Adhyaya 161

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्य दक्षिणतः स्थितम् । ईशाने लक्ष्मणेशाच्च धनुषां षोडशे प्रिये

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவியே! பின்னர் அதன் தெற்கில் உள்ள அந்தத் தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அன்பே! அது ஈசான (வடகிழக்கு) திசையில் லக்ஷ்மணேசரிலிருந்து பதினாறு தனுசு தூரத்தில் உள்ளது.

Verse 2

अनन्तेश्वरनामानमनन्तेन प्रतिष्ठितम् । नागराजेन देवेशि ज्ञात्वा क्षेत्रं तु पावनम्

இது ‘அனந்தேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது; அனந்தன் இதை நிறுவினான். தேவியே, நாகராஜன் இக் க்ஷேத்திரத்தை அறிந்து இதை மிகப் புனிதமானதாகக் கண்டான்.

Verse 3

यस्तु तं पूजयेद्देवि पंचम्यां फाल्गुने सिते । पञ्चोपचारविधिना जिताहारो जितेन्द्रियः

தேவி, பாகுன மாத சுக்லபட்ச பஞ்சமியில், உணவைக் கட்டுப்படுத்தி, இந்திரியங்களை அடக்கி, பஞ்சோபசார முறையால் அவரை வழிபடுகிறவன்.

Verse 4

न तं दशंति फणिनो दश वर्षाणि पंच च । विषं न क्रमते देवि देहे त्वचरमेव वा

பதினைந்து ஆண்டுகள் வரை பாம்புகள் அவனை கடிக்காது; தேவியே, அவன் உடலில் விஷம் செயல்படாது, சிறிதும் பரவாது.

Verse 5

तस्मात्तं पूजयेद्यत्नात्पंचम्यां च विशेषतः

ஆகையால் அவரை முயற்சியுடன் வழிபட வேண்டும்—சிறப்பாக பஞ்சமி நாளில்.

Verse 6

तत्रानंतव्रतं कार्यं मधुपायससंयुतम् । पायसं मधुसंयुक्तं देयं विप्राय भोजनम्

அங்கே தேன் கலந்த பாயசத்துடன் அனந்த விரதம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் தேன் கலந்த பாயசத்தை பிராமணருக்கு அன்னதானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 161

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽनन्तेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரம் ச்லோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘அனந்தேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று அறுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।