Adhyaya 14

Verse 1

देव्युवाच । यदेतद्भवता प्रोक्तं माहात्म्यं सूर्यदैवतम् । तन्मे विस्तरतो ब्रूहि देवदेव जगत्पते

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே, உலகநாதனே! நீர் உரைத்த சூரியத் தெய்வத்தின் மஹிமையை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லும்.

Verse 2

कथमर्कस्थलो भूतः प्रभासक्षेत्रभूषणः । पूजनीयो महादेवः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

மஹாதேவன் எவ்வாறு ‘அர்கஸ்தலம்’ ஆகி பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் அலங்காரமானான்? முறையாக யாத்திரையின் உண்மைப் பலனை நாடுவோர் ஏன் அவரை வழிபட வேண்டும்?

Verse 3

के मंत्राः किं विधानं तु केषु पर्वसु पूजयेत् । जैगीषव्येश्वरो भूत्वा ह्यभूत्सिद्धेश्वरः कथम् । तन्मे कथय देवेश विस्तरात्सर्वमेव हि

எந்த மந்திரங்கள், என்ன விதிமுறை, எந்த பண்டிகை நாட்களில் வழிபட வேண்டும்? மேலும் ‘ஜைகீஷவ்யேஸ்வரன்’ என அறியப்பட்டவர் எவ்வாறு ‘சித்தேஸ்வரன்’ ஆனார்? தேவேசனே, அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லும்.

Verse 4

पाताले विवरं तत्र योगिन्यस्तत्र किं पुरा । तथा मातृगणश्चैव कथमेतदभूत्पुरा

முன்னாளில் அங்கே பாதாளத்திற்கான அந்தப் பிளவு (வாயில்) என்ன? அங்கிருந்த யோகினிகள், மேலும் மாத்ருகணம் யார்—இவை அனைத்தும் பழைய காலத்தில் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது?

Verse 5

एतत्सर्वमशेषेण दयां कृत्वा जगत्पते । ममाचक्ष्व विरूपाक्ष यद्यहं ते प्रिया हर

உலகநாதனே! கருணை செய்து இதையெல்லாம் எதுவும் மீதமின்றி எனக்குச் சொல்லும். விரூபாக்ஷனே, ஹரனே! நான் உமக்குப் பிரியமானவளானால் விளக்கி அருளும்.

Verse 6

ईश्वर उवाच । साधु पृष्टं त्वया देवि कथयामि समासतः । सिद्धेश्वरो ह्यभूद्येन जैगीषव्येश्वरो हरः

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவி, நீ நன்றாகக் கேட்டாய். சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்—‘ஜைகீஷவ்யேஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஹரன் எவ்வாறு ‘சித்தேஸ்வரன்’ ஆனான் என்று.

Verse 7

पूजाविधानं विस्तीर्य तन्मे निगदतः शृणु । आसीदस्मिन्कृते देवि सर्व ज्ञानविशारदः

பூஜை விதியை நான் விரிவாக உரைக்கிறேன்; என் சொற்களைச் செவிமடுத்து கேள். தேவி, இந்தக் கிருதயுகத்தில் எல்லா ஞானத்திலும் தேர்ந்த ஒருவன் இருந்தான்.

Verse 8

पुत्रः शतकलाकस्य जैगीषव्य इति श्रुतः । प्रभासक्षेत्रमासाद्य स चक्रे दुश्चरं तपः

அவன் சதகலாகனின் மகன்; ‘ஜைகீஷவ்யன்’ என்று புகழ்பெற்றவன். பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து, மிகக் கடினமான தவம் செய்தான்.

Verse 9

अतिष्ठद्वायुभक्षश्च वर्षाणां शतकं किल । अम्बुभक्षः सहस्रं तु शाकाहारोऽयुतं तथा

அவன் நூறு ஆண்டுகள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு இருந்தான் என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீருணவாகவும், அதுபோல பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கீரை-சாக உணவாகவும் இருந்தான்.

Verse 10

चांद्रायणसहस्रं च कृतं सांतपनं पुनः । शोषयित्वा मिताहारो दिग्वासाः समपद्यत

அவன் ஆயிரம் சாந்திராயண விரதங்களைச் செய்து, மீண்டும் சாந்தபன தவத்தையும் செய்தான். உடலை இளைத்துக் கொண்டு, குறைந்த உணவுடன் இருந்து, திகம்பரனாக (திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்டு) வாழ்ந்தான்.

Verse 11

पूर्वे कल्पे स्वयं भूतं महोदयमिति श्रुतम् । स लिंगं देवदेवस्य प्रतिष्ठाप्यार्चयन्नपि

முன்னொரு கல்பத்தில் ‘மஹோதய’ எனப் புகழ்பெற்ற சுயம்பு லிங்கம் இருந்தது. அவர் தேவர்களின் தேவனான இறைவனின் அந்த லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்து முறையாக வழிபட்டார்.

