Adhyaya 139

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चित्रादित्यमनुत्तमम् । तस्यैव दक्षिणे भागे व्रह्मकुण्डसमीपतः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், மகாதேவி, ஒப்பற்ற சித்ராதித்யத் தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அதன் தெற்கு பகுதியில், பிரம்மகுண்டத்தின் அருகில்।

Verse 2

महाप्रभावो देवेशि सर्वदारिद्र्यनाशनः । मित्रो नाम पुरा देवि धर्मात्माऽभूद्धरातले । कायस्थः सर्वभूतानां नित्यं भूतहिते रतः

தேவேசி, இது மாபெரும் சக்தியுடையது; எல்லா வறுமையையும் அழிப்பது. முற்காலத்தில், தேவி, பூமியில் ‘மித்ர’ எனும் தர்மாத்மா காயஸ்தன் ஒருவர் இருந்தான்; அவன் எப்போதும் எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டிருந்தான்।

Verse 3

तस्यापत्यद्वयं जज्ञ ऋतुकालाभिगामिनः । पुत्रः परमतेजस्वी चित्रोनाम वरानने

உகந்த காலத்தில் அவனுக்கு இரண்டு பிள்ளைகள் பிறந்தனர். ஓ அழகிய முகத்தாளே! அவர்களில் ஒருவன் மிகுந்த ஒளியுடைய மகன்; அவன் பெயர் ‘சித்ரன்’.

Verse 4

तथा चित्राऽभवत्कन्या रूपाढ्या शीलमंडना

அதேபோல் ‘சித்ரா’ என்னும் மகளும் பிறந்தாள்; அவள் அழகால் நிறைந்தவள், நல்லொழுக்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 5

आभ्यां तु जातमात्राभ्यां मित्रः पञ्चत्वमेयिवान् । अथ तस्य वरा भार्या सह तेनाग्निमाविशत्

ஆனால் அந்த இருவரும் பிறந்த உடனே மித்ரன் பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தான். பின்னர் அவனுடைய உயர்ந்த மனைவியும் அவனுடன் சேர்ந்து அக்னியில் புகுந்தாள்.

Verse 6

अथ तौ बालकौ दीनावृषिभिः परिपालितौ । वृद्धिं गतौ महारण्ये बालावेव स्थितौ व्रते

அப்போது அந்த இரு ஏழைச் சிறுவர்களையும் ரிஷிகள் காத்துப் பேணினர். அவர்கள் பெரும் காட்டில் வளர்ந்து, இன்னும் சிறுவர்களைப் போலவே விரதங்களில் உறுதியாக இருந்தனர்.

Verse 7

प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपः परममास्थितौ । प्रतिष्ठाप्य महा देवं भास्करं वारितस्करम्

பிரபாசத் தலத்தை அடைந்து அவர்கள் உன்னத தவத்தை மேற்கொண்டனர். மேலும் நீரால் உண்டாகும் அபாயங்களையும் திருடர்களின் அச்சத்தையும் அகற்றும் மகாதேவன் பாஸ்கரனை பிரதிஷ்டை செய்தனர்.

Verse 8

पूजयामास धर्मात्मा धूपमाल्यानुलेपनैः । वसिष्ठकथितैश्चैव ह्यष्टषष्टिसमन्वितैः । नामभिः सूर्यदेवेशं तुष्टाव प्राञ्जलिः प्रभुम्

அந்த தர்மாத்மா தூபம், மாலைகள், சந்தனாதி அனுலேபனங்களால் பூஜை செய்தார். வசிஷ்டர் கூறிய அறுபத்தெட்டு நாமங்களால், கைகூப்பி, தேவர்களின் தேவனான சூரியப் பெருமானைத் துதித்தார்.

Verse 9

चित्र उवाच । प्रणम्य शिरसा देवं भास्करं गगनाधिपम् । आदिदेवं जगन्नाथं पापघ्नं रोगनाशनम्

சித்ரன் கூறினான்—தலை வணங்கி ஆகாயாதிபதியான பாஸ்கர தேவனை வணங்குகிறேன். அவர் ஆதிதேவன், ஜகந்நாதன், பாபநாசன், ரோகநாசன்.

Verse 10

सहस्राक्षं सहस्रांशुं सहस्रकिरणद्युतिम्

ஆயிரம் கண்கள் உடையவனையும், ஆயிரம் ஒளிக்கதிர்கள் உடையவனையும், ஆயிரம் ரேகைகளின் பிரகாசத்தால் ஜொலிப்பவனையும் நான் துதிக்கிறேன்.

Verse 11

तमहं संस्तविष्यामि संपृक्तं गुह्यनामभिः । मुंडीरस्वामिनं प्रातर्गंगासागरसंगमे । कालप्रियं तु मध्याह्ने यमुनातीरमाश्रितम्

அந்தப் பெருமானை நான் மறைநாமங்களுடன் இணைத்து ஸ்தோத்திரிப்பேன்—விடியற்காலையில் கங்கை-சாகர சங்கமத்தில் ‘முண்டீரஸ்வாமி’ எனவும், நண்பகலில் யமுனைத் துறையில் தங்கும் ‘காலப்ரிய’ எனவும்।

Verse 12

मूलस्थानं चास्तमने चन्द्रभागातटे स्थितम् । यत्र सांबः स्वयं सिद्ध उपवासपरायणः

சூரியன் அஸ்தமிக்கும் வேளையில் சந்திரபாகா கரையில் அமைந்த ‘மூலஸ்தானம்’ உள்ளது; அங்கு உபவாசத்தில் நிலைத்த சாம்பன் தானே சித்தி பெற்றான்.

