Adhyaya 149

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि भैरवेश्वरमुत्तमम् । ब्रह्मकुण्डस्य ईशाने स्थितं पापप्रणाशनम् । चतुर्वक्त्रं महादेवं संस्थितं तीर्थरक्षणे

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் பிரம்மகுண்டத்தின் ஈசான மூலையில் அமைந்த, பாவநாசகனான உத்தம பைரவீஸ்வரனை அணுகுவாயாக. அங்கே தீர்த்தத்தைப் பாதுகாக்கச் சதுர்முக மகாதேவன் நிறுவப்பட்டுள்ளான்.

Verse 2

तत्र स्नात्वा महाकुण्डे यस्तं पूजयते नरः । पंचोपचारविधिना भक्तियुक्तो यतेन्द्रियः

அங்கே மகாகுண்டத்தில் நீராடி, பக்தியுடன் புலனடக்கமுடையவனாய் பஞ்சோபசார முறையால் அவரை வழிபடும் மனிதன் நிச்சயப் புண்ணியப் பயனை அடைவான்.

Verse 3

कुलानि यान्यतीतानि भविष्याणि च यानि वै । तारयेत्स नरो देवि नात्र कार्या विचारणा

தேவி! இவ்வாறு செய்பவன் கடந்த காலத்திலும் வருங்காலத்திலும் உள்ள குலங்களைத் தாரகனாய் உயர்த்துவான்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்.

Verse 4

न चात्र संभवस्तस्य विनाशो नैव जायते । विमानैश्चरते नित्यं दिवाकरसमप्रभैः

அவனுக்கு அங்கே அழிவு ஏற்படுவதில்லை; அவன் நாசமடையான். சூரியனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடைய தெய்வ விமானங்களில் அவன் எப்போதும் உலாவுவான்.

Verse 5

स्त्रीसहस्रैर्वृतो नित्यं क्रीडते देवव द्दिवि

அவன் எப்போதும் ஆயிரம் தெய்வப் பெண்களால் சூழப்பட்டவனாய், தேவனைப் போலச் சொர்க்கத்தில் விளையாடுவான்.

Verse 6

एतल्लिंगं महादेवि चतुर्वक्त्रं महाप्रभम् । दृष्ट्वापि तद्विमुच्येत सर्वपापैस्तु मानवः

ஓ மகாதேவி! இது மகாபிரபை உடைய நான்முக லிங்கம்; இதன் தரிசனமாத்திரத்தாலே மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.