Adhyaya 223

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं त्रैलोक्यपूजितम् । गात्रोत्सर्गमिति ख्यातं तस्य दक्षिणतः स्थितम्

ஈசுவரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் மூவுலகமும் வணங்கும் ‘காத்ரோத்ஸர்கம்’ எனப் புகழ்பெற்ற லிங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது அந்த இடத்தின் தெற்கில் அமைந்துள்ளது।

Verse 2

यत्र गात्रं परित्यक्तं बलभद्रेण धीमता । अन्यैश्चैव महाभागैर्यादवैस्तत्र संयुगे

அங்கே ஞானமிக்க பலபத்ரன் தன் உடலைத் துறந்தான்; அதேபோல் அந்த விதிவசமான போரில் பிற மகாபாக்கிய யாதவர்களும் அங்கேயே தேகத்தை விட்டனர்।

Verse 3

यत्र ते यादवाः क्षीणा ब्रह्मशापबलाहिना । एतत्पुरुषोत्तमं क्षेत्रं समन्ताद्धनुषां शतम्

அங்கே பிரம்மாவின் சாபவலத்தால் தாக்கப்பட்ட யாதவர்கள் அழிந்தனர். இது புருஷோத்தமனின் புனிதக் க்ஷேத்திரம்; எல்லாத் திசைகளிலும் நூறு வில் அளவு விரிந்துள்ளது।

Verse 4

यत्र साक्षात्स्वयं देवि तिष्ठते पुरुषोत्तमः । तदेव वैष्णवं क्षेत्रं कलौ पातकनाशनम्

தேவி, எங்கே புருஷோத்தமன் தாமே நேரில் உறைகிறாரோ—அதே வைஷ்ணவக் க்ஷேத்திரம்; கலியுகத்தில் பாவங்களை அழிப்பது.

Verse 5

रहस्यं परमं देवि तीर्थानां प्रवरं हि तत् । पूर्वं कृतयुगे देवि प्रेततीर्थं च संस्मृतम् । कलौ युगे तु संप्राप्ते गात्रोत्सर्गमिति त्वभूत्

தேவி, இது உன்னதமான இரகசியம்; தீர்த்தங்களில் முதன்மையானது. முன்பு க்ருதயுகத்தில் இது ‘ப்ரேததீர்த்தம்’ என நினைவுகூரப்பட்டது; கலியுகம் வந்தபோது ‘காத்ரோத்ஸர்கம்’ எனப் பெயர்பெற்றது।

Verse 6

ऋणमोचनपार्श्वे तु मध्ये तु पापमोचनात् । एतन्मध्यं समाश्रित्य मृतः पापैर्विमुच्यते

஋ணமோசனத்தின் அருகிலும், பாபமோசனம் எனப்படும் நடுப்பகுதியிலும்—இந்த நடுநிலத்தைச் சரணடைந்து இறப்பவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 7

तस्य किं वर्ण्यते देवि यत्रानन्तफलं महत् । अथमेधसहस्रस्य फलं स्नात्वा ह्यवाप्यते

தேவி! மகத்தான பலன் முடிவில்லாததாக உள்ள அந்தத் தலத்தை என்னென்று வர்ணிப்பது? அங்கே நீராடினால் ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 8

यत्राश्वत्थं समासाद्य समाधिन्यस्तमानसः । मुमोच दुस्त्यजान्प्राणान्ब्रह्मद्वारेण केशवः

அங்கே புனித அச்வத்த மரத்தை அணுகி, சமாதியில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, கேசவன் பிரம்மத்வாரம் வழியாக விடுவதற்கு அரிய உயிர்மூச்சை விட்டான்.

Verse 9

तत्र नारायणं साक्षाद्बलभद्रं च रुक्मिणीम् । पूजयित्वा विधानेन मुच्यते पातकत्रयात्

அங்கே நேரே நாராயணனையும், பலபத்ரனையும், ருக்மிணியையும் விதிப்படி வழிபட்டால், மூவகைப் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 10

तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या यः संतर्पयते पितॄन् । प्रेतत्वात्पितरो मुक्ता भवन्ति श्राद्धदायिनः

அங்கே பக்தியுடன் நீராடி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்பவன், அவன் முன்னோர்கள் பிரேதநிலையிலிருந்து விடுபட்டு, சிராத்தம் பெறத் தகுதியுடையவர்களாவர்.

Verse 11

गोघ्नः सुरापो दुर्मेधा ब्रह्महा गुरुतल्पगः । तत्र स्नात्वा नरः सद्यो विपापः संप्रपद्यते

பசுக் கொலையாளி, மதுபானி, தீய புத்தியாளர், பிராமணஹந்தா, குருவின் படுக்கையை மீறியவனாயினும்—அங்கே நீராடினால் மனிதன் உடனே பாவமற்றவனாகிறான்।

Verse 12

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि वा । अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि यः करोति नरः प्रिये । तत्र स्नात्वा प्रमुच्येत तीर्थे गात्रप्रमोचने

அன்பே! குழந்தைப் பருவம், இளமை அல்லது முதுமையில்—அறியாமலோ அறிந்தேனோ—மனிதன் செய்த எந்தப் பாவமாயினும், ‘காத்ர-ப்ரமோசன’ எனும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடினால் அதிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 13

