Adhyaya 220

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं त्रैलोक्यपूजितम् । वृषध्वजेश्वरं नाम स्थितं दक्षिणतस्तथा

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் தெற்குத் திசையில் நிலைபெற்ற, மூவுலகமும் போற்றும் ‘வೃಷத்வஜேஸ்வர’ தேவனை நாடிச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

यत्तदक्षरमव्यक्तं परं यस्मान्न विद्यते । योगगम्यमनाद्यंतं वृषभध्वज संमितम्

அழிவிலாத, வெளிப்படாத பரம்பொருள்—அதற்கு அப்பால் எதுவுமில்லை; யோகத்தால் மட்டுமே அடையத்தக்க, ஆதியும் அந்தமும் அற்ற அதுவே ‘வೃಷபத்வஜ’ (சிவன்) என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 3

सर्वाश्चर्यमयं देवि बुद्धिग्राह्यं निरामयम् । विश्वतः पाणिपादं च विश्वतोऽक्षिशिरोमुखम्

தேவி, அவர் முழுவதும் அதிசயமயம்—தூய அறிவால் உணரத்தக்கவர், நோயற்றவர்; அவருடைய கைகள் கால்கள் எங்கும், அவருடைய கண்கள் தலைகள் முகங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் உள்ளன।

Verse 4

तं च देवं चिरं स्थाणुं वृषभध्वजसंज्ञितम् । पृथुर्मरुच्च भरतः शशबिन्दुर्गयः शिबिः

அந்தப் பழமையான, நிலைத்த தேவன் ‘வೃಷபத்வஜ’ என அழைக்கப்படுகிறார்; ப்ருது, மருத்த, பரத, சசபிந்து, கய, சிபி ஆகியோர் அவரை வழிபட்டனர்।

Verse 5

रामोंऽबरीषो मांधाता दिलीपोऽथ भगीरथः । सुहोत्रो रंतिदेवश्च ययातिः सगरस्तथा

அதேபோல் ராமன், அம்பரீஷன், மாந்தாதா, திலீபன், பகீரதன்; சுஹோத்ரன், ரந்திதேவன், யயாதி மற்றும் சகரனும் அவரையே வழிபட்டனர்।

Verse 6

षोडशैते नृपा धन्याः प्रभासं क्षेत्रमाश्रिताः । वृषध्वजेशमाराध्य यज्ञैरिष्ट्वा दिवं गताः

இந்த பதினாறு பாக்கியமிக்க அரசர்கள் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் அடைக்கலம் கொண்டனர். வृषத்வஜேசன் (சிவன்) அருளைப் பெற ஆராதித்து, யாகங்களைச் செய்து, அவர்கள் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தனர்.

Verse 7

सत्यं वच्मि हितं वच्मि सारं वच्मि पुनःपुनः । असारे दग्धसंसारे सारं तत्र शिवार्चनम्

நான் உண்மையையே சொல்கிறேன், நன்மையையே சொல்கிறேன், மீண்டும் மீண்டும் சாரத்தையே சொல்கிறேன். இந்த அர்த்தமற்ற, எரியும் சம்சாரத்தில் உண்மையான சாரம் சிவார்ச்சனையே.

Verse 8

पुनर्जन्म पुनर्मृत्युः पुनः क्लेशः पुनर्जरा । अहरहर्घटीन्यायो न कदाचिदपीदृशः

மீண்டும் பிறப்பு, மீண்டும் மரணம்; மீண்டும் துன்பம், மீண்டும் முதுமை—நாள்தோறும், கணந்தோறும் இவ்வாறு திரும்பத் திரும்ப நிகழ்வது ஒருபோதும் வேறாகாது.

Verse 9

तदा श्वेतस्य संसारग्रन्थेरत्यन्तदुर्भिदः । परं निर्मूलविच्छेदि क्रियतां तद्भवार्चनम्

ஆகையால், மிகக் கடினமாக உடையாத சம்சாரக் கட்டை வேரோடு அறுக்கும் உன்னத செயல்—பவனாகிய சிவனின் ஆராதனை—செய்யப்படுக.

Verse 10

तस्य चिन्तामणिर्गेहे तस्य कल्पद्रुमः कुले । कुबेरः किंकरस्तस्य भक्तिर्यस्य शिवे स्थिता

சிவனில் பக்தி நிலைத்தவர்க்கு, அவன் இல்லத்தில் சிந்தாமணி இருப்பதுபோல்; அவன் குலத்தில் கல்பதரு இருப்பதுபோல்; குபேரனும் அவனுக்குப் பணியாளனாகிறான்.

Verse 11

सेयं लक्ष्मीः पुरा पुंसां सेयं भक्तिः समीहिता । सेयं श्रेयस्करी मूर्तिर्भक्तिर्या वृषभध्वजे

இதுவே மக்களுக்கு உண்மையான லக்ஷ்மி; இதுவே நாடவேண்டிய பக்தி. இதுவே நன்மை தரும் வடிவு—வೃಷபத்வஜன் (சிவன்) மீது பக்தி.

Verse 12

पुष्पैः पंचभिरप्यत्र पूजयित्वा महेश्वरम् । दशानामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः

இங்கே வெறும் ஐந்து மலர்களால் மகேஸ்வரனை வழிபட்டால்கூட மனிதன் பத்து அஸ்வமேத யாகங்களுக்குச் சமமான பலனை அடைகிறான்.

Verse 13

वृषभस्तत्र दातव्यो वृषभध्वज संनिधौ । सर्वपातकनाशार्थं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

வृषபத்வஜன் (சிவன்) சன்னிதியில் அங்கே காளையைத் தானம் செய்ய வேண்டும்—யாத்திரையின் முழுப் பலனை நாடுவோர்—அனைத்து பாவங்களும் நாசமடையும்படி.

Verse 220

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वृषभध्वजेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम विंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில் ‘வೃಷபத்வஜேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று இருபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.