Verse 12

भस्मशायी भस्मदिग्धो नृत्त गीतैरतोषयत् । जपेन वृषनादैश्च तपसा भावितः शुचिः

அவர் திருநீற்றின் மேல் படுத்து, திருநீற்றால் பூசப்பட்டவராய், நடனமும் பாடலும் செய்து இறைவனை மகிழ்வித்தார். ஜபம், வேதநாத உச்சரிப்பு, தவம் ஆகியவற்றால் பரிபக்வமடைந்து உள்ளத்தால் தூயவரானார்.

Verse 13

तमेवं तोषयाणं तु भक्त्या परमया युतम् । भगवांश्च तमभ्येत्य इदं वचनमब्रवीत्

இவ்வாறு பரம பக்தியுடன் இறைவனைத் திருப்திப்படுத்திக் கொண்டிருந்த அவரைக் கண்டு, பகவான் அருகே வந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 14

जैगीषव्य महाबुद्धे पश्य मां दिव्यचक्षुषा । तुष्टोऽस्मि वरदश्चाहं ब्रूहि यत्ते मनोगतम्

“ஓ ஜைகீஷவ்யா, மஹாபுத்திமானே! தெய்வக் கண்களால் என்னைக் காண். நான் மகிழ்ந்தேன்; வரம் அளிப்பவன் நான். உன் உள்ளத்தில் உள்ளதைச் சொல்.”

Verse 15

स एवमुक्तो देवेन देवं दृष्ट्वा त्रिलोचनम् । प्रणम्य शिरसा पादाविदं वचनमब्रवीत्

தேவன் இவ்வாறு கூறியதும் அவர் திரிநேத்திர தேவனை தரிசித்தார். இறைவனின் திருவடிகளில் தலை வணங்கி நமஸ்கரித்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 16

जैगीषव्य उवाच । भगवन्देवदेवेश मम तुष्टो यदि प्रभो । ज्ञानयोगं हि मे देहि यः संसारनिकृन्तनम्

ஜைகீஷவ்யர் கூறினார்—ஓ பகவான், தேவர்களின் தேவேசரே! பிரபோ, நீர் என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், சம்சாரப் பந்தத்தை அறுக்கும் ஞானயோகத்தை எனக்கு அருள்வாயாக.

Verse 17

भगवन्नान्यदिच्छामि योगात्परतरं हितम् । त्वयि भक्तिश्च नित्यं मे देव्यां स्कन्दे गणेश्वरे

ஓ பகவான்! இந்த யோகத்தைவிட உயர்ந்த நன்மை வேறொன்றை நான் விரும்பேன். உம்மேலும், தேவியிலும், ஸ்கந்தனிலும், கணேச்வரனிலும் என் நித்திய பக்தி நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 18

न च व्याधिभयं भूयान्न च तेजोऽपमानता । अनुत्सेकं तथा क्षांतिं दमं शममथापि च

மேலும் நோயின் அச்சம் எனக்கு உண்டாகாதிருக்கட்டும்; ஆன்மீகத் தேஜஸ் இழிவுறவோ குறையவோ செய்யாதிருக்கட்டும். தாழ்மை, பொறுமை, இந்திரிய தமம், மனச் சமம் ஆகியவற்றையும் எனக்கு அருள்வாயாக.

Verse 19

एतान्वरान्महादेव त्वदिच्छामि त्रिलोचन

ஓ மகாதேவா, ஓ திரிலோசனரே! உம்மிடமிருந்து இவ்வரங்களையே நான் வேண்டுகிறேன்.

Verse 20

ईश्वर उवाच । अजरश्चामरश्चैव सर्वशोकविवर्जितः । महायोगी महावीर्यो योगैश्वर्यसमन्वितः

ஈசுவரன் கூறினார்—நீ முதுமையற்றவனாய், அமரனாய், எல்லாச் சோகங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவனாய் இருப்பாய்; மகாயோகியாகவும், மகாவீரியனாகவும், யோக ஐஸ்வர்யம் நிறைந்தவனாகவும் ஆகுவாய்.

Verse 21

प्रभावाच्चास्य क्षेत्रस्य गुह्यस्य मम शाश्वतम् । योगाष्टगुणमैश्वर्यं प्राप्स्यसे परमं महत्

இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரம்—என் சாச்வதமான மறைத் திருத்தலம்—அதன் பிரபாவத்தால், யோகத்தின் அஷ்டகுணங்களால் நிறைந்த பரமப் பெரும் ஐஸ்வர்யத்தை நீ பெறுவாய்।

Verse 22

भविष्यसि मुनिश्रेष्ठ योगाचार्यः सुविश्रुतः

முனிவரே, நீ உலகமெங்கும் புகழ்பெற்ற யோகாசார்யராக ஆகுவாய்.