तत्र पिण्डप्रदानेन पितॄणां जायते परा । तृप्तिर्वर्षशतं यावदेतदाह पुरा हरिः

அங்கே பிண்டதானம் செய்தால் பித்ருக்களுக்கு உன்னதமான திருப்தி உண்டாகும்; அது நூறு ஆண்டுகள் வரை நிலைக்கும்—என்று பழங்காலத்தில் ஹரி உரைத்தார்।

Verse 14

यः पुनश्चान्नदानं तु तत्र कुर्यात्समाहितः । तस्यान्वयेऽपि देवेशि न प्रेतो जायते नरः

தேவேசி! அங்கே ஒருமனத்துடன் அன்னதானம் செய்பவனின் குலத்திலும் எந்த மனிதனும் பிரேதயோனியில் பிறப்பதில்லை।

Verse 16

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि प्रेततीर्थस्य कारणम् । यच्छ्रुत्वा मानवो भक्त्या मुक्तः स्यात्सर्वकिल्बिषैः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, கேள்; பிரேததீர்த்தத்தின் காரணத்தை நான் விளக்குகிறேன். அதை பக்தியுடன் கேட்டால் மனிதன் எல்லாக் கல்மஷங்களும் பாவங்களும் நீங்கி விடுதலை பெறுவான்।

Verse 17

पुराऽसीद्गौतमोनाम महर्षिः शंसितव्रतः । भृगुकल्पात्समायातः क्षेत्रे प्राभासिके शुभे

முன்னொரு காலத்தில் ‘கௌதமன்’ என்னும் மகரிஷி இருந்தார்; புகழ்பெற்ற விரதநியமங்களில் நிலைத்தவர். அவர் ப்ருகுகல்பத்திலிருந்து வந்து புனிதமான ப்ராபாச க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தார்.

Verse 18

अयने चोत्तरे पुण्ये श्रीसोमेशदिदृक्षया । दृष्ट्वा सोमेश्वरं देवं स्नात्वा तीर्थेषु कृत्स्नशः

புண்ணியமான உத்தராயண காலத்தில், ஸ்ரீ சோமேசனை தரிசிக்க விரும்பி, அவர் சோமேஸ்வர தேவனை தரிசித்து, எல்லா தீர்த்தங்களிலும் முற்றிலும் நீராடி, விதிகளை முழுமையாக நிறைவேற்றினார்.

Verse 19

श्रीदेव्युवाच । प्रेततीर्थमिति प्रोक्तं पश्चाद्गात्रविमोचनम् । वद मे देवदेवेश प्रेततीर्थस्य कारणम्

ஸ்ரீ தேவி கூறினாள்— ‘முதலில் இதை “ப்ரேத தீர்த்தம்” என்று சொல்லி, பின்னர் “காத்ர விமோசனம்” என்று கூறுகின்றனர். தேவர்களின் தேவேசா, ப்ரேத தீர்த்தம் என அழைக்கப்படும் காரணத்தை எனக்குச் சொல்வாயாக.’

Verse 20

अथासौ ब्राह्मणो देवि यावत्सीमामुपागतः । तावद्विष्णुप्रियं तत्र ददृशे वैष्णवं वनम्

அப்போது, தேவி, அந்தப் பிராமணன் எல்லைக்குச் சென்றவுடன், அங்கே விஷ்ணுவுக்கு பிரியமான வைஷ்ணவ வனத்தை கண்டான்.

Verse 21

पुरुषोत्तमनामाढ्यं क्षेत्रं च धनुषां शतम् । तस्मिन्क्षेत्रे स चापश्यत्पंच प्रेतान्सुदारुणान्

அந்தக் க்ஷேத்திரம் ‘புருஷோத்தம’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது; நூறு வில்-அளவு வரை விரிந்தது. அந்தக் களத்தில் அவன் மிகக் கொடிய ஐந்து ப்ரேதங்களை கண்டான்.

Verse 22

महावृक्षसमारूढान्महाकायान्महोत्कटान् । ऊर्ध्वकेशाञ्छंकुकर्णान्स्नायुनद्धकलेवरान्

அவர்கள் மாபெரும் மரங்களின் மேல் ஏறி அமர்ந்திருந்தனர்—மிகப் பெருந்தேகமுடையோர், மிகக் கொடுமையாக அச்சமூட்டுவோர்; முடி நிமிர்ந்தது, கூர்முனை போன்ற காதுகள், நரம்புகளால் இறுக்கப் பிணைந்த உடல்கள்।

Verse 23

विमांसरुधिरान्नग्नानथ कृष्णकलेवरान् । दृष्ट्वाऽसौ भयसंत्रस्तो विनष्टोऽस्मीत्यचिन्तयत्

அவர்களை—மாம்சமற்ற, இரத்தம் பூசப்பட்ட, நிர்வாணமாக, கருமை படிந்த உடல்களுடன்—கண்டு அவன் அச்சத்தால் நடுங்கி, ‘நான் அழிந்தேன்!’ என்று எண்ணினான்।

Verse 24

ध्यात्वाऽह सुचिरं कालं धैर्यमास्थाय यत्नतः । के यूयं विकृताकारा दृष्टाः पूर्वं मया पुरा

நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, முயன்று தைரியம் கொண்டு அவன் கூறினான்—‘விகாரமான உருவமுடையவர்களே, நீங்கள் யார்? உங்களை நான் முன்பு, மிக முன்பு, எப்போதாவது கண்டேனா?’

