Adhyaya 259

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पर्णादित्यं सुरेश्वरम् । प्राचीसरस्वतीकूले तटे चोत्तरतः स्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், மகாதேவியே, கிழக்கோடி ஓடும் பிராசீ-சரஸ்வதியின் வடகரையில் அமைந்த தேவேஸ்வரன் பர்ணாதித்யனை அணுகிச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

पुरा त्रेतायुगे देवि पर्णादोनाम वै द्विजः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । आराधयामास रविं भक्त्या परमया युतः

பண்டைய திரேதா யுகத்தில், தேவி, பர்ணாதன் என்னும் ஒரு த்விஜன் (பிராமணன்) இருந்தான். அவன் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து மிகக் கடுமையான தவம் செய்து, பரம பக்தியுடன் ரவி (சூரியன்)னை ஆராதித்தான்.

Verse 3

तर्पयित्वा ततः सूर्यं धूपमाल्यविलेपनैः । वेदोक्तैः स्तवनैः सूक्तैर्दिवारात्रं समाहितः

பின்னர் தூபம், மாலைகள், சந்தனாதி பூச்சுகளால் சூரியதேவனைத் திருப்திப்படுத்தினான். அதன் பின் வேதவிதியான ஸ்தவங்களும் ஸூக்தங்களும் பாடி, பகல்-இரவு முழுதும் ஒருமனத்துடன் தியானநிலையிலிருந்தான்.

Verse 4

एवं च ध्यायतस्तस्य कालेन महता ततः । तुतोष भगवान्सूर्यो वाक्यमेतदुवाच ह

இவ்வாறு நீண்ட காலம் தியானித்துக் கொண்டிருந்த அவனிடம், பகவான் சூரியன் திருப்தியடைந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 5

परितुष्टोऽस्मि विप्रेन्द्र तपसानेन सुव्रत । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यन्मनसेप्सितम्

ஓ விப்ரேந்திரா, ஓ சுவிரதா! உன் இத்தவத்தால் நான் முற்றிலும் மகிழ்ந்தேன். உனக்கு மங்களம் உண்டாக—உன் மனத்தில் எப்போதும் விரும்புவது எதுவோ அதையே வரமாகக் கேள்.

Verse 6

ब्राह्मण उवाच । एष एव वरः कामो यत्तुष्टो भगवान्स्वयम् । दर्शनं तव देवेश स्वप्नेष्वपि च दुर्ल्लभम्

பிராமணன் கூறினான்—பகவான் தாமே திருப்தியடைவதே எனக்கு வேண்டிய வரம். ஓ தேவேசா! உமது தரிசனம் கனவில்கூட அரிது.

Verse 7

अवश्यं यदि दातव्यो वरो मम दिवाकर । अत्र संनिहतो देव सदा त्वं भव भास्कर

எனக்கு நிச்சயமாக வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், ஓ திவாகரா! ஓ தேவா, இங்கேயே எப்போதும் சன்னிதியாக இரு—ஓ பாஸ்கரா, இங்கே நித்தம் தங்குவாயாக।

Verse 8

तव प्रसादात्ते यांतु तव लोकं दिवा कर । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः

உன் அருளால் அவர்கள் உன் லோகத்தை அடைவாராக, ஓ திவாகரா. ‘அப்படியே ஆகும்’ என்று கூறி ரவி மறைந்தார்।

Verse 9

पर्णादोऽपि स्थितस्तत्र तस्याराधनतत्परः । तत्र भाद्रपदे मासे षष्ठ्यां स्नानं समाचरेत् । पर्णादित्यं ततः पश्येन्न स दुःखमवाप्नुयात्

பர்ணாதும் அங்கே தங்கி, அவரை வழிபடுவதில் ஈடுபட்டான். அங்கே பாத்ரபத மாதத்தில் ஷஷ்டி நாளில் நீராட வேண்டும்; பின்னர் பர்ணாதித்யனை தரிசித்தால் துயரம் அணுகாது।

Verse 10

गोशतस्य प्रयागे तु सम्यग्दत्तस्य यत्फलम् । तत्फलं लभते मर्त्यः पर्णादित्यस्य दर्शनात्

பிரயாகத்தில் நூறு பசுக்களை முறையாக தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலனை மனிதன் பர்ணாதித்ய தரிசனத்தினாலேயே பெறுகிறான்।

Verse 11

ये सेवंते महाकुष्ठं पांगुल्यं च विवर्चिकाः । पर्णादित्यं न जानंति नूनं ते मंदबुद्धयः

மகாகுஷ்டம், ஊனமடைதல், விவர்சிகா போன்ற நோய்களை ‘சேவிப்பவர்கள்’ பர்ணாதித்யனை நிச்சயமாக அறியார்; அவர்கள் மந்தபுத்தியர்.

Verse 259

इति श्रीस्कान्दे महपुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पर्णादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘பர்ணாதித்ய மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று ஐம்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।