Adhyaya 252
ஈசுவரன் தேவியிடம், யாத்திரை வரிசை மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற பாபநாசகமான ‘சங்கரநாத’ லிங்கத்தை நோக்கி செல்ல வேண்டும் என்று கூறுகிறார். அந்த லிங்கத்தை பானு (சூரியன்) மகத்தான தவம் செய்து பிரதிஷ்டை செய்து, அங்கு ஆலயத்தையும் நிறுவினான் என விளக்குகிறார். பின்னர் சுருக்கமாக நெறி-சடங்குகளை விதிக்கிறார்—உபவாசத்துடன் மகாதேவனை வழிபடுதல், பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம், இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டுடன் சிராத்தம் செய்தல், மேலும் இயன்ற அளவு பொன்னும் ஆடையும் தானம் செய்தல். இறுதியில் பலன் தெளிவு—இவ்வாறு செய்பவன் பரமதாமத்தை அடைவான்।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तत्र शंकरनाथेति प्रसिद्धं पापनाशनम्
ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற அந்த லிங்கத்திடம் செல்ல வேண்டும். அங்கு அது ‘சங்கரநாதன்’ எனப் பிரசித்தம்; பாவங்களை அழிப்பது.
Verse 2
स्थापितं भानुना देवि कृत्वा तत्र महत्तपः । तमर्चयित्वा देवेशं सोपवासो महेश्वरम्
தேவி! பானு (சூரியன்) அங்கு மாபெரும் தவம் செய்து அதை நிறுவினான். உபவாசத்துடன் தேவேசனான மகேஸ்வரனை வழிபட்டு…
Verse 3
ब्राह्मणान्भोजयेत्तत्र श्राद्धं कुर्याज्जितेन्द्रियः । शक्त्या हिरण्यं वासांसि विप्रे दद्यात्समाहितः । स याति परमं स्थानं नात्र कार्या विचारणा
அங்கு புலன்களை அடக்கி ஸ்ராத்தம் செய்து, பிராமணர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும். தன் ஆற்றலுக்கேற்ப, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி, பிராமணனுக்கு பொன்னும் ஆடைகளும் தானம் செய்ய வேண்டும். அவன் பரம பதத்தை அடைவான்—இதில் ஐயம் வேண்டாம்।
Verse 252
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शङ्करनाथमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘சங்கரநாத மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று ஐம்பத்து இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।