Adhyaya 217
இந்த அத்தியாயத்தில் ஈசுவரன் தேவியிடம் தேவராஜேஸ்வரத்தின் மகாத்மியத்தைச் சுருக்கமாக உரைக்கிறார். கௌதமேஸ்வரத்திற்குப் மேற்கே அதிகத் தொலைவு அல்லாமல், பதினாறு தனு அளவு தூரத்தில் தேவராஜேஸ்வர லிங்கம் இருப்பதாக இடவிளக்கம் தரப்படுகிறது. அங்கு லிங்கத்தை நிறுவினால் நிறுவுபவன் பாபத்திலிருந்து விடுபடுவான் எனக் காரண-பல வரிசை கூறப்படுகிறது. மேலும் சமாஹித மனத்துடன், ஒருமுகச் சிந்தையால் அந்த லிங்கத்தை வழிபடும் எந்த மனிதனும் மனித உடலால் உண்டாகும் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான் என விதிப்போதனை வழங்கப்படுகிறது. இறுதிக் கொலோபோனில் இது ஸ்கந்த மகாபுராணம் (81,000 ச்லோகங்கள்) உட்பட்ட பிரபாச காண்டம், பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யப் பகுதியில் ‘தேவராஜேஸ்வர-மாஹாத்ம்ய’ எனும் 217ஆம் அத்தியாயம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । गौतमेश्वरतो देवि पश्चिमे नातिदूरतः । धनुःषोडशभिर्देवि देवराजेश्वरः स्थितः
ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, கௌதமேஸ்வரத்திற்குப் மேற்கே மிகத் தொலைவில் அல்ல; பதினாறு வில்-அளவு தூரத்தில் தேவராஜேஸ்வரத் திருத்தலம் நிலைத்துள்ளது।
Verse 2
लिंगं स स्थापयामास ततः पापैर्व्यमुच्यत । यस्तं समाहितमनाः पूजयिष्यति मानवः । स च मानवसंभूतात्पातकात्संप्रमोक्ष्यति
அவன் அந்த லிங்கத்தை நிறுவினான்; அதனால் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டான். யார் ஒருவன் ஒருமனத்துடன் அதனை வழிபடுகிறானோ, அவனும் மனிதச் செயல்களால் உண்டாகும் பாவங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுதலை பெறுவான்।
Verse 217
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देवराजेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில் ‘தேவராஜேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் 217ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।