Verse 25

न कदाचिद्यथा यूयं किमर्थं क्षेत्रमध्यतः । धावमानाः सुदुःखार्ता एतन्मे कौतुकं महत्

‘நீங்கள் இப்போது இருப்பதுபோல் நீங்கள் ஒருபோதும் இல்லை; அப்படியிருக்க, இந்தப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் இத்தனை துயரால் வாடி ஏன் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? இது எனக்கு மிகப் பெரிய வியப்பு.’

Verse 26

प्रेता ऊचुः । वयं प्रेता महाभाग दूरादिह समागताः । श्रुत्वा तीर्थवरं पुण्यं प्रवेशं न लभामहे

பிரேதர்கள் கூறினர்—‘மகாபாகனே! நாங்கள் பிரேதர்கள்; தொலைதூரத்திலிருந்து இங்கு வந்தோம். மிகப் புனிதமும் புண்ணியமும் தரும் இந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்தின் பெருமையை கேட்டும், இதில் நாங்கள் நுழைய இயலவில்லை.’

Verse 27

गणैरंतर्धानगतैः प्रहारैर्जर्जरीकृताः । लेखको रोहकश्चैव सूचकः शीघ्रगस्तथा

காணாமலே உலவும் கணங்களின் அடிகளால் நாங்கள் நொறுங்கி சிதைந்தோம். எங்களுள் லேககன், ரோஹகன், சூசகன், சீக்ரகன் எனப் பெயருடையோரும் உள்ளனர்.

Verse 28

अहं पर्युषितोनाम पञ्चमः पापकृत्तमः

நான் ஐந்தாவன்; ‘பர்யுஷித’ எனப் பெயர். தீவினை செய்பவர்களில் நான் மிகப் பெரும் பாவி.

Verse 29

गौतम उवाच । प्रेतयोनौ प्रवृत्तानां केन नामानि कृत्स्नशः । युष्माकं निर्मितान्येवमेतन्मे कौतुकं महत्

கௌதமர் கூறினார்—பிரேதயோனியில் புகுந்தவர்களான உங்களுக்குப் இவ்வனைத்துப் பெயர்களையும் முழுமையாக யார் வைத்தார்? இவ்வாறு உங்களுக்காக அமைந்தது எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமாக உள்ளது.

Verse 30

प्रेता ऊचुः । याचमानस्य विप्रस्य लिखत्येष धरातले । नोत्तरं पठते किञ्चित्तेनासौ लेखकः स्मृतः

பிரேதர்கள் கூறினர்—பிச்சை கேட்கும் பிராமணனிடம் இவன் தரையில் எழுதுவான்; ஆனால் எந்தப் பதிலும் வாசித்து சொல்லமாட்டான். ஆகவே இவன் ‘லேககன்’ என நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 31

द्वितीयो ब्राह्मणभयात्प्रासादमधिरोहति । ततोऽसौ रोहकाख्योऽभूच्छृणु विप्र तृतीयकम्

இரண்டாவன் பிராமணர்களின் அச்சத்தால் உயர்ந்த மாளிகையின் மேல் ஏறுகிறான்; அதனால் அவன் ‘ரோஹகன்’ எனப் புகழ்பெற்றான். ஓ விப்ரரே, இப்போது மூன்றாவனைப் பற்றி கேளுங்கள்.

Verse 32

सूचिता बहवोऽनेन ब्राह्मणा वित्तसंयुताः । राज्ञे पापेन तेनासौ सूचको भुवि विश्रुतः

பாவநோக்கத்துடன் இவன் அரசனிடம் பல செல்வமிகு பிராமணர்களைச் சுட்டிக்காட்டி குற்றம் சாட்டினான்; ஆகவே பூமியில் ‘சூசகன்’ (தகவலாளர்) எனப் புகழ்பெற்றான்।

Verse 33

ब्राह्मणैः प्रार्थ्यमानस्तु शीघ्रं धावति नित्यशः । न कदाचिद्ददाति स्म तेनासौ शीघ्रगः स्मृतः

பிராமணர்கள் வேண்டினாலும் அவன் எப்போதும் விரைவாக ஓடிப் போய்விடுவான்; ஒருபோதும் தானம் செய்யவில்லை—ஆகவே ‘சீக்ரகன்’ (விரைவோடுபவன்) என நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 34

मया कदन्नं दत्तं च पर्युषितं ब्राह्मणोत्तमे । ब्राह्मणेभ्यः सदा दानं मिष्टान्नेन तु पोषणम् । तस्मात्पर्युषितोनाम संजातोऽहं धरातले

ஓ பிராமணோத்தமா! நான் கரடுமுரடான உணவும், வைத்துப் பழுதான (பழைய) உணவும் தானமாக அளித்தேன். பிராமணர்களை எப்போதும் இனிய, தூய அன்னதானத்தால் போஷிக்க வேண்டும்; ஆகவே நான் பூமியில் ‘பர்யுஷிதன்’ என்ற பெயருடன் பிறந்தேன்।

Verse 35

गौतम उवाच । न विना भोजनेनैव वर्तन्ते प्राणिनो भुवि । किमाहारा भवन्तो वै वदध्वं मम कौतुकात्

