Adhyaya 201

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्मिन्स्थाने महादेवि स्मशानं कालभैरवम् । ब्रह्मकुण्डं वरारोहे यावद्देवः कृतस्मरः

ஈஸ்வரன் கூறினான்—மஹாதேவியே, வராரோஹே! அந்த இடத்தில் காலபைரவனுடைய சுடுகாடும், பிரம்மகுண்டமும் உள்ளது; தேவன் க்ருதஸ்மரன் பரவிய எல்லைவரை அந்தப் புனிதப் பரப்பு விரிகிறது.

Verse 2

तत्र ये प्राणिनो दग्धा मृताः कालविपर्ययात् । ते सर्वे मुक्तिमायांति महापातकिनोऽपि वा

அங்கே எரிக்கப்பட்டு காலத்தின் திருப்பத்தால் (மரணத்தின் தவிர்க்கமுடியாமையால்) இறப்பவர்கள் அனைவரும் முக்தியை அடைகிறார்கள்; அவர்கள் மகாபாதகிகள் ஆனாலும் கூட.

Verse 3

कृतस्मरान्महादेवि यावन्मंकीश्वरः स्थितः । महास्मशानं तद्देवि अपुनर्भवदायकम्

மஹாதேவியே! க்ருதஸ்மரனிலிருந்து மங்கீஸ்வரன் நிற்கும் இடம்வரை உள்ள அந்த மஹாசுடுகாடு, தேவியே, அபுனர்பவம் (மறுபிறவி நீக்கம்) அளிப்பதாகும்.

Verse 4

तस्मिन्स्थाने वहेद्यत्र विषुवं प्राणिनां प्रिये । तत्रोषरं स्मृतं क्षेत्रं तन्मे प्रियतरं सदा

அன்பே, உயிர்களின் ‘விஷுவம்’—வாழ்வு-மரணத் திருப்புமுனை—நிகழும் அந்த இடம் ‘உஷர-க்ஷேத்திரம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது; அது எனக்கு எப்போதும் மிகப் பிரியமானது.

Verse 5

कल्पांतेऽपि न मुंचामि अविमुक्तात्प्रियं मम

கல்பாந்தத்திலும் நான் எனக்குப் பிரியமான அவிமுக்தத்தை விட்டு விடமாட்டேன்.

Verse 201

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कालभैरवस्मशानमाहात्म्यवर्णनं नामैकोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், ‘காலபைரவ ச்மசான மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் இருநூற்று ஒன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.