Verse 23

यश्चेदं त्वत्कृतं लिगं नियमेनार्चयिष्यति । सर्वपापविनिर्मुक्तो योगं दिव्यमवाप्स्यति

மேலும், விதி-நியமங்களுடன் நீ உருவாக்கிய இந்த லிங்கத்தை வழிபடுகிறவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு தெய்வீக யோகத்தை அடைவான்।

Verse 24

जैगीषव्यगुहां चेमां प्राप्य योगं करोति यः । स सप्तरात्राद्युक्तात्मा संसारं संतरिष्यति

யார் இந்த ஜைகீஷவ்ய குகையை அடைந்து யோகத்தைப் பயில்கிறாரோ, அவர் ஏழு இரவுகளிலேயே கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் சம்சாரத்தைத் தாண்டுவார்।

Verse 25

मासेन पूर्वजातिं च जन्मातीतं च वेत्स्यति । एकरात्रात्तनुं शुद्धां द्वाभ्यां तारयते पितॄन् । त्रिरात्रेण व्यतीतेन त्वपरान्सप्त तारयेत्

ஒரு மாதத்தில் அவன் தன் முன்ஜன்மத்தையும் பிறப்பைத் தாண்டிய தத்துவத்தையும் அறிவான். ஒரு இரவில் உடல் தூய்மையடையும்; இரண்டு இரவுகளில் பித்ருக்கள் உய்வடைவார்கள்; மூன்று இரவுகள் கடந்தால் மேலும் ஏழு முன்னோர்களையும் அவன் கரை சேர்ப்பான்।

Verse 26

पुनश्च तव विप्रर्षे अजेयत्वं च योगिभिः । इच्छतो दर्शनं चैव भविष्यति च ते मम

மேலும், ஓ பிராமணரிஷியே! யோகிகளாலும் நீ வெல்லப்படாதவனாய் இருப்பாய்; நீ எப்போது விரும்பினாலும் அப்போது அப்போது என் தரிசனம் உனக்கு நிச்சயமாக நிகழும்।

Verse 27

इति देवो वरान्दत्त्वा तत्रैवांतरधीयत । एतत्कृतयुगे वृत्तं तव देवि प्रभाषितम्

இவ்வாறு தேவன் வரங்களை அளித்து அங்கேயே மறைந்தான். ஓ தேவியே! இது க்ருதயுகத்தில் நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சி என்று நான் உனக்குச் சொன்னேன்।

Verse 28

त्रेतायुगे महादेवि द्वापरेऽपि तथैव च । कलियुगप्रवेशे तु वालखिल्या महर्षयः

ஓ மகாதேவியே! திரேதாயுகத்திலும், அதுபோல துவாபரத்திலும்; கலியுகப் பிரவேசத்தில் வாலகில்ய மகரிஷிகள் (அங்கேயும் தோன்றி செயல்பட்டனர்)।

Verse 29

अस्मिन्प्राभासिके क्षेत्रे सूर्यस्थलसमीपतः । आराधयंतो देवेशं गुहामध्यनिवासिनम्

இந்தப் பிரபாசத் தலத்தில், சூரியஸ்தலத்தின் அருகில், குகையின் உள்ளே வாசிக்கும் தேவேசனை அவர்கள் ஆராதித்தனர்।

Verse 30

अष्टाशीतिसहस्राणि ऋषयश्चोर्द्धरेतसः । वर्षायुतं तपस्तप्त्वा सिद्धिं जग्मुस्तदात्मिकाम्

எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் ஊர்த்வரேதஸ் ரிஷிகள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்து, அதே இயல்புடைய சித்தியை அடைந்தனர்।

Verse 31

ततः सिद्धेश्वरं लिंगं कलौ ख्यातं वरानने । यदा सोमेन संयुक्ता कृष्णा शिवचतुर्दशी । तदैव तस्य देवस्य दर्शनं देवि दुर्ल्लभम्

அதன்பின், ஓ அழகிய முகத்தையுடையவளே, கலியுகத்தில் அந்த லிங்கம் ‘சித்தேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது. மேலும், கிருஷ்ணபக்ஷத்தின் சிவசதுர்தசி சோமன் (சந்திரன்) உடன் இணையும் போது, ஓ தேவியே, அந்த தேவனின் தரிசனம் மிக அரிதும் மகாபலனளிப்பதும் ஆகும்.

Verse 32

ब्रह्मांडं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यमुपजायते । तत्पुण्यं लभते देवि सिद्धलिंगस्य पूजनात्

ஓ தேவியே, முழு பிரபஞ்சத்தையே தானமாக அளித்தால் உண்டாகும் புண்ணியம், அதே புண்ணியம் சித்தலிங்கத்தைப் பூஜிப்பதினாலே கிடைக்கிறது.