கௌதமர் கூறினார்—பூமியில் உயிர்கள் உணவின்றி வாழ முடியாது. நீங்கள் எதை உணவாகக் கொண்டு வாழ்கிறீர்கள்? என் ஆர்வத்திற்காகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 36

प्रेता ऊचुः । प्राप्ते भोजनकाले तु यत्र युद्धं प्रवर्तते । तस्यान्नस्य रसं सर्वं भुंजामो द्विजसत्तम

பிரேதர்கள் கூறினர்—உணவுநேரம் வந்தால் எங்கு போர் தொடங்குகிறதோ, அங்கு அந்த அன்னத்தின் முழு ‘ரசம்’ அனைத்தையும் நாங்கள் உண்டு விடுகிறோம், ஓ த்விஜசத்தமா।

Verse 37

नानुलिप्ते धरापृष्ठे यत्र भुंजन्ति मानवाः । भ्रष्टशौचा द्विजश्रेष्ठ तदस्माकं तु भोजनम्

எங்கு மனிதர்கள் பூசிப் பரிசுத்தம் செய்யாத நிலத்தளத்தில், தூய்மை கெட்டு உண்கின்றார்களோ—ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா—அதே உணவே நமக்கு (பிரேதர்க்கு) உணவாகிறது।

Verse 38

अप्रक्षालितपादस्तु यो भुंक्ते दक्षिणामुखः । यो वेष्टितशिरा भुंक्ते प्रेता भुंजन्ति नित्यशः

கால்களை கழுவாமல் உண்பவன், தெற்குநோக்கி உண்பவன், அல்லது தலை மூடி உண்பவன்—அவருடைய அன்னத்தைப் பிரேதர்கள் நாள்தோறும் பங்கெடுத்து உண்ணுகின்றனர்।

Verse 39

श्राद्धं संपश्यते श्वा चेन्नारी चैव रजस्वला । अन्त्यजः शूकरश्चान्नं तदस्माकं तु भोजनम्

சிராத்தத்தை நாய் பார்த்தால், அல்லது மாதவிடாய் உள்ள பெண், அல்லது அந்த்யஜன், அல்லது பன்றி அன்னத்தைப் பார்த்தால்—அந்த அன்னம் பிரேதர்களின் உணவாகவே ஆகிறது।

Verse 40

त्यक्त्वा क्रमागतं विप्रं पूजितं प्रपितामहैः । यो दानं ददतेऽन्यस्मै तस्मै चाऽतुष्टचेतसा

முன்னோர்களால் போற்றப்பட்ட, குடும்ப மரபுடன் இணைந்த பிராமணனை விட்டு வேறொருவருக்கு தானம் அளிப்பவன், மனஅதிருப்தியுடனே அளிக்கிறான் (அது வேண்டிய பலன் தராது)।

Verse 41

तस्य दानस्य यत्पुण्यं तदस्माकं प्रजायते । यस्मिन्गृहे सदोच्छिष्टं सदा च कलहो भवेत् । वैश्वदेवविहीने तु तत्र भुंजामहे वयम्

அந்த தானத்தால் உண்டாகும் புண்ணியம் நமக்கு (பிரேதர்க்கு) சேர்கிறது. எங்கு வீட்டில் எப்போதும் எச்சில் உணவு கிடக்கிறதோ, எப்போதும் சண்டை நடக்கிறதோ, மேலும் வைஶ்வதேவம் செய்யப்படாததோ—அங்கேயே நாம் உண்ணுகிறோம்।

Verse 42

गौतम उवाच । युष्माकं कीदृशे गेहे प्रवेशो न च विद्यते । सत्यं वदत माऽसत्यं सत्यं साधुषु संगतम्

கௌதமர் கூறினார்—உங்களுக்கு எந்த வகை இல்லத்தில் நுழைவு இல்லை? உண்மையையே சொல்லுங்கள்; பொய் சொல்லாதீர்கள்; உண்மை சத்புருஷர்களுக்கு ஏற்றது।

Verse 43

प्रेता ऊचुः । वैश्वदेवोद्भवा यत्र धूमवर्तिः प्रदृश्यते । तस्मिन्गेहे न चास्माकं प्रवेशो विद्यते द्विज

பிரேதர்கள் கூறினர்—ஓ இருமுறை பிறந்தவரே! வைஶ்வதேவ அர்ப்பணத்திலிருந்து எழும் புகைத் தூண் காணப்படும் இல்லத்தில் எங்களுக்கு நுழைவு இல்லை।

Verse 44

यस्मिन्गृहे प्रभाते तु क्रियते चोपलेपनम् । विद्यते वेद निर्घोषस्तत्रास्माकं न किंचन

எந்த இல்லத்தில் விடியற்காலையில் தூய்மைக்காக தரை மெழுகப்படுகிறது, மேலும் வேத பாராயண ஒலி ஒலிக்கிறதோ, அங்கே எங்களுக்கு எதுவும் செய்ய இயலாது।

Verse 45

गौतम उवाच । केन कर्मविपाकेन प्रेतत्वं व्रजते नरः । एतन्मे विस्तरेणैव यथावद्वक्तु मर्हथ

