Adhyaya 250

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं त्रैलोक्यविश्रुतम् । गंगेश्वरेति विख्यातं संगमेश्वरपश्चिमे

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி, அடுத்து மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற அந்த லிங்கத்திற்குச் செல்; சங்கமேஸ்வரத்தின் மேற்கில் ‘கங்கேஸ்வர’ எனப் பிரசித்தமானது அது।

Verse 2

यदा गंगा समाहूता विष्णुना प्रभविष्णुना । अन्तकालेऽभिषेकार्थं स्वकायस्य वरानने

அழகிய முகமுடைய தேவியே, எல்லாம் வியாபித்த பரம விஷ்ணு இறுதிக் காலத்தில் தம் திவ்ய உடலுக்கு அபிஷேகம் செய்ய கங்கையை அழைத்தபோது।

Verse 3

ततो दृष्ट्वा तु तत्क्षेत्रं पुण्यं ह्यृषिनिषेवितम् । सर्वत्र व्यापितं लिंगैराश्रमैश्च तपस्विनाम्

பின்னர் அவள் முனிவர்கள் வழிபட்ட அந்தப் புனிதத் தலத்தைப் பார்த்தாள்; அது எங்கும் சிவலிங்கங்களாலும் தவசிகளின் ஆசிரமங்களாலும் நிறைந்திருந்தது।

Verse 4

ततो गंगासरिच्छ्रेष्ठा पूर्वसागरगामिनी । स्थापयामास तल्लिंगं शिवभक्तिपरायणा

பின்னர் கிழக்கு கடலை நோக்கி ஓடும் நதிகளில் சிறந்த கங்கை, சிவபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, அந்த லிங்கத்தை நிறுவினாள்।

Verse 5

तं दृष्ट्वा तु वरारोहे गंगास्नानफलं लभेत् । अश्वमेधसहस्रस्य फलं प्राप्नोति मानवः

அழகிய அங்கங்களுடையவளே, அதைத் தரிசித்தாலே கங்கையில் நீராடிய பலன் கிடைக்கும்; மனிதன் ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களின் பலனுக்கு இணையான புண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 250

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஸப்தம பிரபாஸகண்டத்தின் முதற் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘கங்கேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று ஐம்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।