Adhyaya 197

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि जमदग्नीश्वरं शिवम् । वृद्धप्रभाससामीप्ये नातिदूरे व्यवस्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின், மகாதேவி, விருத்த-ப்ரபாசத்தின் அருகில், மிகத் தொலைவில் அல்லாத இடத்தில் உள்ள ஜமதக்னீஸ்வர சிவனை நாடிச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

सर्वपापोपशमनं स्थापितं जमदग्निना । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुच्यते च ऋणत्रयात्

ஜமதக்னியால் நிறுவப்பட்ட இந்த (லிங்கம்) எல்லாப் பாவங்களையும் தணிப்பது; தேவி, இதை தரிசித்தால் மனிதன் மும்மடங்கு கடனிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 3

स्नात्वा निधानवाप्यां च संपूज्य प्राप्नुयाद्धनम् । निधानं पांडवैर्लब्धं तत्र स्थाने पुरा प्रिये

நிதான-வாபியில் நீராடி முறையாகப் பூஜை செய்தால் செல்வம் பெறலாம். அன்பே, அதே இடத்தில் முற்காலத்தில் பாண்டவர்கள் நிதானம் (புதையல்) பெற்றனர்.

Verse 4

निधानेनैव सा ख्याता वापी त्रैलोक्यवंदिता

அந்த நிதானம் (புதையல்) காரணமாகவே அந்த வாபி புகழ்பெற்று, மூவுலகிலும் வணங்கப்பட்டு போற்றப்பட்டது.

Verse 5

तस्यां स्नात्वा महादेवि दुर्भगा सुभगा भवेत् । लभते वाञ्छितान्कामानिति प्रोक्तं मया तव

மகாதேவி, அங்கே நீராடினால் துர்பாக்கியத்தால் துன்புறுபவரும் சுபாக்கியவனாகிறான்; விரும்பிய வரங்களைப் பெறுகிறான்—என்று நான் உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 197

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशातिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जमदग्नीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தில், முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘ஜமதக்னீஶ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 197ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.