கௌதமர் கூறினார்—எந்த கர்மவிபாகத்தால் மனிதன் பிரேதநிலையை அடைகிறான்? இதை எனக்கு முறையாகவும் விரிவாகவும் கூறுங்கள்।

Verse 46

प्रेता ऊचुः । मृषाऽपहारिणो ये च ये चोच्छिष्टा व्रजन्ति च । गोब्राह्मणहताश्चैव प्रेतत्वं ते व्रजन्ति हि

பிரேதர்கள் கூறினர்—வஞ்சகமாகத் திருடுபவர்கள், உச்சிஷ்டம் காரணமாக அசுத்த நிலையில் அலைபவர்கள், பசு மற்றும் பிராமணரை கொல்வோர்—அவர்கள் நிச்சயமாக பிரேதநிலையை அடைகிறார்கள்।

Verse 47

पैशुन्यनिरता ये च कूटसाक्ष्यरता नराः । न्यायपक्षे न वर्तंते मृताः प्रेता भवंति ते

புறநிந்தையில் ஈடுபட்டு, பொய்ச் சாட்சியத்தில் ஆசை கொண்டு, நீதிப் பக்கத்தில் நில்லாதவர்கள்—மரணித்த பின் பிரேதராக ஆகின்றனர்।

Verse 48

श्लेष्ममूत्रपुरीषाणि ये क्षिपन्ति सरोवरे । प्रेतत्वं ते समासाद्य विचरंति च मानवाः

புனித ஏரியில் சளி, சிறுநீர் அல்லது மலம் எறிபவர்கள் பிரேதத்துவம் அடைந்து பின்னர் அலைந்து திரிவார்கள்।

Verse 49

दीयमानं तु विप्राणां गोषु विप्रातुरेषु च । मा देहीति प्रजल्पन्तस्ते च प्रेता भवंति च

பிராமணர்களுக்கும், பசுக்களுக்கும், நோயுற்ற பிராமணர்களின் ஆதரவிற்கும் தானம் அளிக்கும்போது ‘கொடுக்காதே’ என்று தடுப்போர்—அவரும் பிரேதராகிறார்।

Verse 50

शूद्रान्नेनोदरस्थेन यदि विप्रो म्रियेत वै । प्रेतत्वं यात्यसौ नूनं यद्यपि स्यात्षडंगवित्

சூத்ரரிடமிருந்து பெற்ற உணவு வயிற்றில் இருக்கும்போதே ஒரு பிராமணன் இறந்தால், அவன் நிச்சயமாக பிரேதத்துவம் அடைவான்—ஆறு வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவனாயினும்.

Verse 51

यस्त्रीन्हले बलीवर्दान्वाहयेन्मदसंयुतः । अमावास्यां विशेषेण स प्रेतो जायते नरः

மதிமயக்கத்தில் உழவுக்கலத்தில் மூன்று காளைகளை இணைப்பவன்—குறிப்பாக அமாவாசை நாளில்—பிரேதனாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 52

नास्तिको निंदकः क्षुद्रो नित्यनैमित्त्यवर्जितः । ब्राह्मणान्द्वेष्टि यो नूनं स प्रेतो जायते नरः

நாத்திகன், பழிப்பவன், சிறுமனத்தவன், நித்திய-நைமித்திக கர்மங்களை விட்டு விட்டவன், பிராமணரை வெறுப்பவன்—அத்தகையவன் நிச்சயமாகப் பிரேதநிலையை அடைகிறான்.

Verse 53

विश्वासघातको यस्तु ब्रह्महा स्त्रीवधे रतः । गोघ्नो गुरुघ्रः पितृहा स प्रेतो जायते नरः

நம்பிக்கையைத் துரோகிப்பவன், பிராமணனை கொல்வவன், பெண்கொலையில் ஈடுபடுபவன், பசுக்கொலையாளன், குருவைக் கொல்வவன், தந்தையைக் கொல்வவன்—இவன் பிரேதநிலையை அடைகிறான்.

Verse 54

यस्य नैव प्रदत्तानि एकोद्दिष्टानि षोडश । मृतस्य न वृषोत्सर्गः स प्रेतो जायते नरः

யாருடைய மரணத்திற்குப் பின் பதினாறு ஏகோத்திஷ்ட தானங்கள் அளிக்கப்படவில்லையோ, மேலும் வ்ருஷோத்ஸர்கம் (காளையை விடுதல்) செய்யப்படவில்லையோ—அவன் பிரேதநிலையை அடைகிறான்.

Verse 55

एतद्धि सर्वमाख्यातं यत्पृष्टाः स्म द्विजोत्तम । भूयो ब्रूहि द्विजश्रेष्ठ यश्चास्ति तव संशयः

ஓ த்விஜோத்தமா! நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் விளக்கியேன். இப்போது ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! உமக்குள் இன்னும் உள்ள சந்தேகம் எதுவாயினும் மீண்டும் கூறுங்கள்.

Verse 56

गौतम उवाच । येन कर्मविपाकेनन प्रेतो जायते नरः । तन्मे वदत निःशेषं कौतुकं मेऽत्र विद्यते

கௌதமர் கூறினார்—“எந்த கர்மவிபாகத்தால் மனிதன் பிரேதனாக ஆகாமல் இருப்பான்? அதை எனக்கு முழுமையாகச் சொல்லுங்கள்; இதில் எனக்கு ஆழ்ந்த ஆவல் உள்ளது.”

