Adhyaya 260

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं सिद्धेश्वरं परम् । तस्यैव पश्चिमे भागे सिद्धैः संस्थापितं पुरा

ஈஸ்வரன் கூறினான்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, பரம தேவனான சித்தேஸ்வரனை நாடிச் செல்ல வேண்டும். அதே புனிதத் தலத்தின் மேற்கு பகுதியில் சித்தர்கள் பழங்காலத்தில் ஒரு லிங்கத்தை நிறுவினர்।

Verse 2

सिद्धा नाम सुराः पूर्वं तत्रागत्य वरानने । लिंगं संस्थापयामासुः सिद्ध्यर्थं सर्ववस्तुषु

ஓ வரானனே, முற்காலத்தில் ‘சித்தர்கள்’ எனப்படும் தேவர்கள் அங்கு வந்து, எல்லா காரியங்களிலும் சித்தி பெற வேண்டி ஒரு லிங்கத்தை நிறுவினர்।

Verse 3

ततस्तुष्टो महादेवि तेषां दृष्ट्वा तपो महत् । अणिमादिकमैश्वर्यं तेषां सर्वं ददौ शिवः

ஓ மகாதேவி, அவர்களின் மாபெரும் தவத்தைப் பார்த்து சிவன் மகிழ்ந்து, அணிமா முதலிய எல்லா ஐஸ்வர்யச் சித்திகளையும் அவர்களுக்கு அருளினார்।

Verse 4

अब्रवीदत्र मे नित्यं सानिध्यं च भविष्यति

அவர் அறிவித்தார்—‘இங்கே என் நித்திய சாந்நித்யம் உறுதியாக நிலைத்திருக்கும்.’

Verse 5

चैत्रे शुक्लचतुर्द्दश्यां योऽत्र मां पूजयिष्यति । स यास्यति परं स्थानं प्रसादान्मम पुण्यकृत्

சைத்ர மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ சதுர்தசியன்று இங்கே யார் பக்தியுடன் என்னை வழிபடுவாரோ, அவர் புண்ணியவான் என் அருளால் பரம பதத்தை அடைவார்।

Verse 6

एवमुक्त्वाऽथ भगवाञ्जगामादर्शनं ततः । सिद्धाश्चैव तदाऽगत्य पूजयंति महेश्वरम्

இவ்வாறு கூறிய பின் பகவான் அங்கிருந்து கண்மறைந்தார். அப்போது சித்தர்கள் மீண்டும் வந்து மகேஸ்வரனை வழிபட்டனர்।

Verse 7

यस्तमाराधयेद्भक्त्या संसिद्धिं लभतेऽद्भुताम् । ईप्सितां च सुरश्रेष्ठे तस्मात्तं पूजयेत्सदा

யார் அவரை பக்தியுடன் ஆராதிப்பாரோ, அவர் அதிசயமான முழு சித்தியை அடைவார்; விரும்பிய வரமும் பெறுவார், தேவியருள் சிறந்தவளே! ஆகவே அவரை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 260

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सिद्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘சித்தேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் இருநூற்று அறுபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।