Adhyaya 172

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महा देवि लिंगं तद्भरतेश्वरम् । तस्मादुत्तरकोणस्थं नातिदूरं व्यवस्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அப்போது, ஓ மகாதேவி, ‘பரதேஸ்வர’ எனப்படும் அந்த லிங்கத்திடம் செல்ல வேண்டும்; அது அங்கிருந்து வடக்கு மூலையில் மிகத் தொலைவில் இல்லை।

Verse 2

भरतोनाम राजाऽभूदाग्नीध्रः प्रथितः क्षितौ । यस्येदं भारतं वर्षं नाम्ना लोकेषु गीयते

பூமியில் ஆக்நீத்ர குலத்தில் ‘பரதன்’ எனும் புகழ்மிக்க அரசன் இருந்தான்; அவன் பெயராலேயே இந்நாடு உலகங்களில் ‘பாரதவர்ஷம்’ என்று போற்றப்படுகிறது.

Verse 3

स च चक्रे तपो घोरं क्षेत्रेऽस्मिन्पार्वति प्रिये । दिव्यं वर्षसहस्रं तु प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम्

அன்பு பார்வதியே! அவன் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் கடுந்தவம் செய்தான்; இங்கே மகேஸ்வரன் (சிவன்) அவரை முறையாக பிரதிஷ்டை செய்து, ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் அந்தத் தவத்தில் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 4

पुत्रकामो नरश्रेष्ठः पूजयामास शंकरम् । ततस्तुष्टः स भगवान्वरं दातुं समुत्सुकः

மகன் பெறும் விருப்பத்தால் அந்த நரசிறந்தவன் சங்கரனை வழிபட்டான். அப்போது பகவான் மகிழ்ந்து, வரம் அளிக்க ஆவலுற்றார்.

Verse 5

अष्टौ पुत्रान्ददौ तस्मै कन्यां चैकां यशस्विनीम् । स तु प्राप्याभिलषितं कृतकृत्यो नराधिपः

அவர் அவனுக்கு எட்டு புதல்வர்களையும், மேலும் ஒரு புகழ்மிக்க மகளையும் அருளினார். விரும்பியதைப் பெற்ற அந்த மன்னன் தன் நோக்கம் நிறைவேறியதாக உணர்ந்தான்.

Verse 6

भारतं नवधा कृत्वा पुत्रेभ्यः प्रददौ पृथक् । तेषां नामांकितान्येव ततो द्वीपानि जज्ञिरे

பாரதத்தை ஒன்பது பகுதிகளாகப் பிரித்து, அவற்றைத் தன் புதல்வர்களுக்கு தனித்தனியாக அளித்தான். பின்னர் அவர்களது பெயர்களே தாங்கிய தீவுகள் தோன்றின.

Verse 7

इन्द्रद्वीपः कसेरुश्च ताम्रवर्णो गभस्तिमान् । नागद्वीपस्तथा सौम्यो गान्धर्वस्त्वथ चारुणः

அவை இவ்வாறு: இந்திரத்வீபம், கசேரு; தாம்ரவர்ணன், கபஸ்திமான்; நாகத்வீபம், சௌம்யன்; மேலும் காந்தர்வன், சாருணன்.

Verse 8

अयं तु नवमो द्वीपः कुमार्या संज्ञितः प्रिये । अष्टौ द्वीपाः समुद्रेण प्लाविताश्च तथापरे

அன்பே, இது ஒன்பதாம் தீவு; ‘குமார்யா’ எனப் பெயர்பெற்றது. மற்ற எட்டு தீவுகள் கடலால் மூழ்கடிக்கப்பட்டன.

Verse 9

ग्रामादिदेशसंयुक्ताः स्थिताः सागरमध्यगाः । एक एव स्थितस्तेषां कुमार्याख्यस्तु सांप्रतम्

கிராமங்கள் முதலிய குடியிருப்புகளுடன் அவை கடலின் நடுவே இருந்தன. ஆனால் இப்போது அவற்றில் ஒன்றே நிலைத்துள்ளது—‘குமார்யா’ எனப்படும் அது.

Verse 10

बिंदुसरः प्रभृत्येव सागराद्दक्षिणोत्तरम् । योजनानां सहस्रं तु एकं विस्तीर्ण एव तु

பிந்து-சரஸிலிருந்து தொடங்கி, கடலிலிருந்து தெற்கும் வடக்குமாக விரிந்து, இதன் அகலம் ஆயிரம் யோஜனைகள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 11

योजनानां सहस्राणि नव दैर्घ्यं प्रकीर्तितम् । तस्यैतज्जृम्भितं देवि भरतस्य महात्मनः

இதன் நீளம் ஒன்பதாயிரம் யோஜனைகள் எனப் புகழப்படுகிறது. தேவியே, இது மகாத்மா பரதனுக்குரிய அந்த மாபெரும் விரிவு.

Verse 12

षट्पञ्चाशदश्वमेधान्गंगामनु चकार यः । यस्त्रिंशद्यमुनाप्रान्ते भरतो लोकपूजितः

கங்கைக் கரையில் ஐம்பத்தாறு அச்வமேத யாகங்களைச் செய்து, யமுனைக் கரையில் முப்பது யாகங்களைச் செய்த உலகால் போற்றப்படும் பரதன் அவன்.

Verse 13

स चेश्वरप्रसादेन मोदते दिवि देववत्

ஈசுவரின் அருளால் அவன் விண்ணுலகில் தேவனைப் போல மகிழ்ந்து களிக்கிறான்.

Verse 14

यस्तत्प्रतिष्ठितं लिंगं भारतं पूजयिष्यति । स सर्वयज्ञदानानां फलं प्रापयिता धुवम्

அந்த நிறுவப்பட்ட லிங்கமான ‘பரதேஸ்வர’னை வழிபடுவோர், எல்லா யாகங்களும் தானங்களும் தரும் முழுப் பயனையும் உறுதியாகப் பெறுவர்.

Verse 15

कार्त्तिक्यां कृत्तिका योगे यस्तं पश्यति मानवः । न स पश्यति स्वप्नेपि नरकं घोरदारुणम्

கார்த்திக மாதத்தில் க்ருத்திகா யோகம் நிகழும் போது அதை தரிசிக்கும் மனிதன், கனவிலும் அச்சமூட்டும் கொடிய நரகத்தை காணமாட்டான்.

Verse 172

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये भरतेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாசீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘பரதேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.