Verse 57

प्रेता ऊचुः । तीर्थयात्रा रतो यस्तु देवार्चनपरायणः । ब्राह्मणेषु सदा भक्तो न प्रेतो जायते नरः

பிரேதர்கள் கூறினர்—தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டு, தேவர்களை வழிபடுவதில் நிலைத்திருந்து, பிராமணர்களிடம் எப்போதும் பக்தியுடையவன்; அத்தகைய மனிதன் பிரேதனாகப் பிறவான்.

Verse 58

नित्यं शृणोति शास्त्राणि नित्यं सेवति पंडितान् । वृद्धांस्तु पृच्छते नित्यं न स प्रेतो विजायते

எவன் தினமும் சாஸ்திரங்களைச் செவிமடுக்கிறானோ, தினமும் பண்டிதர்களைச் சேவிக்கிறானோ, முதியோரிடம் இடையறாது ஆலோசனை கேட்கிறானோ—அவன் பிரேதனாகப் பிறவான் இல்லை।

Verse 59

एतस्मात्कारणात्प्राप्ता वयं सर्वे सुदूरतः । शक्नुमो प्रवेष्टुं च पुण्येऽस्मिन्क्षेत्र उत्तमे

இந்தக் காரணத்தினாலேயே நாங்கள் அனைவரும் மிகத் தொலைவிலிருந்து வந்தோம்; மேலும் இந்த உத்தமமான புண்யக் க்ஷேத்திரத்தில் நுழைய இயல்கின்றோம்।

Verse 60

निर्विण्णाः प्रेतरूपेण तस्मात्त्वं द्विजसत्तम । गतिर्भव महाभाग सर्वेषां नः प्रयत्नतः

பிரேதரூபத்தில் நாங்கள் சலித்து விட்டோம்; ஆகவே, ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, ஓ மகாபாகா—உமது முயற்சியால் எங்களெல்லோருக்கும் விடுதலைக்கான கதியாக இருங்கள்।

Verse 61

गौतम उवाच । कथं वो जायते मोक्षो वदध्वं कृत्स्नशो मम । कृपयाविष्टचित्तोऽहं यतिष्ये नात्र संशयः

கௌதமர் கூறினார்—உங்களுக்கு மோக்ஷம் எவ்வாறு உண்டாகும்? அதை முழுமையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள். கருணையால் என் உள்ளம் நெகிழ்ந்துள்ளது; நான் முயல்வேன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 62

प्रेता ऊचुः । प्रभूतकालमस्माकं प्रेतत्वे तिष्ठतां विभो । न त्वभ्येति पुमान्कश्चिदस्माकं यो गतिर्भवेत्

பிரேதர்கள் கூறினர்—ஓ பிரபுவே! நாங்கள் நீண்ட காலமாகப் பிரேத நிலையிலேயே இருக்கிறோம்; எங்களுக்கு விடுதலை அளிக்கக் கூடிய எந்த மனிதனும் எங்களை அணுகுவதில்லை।

Verse 63

तस्मात्त्वं देहि नः श्राद्धं गत्वा क्षेत्रं तु वैष्णवम् । नामगोत्राणि चादाय मोक्षं यास्यामहे ततः

ஆகையால் நீங்கள் வைஷ்ணவத் திருத்தலத்திற்குச் சென்று எங்களுக்குச் சிராத்தம் செய்யுங்கள்; எங்கள் பெயர், கோத்திரங்களை எடுத்துக் கொண்டு பின்னர் நாங்கள் மோக்ஷத்தை அடைவோம்।

Verse 64

ईश्वर उवाच । ततोऽसौ ब्राह्मणो गत्वा दयाविष्टो हरेर्गृहम् । श्राद्धं च प्रददौ तेषामेकैकस्य पृथक्पृथक्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அப்போது அந்தப் பிராமணன் கருணையால் நிறைந்து ஹரியின் திருவீட்டிற்குச் சென்று, அவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாகச் சிராத்தம் செய்தான்।

Verse 65

यस्ययस्य यदा श्राद्धं करोति द्विजसत्तमः । स रात्रौ स्वप्न एत्यैनं दर्शने वाक्यमब्रवीत्

சிறந்த பிராமணன் யாருக்காக எப்போது சிராத்தம் செய்தானோ, அப்போதெல்லாம் அந்தவரே இரவில் கனவு-தரிசனமாக வந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்।

Verse 66

प्रसादात्तव विप्रेन्द्र मुक्तोऽहं प्रेतयोनितः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि विमानं मे ह्युपस्थितम्

ஓ விப்ரேந்திரரே! உங்கள் அருளால் நான் பிரேதயோனியிலிருந்து விடுபட்டேன். உமக்கு மங்களம் உண்டாக; நான் புறப்படுகிறேன்—என் விமானம் அருகில் நிற்கிறது।

Verse 67

एवं संतारितास्तेन चत्वारस्ते द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு அவனால் அந்த நான்கு உயர்ந்த பிராமணர்கள் சம்சாரக் கடலிலிருந்து கரை சேர்க்கப்பட்டனர்.

