verse 2

प्रतिष्ठाप्य महादेवं लिंगं त्रिभुवनेश्वरम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

அங்கே மூவுலக ஈசனான மகாதேவனின் லிங்கத்தை நிறுவி—ஓ தேவி—அதனைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் மனிதன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்.

Verse 3

विदुराट्टालकं नाम गणगंधर्वसेवितम् । द्वादशस्थानकं स्थानं नाल्पपुण्येन लभ्यते

அந்த இடம் ‘விதுராட்டாலகம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; சிவகணங்களும் கந்தர்வர்களும் அங்கே பணிவிடை செய்கின்றனர். அது ‘பன்னிரண்டு நிலைய’ புண்ணியத் தலம்; சிறு புண்ணியத்தால் கிடையாது.

Verse 4

नावर्षणं भवेत्तत्र कदाचिदपि पार्वति । लिंगानि तत्र दिव्यानि पश्येत्पापोपशांतये

ஓ பார்வதி, அங்கே ஒருபோதும் வறட்சி ஏற்படாது. பாவநிவாரணத்திற்காக அந்தத் தலத்தின் தெய்வீக லிங்கங்களைத் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 269

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये विदुराश्रम माहात्म्यवर्णनंनामैकोनसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘விதுராசிரம மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று அறுபத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.