Adhyaya 146

Verse 1

।ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि धर्मराजप्रतिष्ठितम् । यमेश्वरं महादेवं तस्यै वोत्तरतः स्थितम्

ஈஸ்வரர் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் தர்மராஜனால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட யமேஸ்வரன் எனும் மகாதேவனை அணுக வேண்டும்; அவர் அந்தத் தலத்தின் வடபுறத்தில் உள்ளார்.

Verse 2

यदा शप्तो धर्मराजश्छायया वरवर्णिनि । तदा तस्यापतत्पादः स च दुःखान्वितोऽभवत्

அழகிய நிறமுடையவளே! சாயை தர்மராஜனை சபித்தபோது, அவருடைய ஒரு பாதம் விழுந்து போயிற்று; அவர் துயரத்தில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 3

ततः प्राभासिके क्षेत्रे तपस्तेपे महातपाः । स्थापयामास लिंगं तु तत्र देवस्य शूलिनः

பின்னர் அந்த மகாதபஸ்வி பிராபாசிக க்ஷேத்திரத்தில் தவம் செய்து, அங்கேயே சூலதாரி தேவனின் லிங்கத்தை நிறுவினார்.

Verse 4

तस्य तुष्टो महादेवस्ततः प्रत्यक्षतां गतः । अब्रवीद्धर्म भद्रं ते वरं वरय चेप्सितम्

அவன்மேல் மகிழ்ந்த மகாதேவன் அப்போது வெளிப்பட்டு கூறினான்— “ஓ தர்மா, உனக்கு மங்களம் உண்டாக; உனக்கு விருப்பமான வரத்தை வேண்டிக் கொள்.”

Verse 5

तदाऽब्रवीद्धर्मराजः पादः प्रपतितो मम । प्रसादात्तव देवेश जायतां पुनरेव हि

அப்போது தர்மராஜன் கூறினான்— “என் பாதம் துண்டாகி விழுந்துவிட்டது. ஓ தேவேசா, உன் அருளால் அது மீண்டும் முன்புபோல் உண்டாகட்டும்.”

Verse 6

एतल्लिंगं सुरश्रेष्ठ यन्मया निर्मितं तव । एतद्ये भक्तिसंयुक्ताः पश्यंति प्राणिनो भुवि

“ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே, நான் உனக்காக அமைத்த இந்த லிங்கத்தை—பூமியில் பக்தியுடன் காணும் உயிர்கள்…”

Verse 7

तेषां तव प्रसादेन भूयात्पापविमोक्षणम्

“அவர்களுக்கு உன் அருளால் பாவவிமோசனம் உண்டாகட்டும்.”

Verse 8

एवं भविष्यतीत्युक्ता ह्यन्तर्धानं गतो हरः । यमोऽपि लब्धपादस्तु पुनरेव दिवं ययौ

“அப்படியே ஆகும்” என்று கூறி ஹரன் மறைந்தான்; யமனும் பாதத்தை மீண்டும் பெற்றவனாய் மறுபடியும் தேவலோகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 9

तस्मिन्दृष्टे सुरश्रेष्ठ यमलोकसमुद्भवम् । न भयं विद्यते नृणामपि दुष्कृतकारिणाम्

தேவர்களில் சிறந்தவரே! யமலோகத்துடன் தொடர்புற்று தோன்றிய அந்த திவ்ய லிங்கத்தை தரிசித்தால், தீச்செயல் செய்தவர்களுக்கும் மனிதர்க்கு அச்சம் இல்லை।

Verse 10

भ्रातृद्वितीयासंयोगे स्नात्वा पुष्करिणीजले । यमेश्वरसमीपस्थो यमेशमवलोकयेत्

பிராத்ரு-த்விதீயா எனும் புண்ணிய நாளில் புஷ்கரிணி நீரில் நீராடி, யமேஸ்வரன் அருகில் நின்று தர்மராஜன் யமனை தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 11

तिलपात्रं प्रदातव्यं दीपं गाः कांचना दिकम् । यमदेवं समुद्दिश्य मुच्यते सर्वपातकैः

எள்ளுப் பாத்திரம், விளக்கு, பசுக்கள், பொன் ஆகியவற்றை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; யமதேவனை நோக்கி அர்ப்பணித்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்।