Verse 68

अथासौ ब्राह्मणश्रेष्ठः संप्राप्ते पञ्चमे दिने । प्रददौ विधिपूर्वं तु श्राद्धं पर्युषितस्य च

பின்னர் அந்த பிராமணச் சிறந்தவர் ஐந்தாம் நாள் வந்தபோது விதிப்படி பர்யுஷிதனுக்காகவும் ஸ்ராத்தத்தைச் செய்தார்.

Verse 69

अथापश्यत स्वप्नान्ते प्राप्तं पर्युषितं नरम् । दीनवाक्यं परिक्लिष्टं निःश्वसन्तं मुहुर्मुहुः

அப்போது அவர் கனவில் பர்யுஷிதன் மனிதனாக வந்ததை கண்டார்—கருணைமிகு குரலில் பேசிக் களைப்புற்று, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டான்।

Verse 70

पर्युषित उवाच । न मे जाता गतिर्विप्र मंदभाग्यस्य पापिनः । मया हृतं तडागार्थं यद्वित्तं प्रगुणीकृतम्

பர்யுஷிதன் கூறினான்—ஓ விப்ரரே! பாவியும் துர்பாக்கியனுமான எனக்கு எந்த நல்வழியும் இல்லை. குளம் அமைப்பதற்காகச் சேமித்து வைத்திருந்த செல்வத்தை நான் அபகரித்தேன்.

Verse 71

गौतम उवाच । कथं ते जायते मोक्षो वद शीघ्रमशेषतः । करिष्ये नात्र संदेहो यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

கௌதமர் கூறினார்—விரைவாக முழுமையாகச் சொல்; உனக்கு மோக்ஷம் எவ்வாறு கிடைக்கும்? அது மிக அரிதானதாயினும் நான் செய்வேன்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 72

पर्युषित उवाच । अयने चोत्तरे प्राप्ते गत्वा तीर्थं हरिप्रियम् । श्राद्धं त्वं देहि मे नूनं ततो गतिर्भविष्यति

பர்யுஷிதன் கூறினான்—உத்தராயணம் வந்தபோது ஹரிப்ரிய தீர்த்தத்திற்குச் சென்று எனக்காக நிச்சயமாக ஸ்ராத்தம் செய்; அப்பொழுது என் பரகதி உறுதியாகப் பெறப்படும்.

Verse 73

ईश्वर उवाच । एवमुक्तः स विप्रेन्द्रस्तेन प्रेतेन वै मुनिः । अयने चोत्तरे प्राप्ते गत्वा तीर्थं हरिप्रियम् । प्रददौ विधिवच्छ्राद्धं ततः पर्युषिताय च

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அந்த பிரேதம் இவ்வாறு சொன்னதால், பிராமணர்களில் சிறந்த முனிவர் உத்தராயணம் வந்தபோது ஹரிப்ரிய தீர்த்தத்திற்குச் சென்று பர்யுஷிதனுக்காக விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்தார்.

Verse 74

ततः पर्युषितो रात्रौ स्वप्नान्ते वाक्यमब्रवीत् । प्रसन्नवदनो भूत्वा दिव्यमाल्यवपुर्धरः

பின்னர் இரவில் கனவின் முடிவில் பர்யுஷிதன் பேசினான்—அமைதியான முகத்துடன், தெய்வ மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒளிமிகு உருவம் தாங்கி.

Verse 75

पर्युषित उवाच । मुक्तोऽहं त्वत्प्रसादेन प्रेतभावाद्द्विजोत्तम । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि विमानं मे ह्युपस्थितम्

பர்யுஷிதன் கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமா, உன் அருளால் நான் பிரேதநிலையிலிருந்து விடுபட்டேன். உனக்கு நலமுண்டாக; இப்போது நான் புறப்படுகிறேன், என் விமானம் வந்துவிட்டது.

Verse 76

देवत्वं च मया प्राप्तं समर्थोऽहं द्विजोत्तम । वरं ददामि ते विप्र गृहाण त्वं वरं शुभम्

நான் தேவத்துவம் அடைந்து இப்போது வல்லமை பெற்றேன், ஓ த்விஜோத்தமா. ஓ விப்ரா, உனக்கு வரம் அளிக்கிறேன்; இந்த நல்வரத்தை ஏற்றுக்கொள்.

Verse 77

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नव्रते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானம் அருந்துபவன், திருடன், விரதம் மீறியவன்—இவர்களுக்குச் சான்றோர் பிராயச்சித்தம் விதித்துள்ளனர்; ஆனால் கృతக்ஞனுக்கு (நன்றியறியாதவனுக்கு) பிராயச்சித்தம் இல்லை।

Verse 78

गौतम उवाच । यदि देयो वरोऽस्माकं समर्थोऽसि वरप्रद । यत्र स्थाने मया दृष्टाः प्रेता यूयं सुदुःखिताः । तत्राहं चाश्रमं कृत्वा करिष्ये चोत्तमं तपः

கௌதமர் கூறினார்—வரம் அளிப்பவனே, நீ எங்களுக்கு வரம் தர வல்லவனாயின், நான் உங்களை மிகுந்த துயருற்ற பிரேதர்களாகக் கண்ட அந்த இடத்திலேயே ஆசிரமம் அமைத்து உத்தம தவம் செய்வேன்।

