Adhyaya 224
இந்த அத்தியாயத்தில் ஈசுவரன் தேவியிடம் கூறுகிறார்—புருஷோத்தமத்தின் தெற்கில் இந்திரன் நிறுவிய லிங்கம் உள்ளது; அது “பாபமோசன” (பாவநிவாரணி) எனப் புகழ்பெற்றது. வ்ருத்ரவதத்திற்குப் பின் இந்திரனுக்கு பிரம்மஹத்த்யை போன்ற அசுத்தப் பளு ஏற்பட்டது; உடலில் நிறமாற்றமும் துர்நாற்றமும் தோன்றி, தேஜஸ், பலம், உயிர்சக்தி குறைந்தன. நாரதர் முதலிய முனிவர்களும் தேவர்களும் பாபஹர க்ஷேத்திரமான பிரபாசத்திற்கு செல்லுமாறு அறிவுறுத்துகின்றனர். இந்திரன் பிரபாசத்தில் திரிசூலதாரி பரமேசுவரனின் லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்து தூபம், நறுமணம், சந்தனலேபனம் முதலியவற்றால் விதிப்படி வழிபடுகிறான். வழிபாட்டின் பலனாக துர்நாற்றமும் நிறவிகாரமும் நீங்கி, அவன் உருவம் மீண்டும் சிறப்புடன் ஒளிர்கிறது. பின்னர் இந்திரன் கூறுகிறான்—பக்தியுடன் இந்த லிங்கத்தை வழிபடுவோர் பிரம்மஹத்த்யை போன்ற மகாபாபங்களும் அழிவடையும். இறுதியில் வேதம் அறிந்த பிராமணருக்கு கோதானம் அளித்தலும், அங்கேயே சிராத்தம் செய்வதும் பிரம்மஹத்த்யை தொடர்பான துன்பநிவாரணத்திற்கு துணைச் செயல்களாகச் சொல்லப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगमिंद्रप्रतिष्ठितम् । पापमोचननामाढ्यं दक्षिणे पुरुषोत्तमात्
ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் புருஷோத்தமனின் தெற்கில் உள்ள, ‘பாபமோசன’ எனப் புகழ்பெற்ற, இந்திரன் பிரதிஷ்டை செய்த லிங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.
Verse 2
वृत्रं हत्वा पुरा शक्रो ब्रह्महत्यासमन्वितः । अब्रवीत्स ऋषीन्दिव्यान्कथमेषा गमिष्यति
பழங்காலத்தில் வ்ருத்ரனை வதம் செய்த சக்கிரன் (இந்திரன்) பிரம்மஹத்தி தோஷத்தால் கலங்கினான். அப்போது அவன் தெய்வ ரிஷிகளிடம்—“இந்தப் பாவம் என்னை விட்டுப் எப்படி நீங்கும்?” என்று கேட்டான்.
Verse 3
ब्रह्महत्या हि दुष्प्रेक्ष्या विवर्णजननी मम । दुर्गंधचारिणी चैव सर्वतेजोविनाशिनी
பிரம்மஹத்தியைப் பார்ப்பதே அச்சமூட்டும்; அது என்னை நிறமழியச் செய்கிறது, துர்நாற்றத்துடன் அலைகிறது, எல்லாத் தேஜஸையும் உயிர்வலிமையையும் அழிக்கிறது।
Verse 4
अथोचुस्तं सुरगणा नारदाद्या महर्षयः । प्रभासं गच्छ देवेश क्षेत्रं पापहरं हि तत्
அப்போது தேவர்கூட்டமும் நாரதர் முதலிய மகரிஷிகளும் அவரிடம்—“தேவேசா! பிரபாசத்திற்குச் செல்; அந்தக் க்ஷேத்திரம் நிச்சயமாகப் பாபங்களை அகற்றும்” என்று கூறினர்।
Verse 5
तत्राराध्य महादेवं मोक्ष्यसे ब्रह्महत्यया । स तथेति प्रतिज्ञाय गतस्तत्र वरानने
“அங்கே மகாதேவரை ஆராதித்தால் பிரம்மஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுபடுவாய்.” என்று கூற, அவன் “அப்படியே” என்று உறுதி செய்து, ஓ அழகிய முகத்தாளே, அங்கே சென்றான்।
Verse 6
लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः । तस्य पूजारतो नित्यं धूपगंधानुलेपनैः
அவன் தேவர்களின் தேவனாகிய சூலதாரி இறைவனின் லிங்கத்தை நிறுவினான்; தூபம், நறுமணம், சந்தனாதி பூச்சுகளால் தினமும் வழிபாட்டில் ஈடுபட்டான்।
Verse 7
ततोऽस्य गात्रदौर्गंध्यं नाशमाश्वभ्यगच्छत । विवर्णत्वं गतं सर्वं वपुश्चाभूत्तथोत्तमम्
அப்போது அவனுடைய உடலின் துர்நாற்றம் விரைவில் மறைந்தது; எல்லா நிறமாற்றமும் நீங்கியது, அவன் உடல்வடிவு மீண்டும் சிறப்புற்றது।
Verse 8
अथ हृष्टमना भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह । तत्रागत्य नरो भक्त्या यश्चैनं पूजयिष्यति
அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர் இவ்வாறு கூறினார்—எவன் அங்கே பக்தியுடன் வந்து இந்த லிங்கத்தை வழிபடுவானோ…
Verse 9
ब्रह्महत्यादिकं पापं नाशं तस्य प्रयास्यति । एवमुक्त्वा सहस्राक्षः प्रहृष्टस्त्रिदिवं ययौ
அவனுடைய பிரம்மஹத்த்யா முதலான பாபங்கள் நிச்சயமாக அழியும். இவ்வாறு கூறி, ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) மகிழ்ந்து திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) சென்றான்.
Verse 10
ब्रह्महत्याविनिर्मुक्तः पूज्यमानो दिवौकसैः । गोदानं तत्र दातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे । ब्रह्महत्यापनोदार्थं तत्र श्राद्धं समाचरेत्
பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு, தேவர்களால் போற்றப்பட்டவனாய், அங்கே வேதபாரங்கத பிராமணருக்கு கோதானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் பிரம்மஹத்த்யா நீங்குவதற்காக அங்கே விதிப்படி ஸ்ராத்தம் நடத்த வேண்டும்.
Verse 224
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य इन्द्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्विंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தில், முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘இந்த்ரேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று இருபத்திநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.