Verse 79

निर्गतास्मि गृहं भूयो स्नात्वा तीर्थमिदं महत् । तत्र यो भानवो भक्त्या पितॄनुद्दिश्य भक्तितः

இந்த மகத்தான தீர்த்தத்தில் நீராடி நான் மீண்டும் என் இல்லத்திற்குச் செல்வேன். அங்கே, ஒளிமிக்கவனே, யார் பக்தியுடன் பித்ருக்களை நோக்கி அர்ப்பணித்து வழிபடுகிறாரோ…

Verse 80

विधिवद्दास्यति श्राद्धं स्नात्वा संतर्प्य देवताः । युष्मत्प्रसादतस्तस्य ह्यन्वयेऽपि कदाचन । मा भूयात्प्रेतभावो हि अपि पापान्वितस्य भोः

…நீராடி தேவதைகளை விதிப்படி திருப்திப்படுத்தி, அவன் முறையாகச் சிராத்தம் செய்வான். உங்கள் அருளால் அவனுக்கும்—அவன் வம்சத்திற்கும்—எப்போதும் பிரேதநிலை ஏற்படாதிருக்கட்டும்; பாவம் சேர்ந்திருந்தாலும் கூட.

Verse 81

पर्युषित उवाच । गच्छ त्वं चाश्रमं तत्र कुरु ब्राह्मणसत्तम । गमिष्यसि परां सिद्धिं लोके ख्यातिं गमिष्यसि

பர்யுஷிதர் கூறினார்—பிராமணசிரேஷ்டனே, நீ அங்கே சென்று ஆசிரமம் அமை. நீ பரம சித்தியை அடைவாய்; உலகில் புகழும் பெறுவாய்।

Verse 82

तत्र ये मानवा भक्त्या श्राद्धं दास्यंति सत्तमाः । पितॄणां ते विमानस्था यास्यंति त्रिदिवालयम्

அங்கே பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் அளிக்கும் சத்தமர்கள் இருப்பின், அவர்களின் பித்ருக்கள் திவ்ய விமானங்களில் அமர்ந்து தேவர்களின் திரிதிவாலயத்திற்குச் செல்வர்।

Verse 83

न तेषां वंशजः कश्चित्प्रेतत्वं च गमिष्यति । प्राहुः सप्तपदीं मैत्रीं पंडिताः स्थिरबुद्धयः

அவர்களின் வம்சத்தில் எவரும் பிரேதநிலையை அடையமாட்டார். நிலைத்த புத்தியுடைய பண்டிதர்கள் ‘ஸப்தபதி’யால் நட்பு உறுதியாக நிலைபெறும் எனக் கூறுகின்றனர்।

Verse 84

मित्रतां तु पुरस्कृत्य किं तद्वक्ष्यामि तच्छृणु । तवाश्रमपदं पुण्यं भविष्यति महीतले

நட்பை முதன்மையாகக் கொண்டு நான் சொல்லவிருப்பதை கேள். பூமியில் உன் ஆசிரமத் தலம் புனிதத் தலமாகும்।

Verse 85

सर्वपापप्रशमनं सर्वदुःखवि नाशनम् । मन्नाम्ना ख्यातिमायातु प्रेततीर्थमिति प्रभो

பிரபோ! என் நாமத்தால் இது ‘பிரேததீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறுக; இது எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து, எல்லாத் துயரங்களையும் அழிக்கட்டும்।

Verse 86

ईश्वर उवाच । तं तथेति प्रतिज्ञाय गतस्तत्र द्विजोत्तमः । यथा वेदोक्तमार्गेंण सर्वं कृत्यं चकार सः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—‘அப்படியே ஆகுக’ என்று வாக்குறுதி செய்து அந்த சிறந்த த்விஜன் அங்கே சென்றான்; வேதம் விதித்த வழியின்படி அவன் எல்லாக் கடமைக் கிரியைகளையும் நிறைவேற்றினான்।

Verse 87

सोऽपि स्वर्गमनुप्राप्तो हृष्टः पर्युषितः प्रिये । एतत्सर्वं पुरावृत्तं स्थानेऽस्मिन्गात्रमोचने

அன்பே! பர்யுஷிதனும் மகிழ்ச்சியுடன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தான். இவை அனைத்தும் பழங்காலத்தில் இவ்விடமான ‘காத்ரமோசன’த்தில் நிகழ்ந்தன.

Verse 88

यः शृणोति नरः सम्यक्सर्वपापैः स मुच्यते । शयनोत्थापने योगे यः पश्येत्पुरुषोत्तमम् । गात्रोत्सर्गे तु गत्वाऽसौ यज्ञायुतफलं लभेत्

இந்த வரலாற்றை முறையாகக் கேட்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். சயனோத்தாபனப் புனிதச் சடங்கில் புருஷோத்தமனை தரிசிப்பவன் மோட்சம் அடைவான்; மேலும் உடல் துறக்கும் வேளையில் அங்கு சென்றால் பத்தாயிரம் யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியப் பயன் பெறுவான்.

Verse 223

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुरुषोत्तमतीर्थप्रेततीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयोविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரம் சுலோகங்களைக் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், ‘புருஷோத்தம தீர்த்தம் மற்றும் பிரேத தீர்த்தத்தின் மாஹாத்ம்ய வர்ணனை’ எனும் 223ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.