Verse 13

वाराणस्यां लोहिताक्षं गोभिलाक्षे बृहन्मुखम् । प्रयागेषु प्रतिष्ठानं वृद्धादित्यं महाद्युतिम्

வாரணாசியில் அவர் ‘லோஹிதாக்ஷன்’; கோபிலாக்ஷத்தில் ‘ப்ருஹன்முகன்’. பிரயாகங்களில் ‘ப்ரதிஷ்டானம்’ என்றும், மகத்தேஜஸுடைய ‘வ்ருத்தாதித்யன்’ என்றும் விளங்குகிறார்.

Verse 14

कोट्यक्षे द्वादशादित्यं गंगादित्यं चतुर्घटे । नैमिषे चैव गोघ्ने च भद्रं भद्रपुटे स्थितम्

கோட்யக்ஷத்தில் அவர் ‘த்வாதசாதித்யன்’; சதுர்கடத்தில் ‘கங்காதித்யன்’. நைமிஷத்திலும் கோக்னத்திலும் ‘பத்ரன்’—பத்ரபுடத்தில் உறைவான்.

Verse 15

जयायां विजयादित्यं प्रभासे स्वर्णवेतसम् । कुरुक्षेत्रे च सामंतं त्रिमंत्रं च इलावृते

ஜயாவில் அவர் ‘விஜயாதித்யன்’; பிரபாசத்தில் ‘ஸ்வர்ணவேதஸன்’. குருக்ஷேத்திரத்தில் ‘சாமந்தன்’; இலாவ்ருதத்தில் ‘த்ரிமந்திர’ ரூபமாக விளங்குகிறார்.

Verse 16

महेन्द्रे क्रमणादित्यमृणे सिद्धेश्वरं विदुः । कौशांब्यां पद्मबोधं च ब्रह्मबाहौ दिवाकरम्

மஹேந்திரத்தில் அவர் ‘க்ரமணாதித்யன்’; ருணத்தில் ‘ஸித்தேஸ்வரன்’ என அறியப்படுகிறார். கௌசாம்பியில் ‘பத்மபோதன்’; ப்ரஹ்மபாஹுவில் ‘திவாகரன்’.

Verse 17

केदारे चण्डकांतिं च नित्ये च तिमिरापहम् । गंगामार्गे शिवद्वारमादित्यं भूप्रदी पने

கேதாரத்தில் அவர் ‘சண்டகாந்தி’; நித்யத்தில் ‘திமிராபஹன்’—இருளை அகற்றுபவன். கங்காமார்க்கத்தில் ‘சிவத்வார-ஆதித்யன்’, பூமியை ஒளிரச் செய்பவன்.

Verse 18

हंसं सरस्वतीतीरे विश्वामित्रं पृथूदके । उज्जयिन्यां नरद्वीपं सिद्धायाममलद्युतिम्

சரஸ்வதீ கரையில் அவர் ‘ஹம்ஸ’; ப்ருதூதகத்தில் ‘விஶ்வாமித்ர’; உஜ்ஜயினியில் ‘நரத்வீப’; சித்தாவில் ‘அமலத்யுதி’—களங்கமற்ற ஒளி.

Verse 19

सूर्यं कुन्तीकुमारे च पञ्चनद्यां विभावसुम् । मथुरायां विमलादित्यं संज्ञादित्यं तु संज्ञिके

குந்தீகுமாரத்தில் அவர் ‘சூர்ய’ எனப் போற்றப்படுகிறார்; பஞ்சநதியில் ‘விபாவசு’; மதுராவில் ‘விமலாதித்ய’; ஸஞ்ஞிகாவில் ‘ஸஞ்ஞாதித்ய’।

Verse 20

श्रीकण्ठे चैव मार्तण्डं दशार्णे दशकं स्मृतम् । गोधने गोपतिं देवं कर्णं चैव मरुस्थले

ஸ்ரீகண்டத்தில் அவர் ‘மார்த்தண்ட’; தசார்ணத்தில் ‘தசக’ என நினைவுகூரப்படுகிறார்; கோதனத்தில் தெய்வ ‘கோபதி’; மருநிலத்தில் ‘கர்ண’।

Verse 21

पुष्पं देवपुरे चैव केशवार्कं तु लोहिते । वैदिशे चैव शार्दूलं शोणे वारुणवासिनम्

தேவபுரத்தில் அவர் ‘புஷ்ப’ எனப் புகழப்படுகிறார்; லோஹிதத்தில் ‘கேசவார்க’; வைதிசத்தில் ‘சார்தூல’; சோணத்தில் ‘வாருணவாசின்’।

Verse 22

वर्धमाने च सांबाख्यं कामरूपे शुभंकरम् । मिहिरं कान्यकुब्जे च मंदारं पुण्यवर्धने

வர்தமானத்தில் அவர் ‘சாம்பாக்ய’; காமரூபத்தில் ‘சுபங்கர’; காண்யகுப்ஜத்தில் ‘மிஹிர’; புண்யவர்தனத்தில் ‘மந்தார’।

Verse 23

गन्धारे क्षोभणादित्यं लंकायाममरद्युतिम् । कर्णादित्यं च चंपायां प्रबोधे शुभदर्शिनम्

கந்தாரத்தில் அவர் “க்ஷோபணாதித்யன்”; லங்கையில் “அமரத்யுதி”; சம்பாவில் “கர்ணாதித்யன்”; பிரபோதத்தில் “சுபதர்ஶின்” எனப் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 24

द्वारा वत्यां तु पार्वत्यं हिमवन्ते हिमापहम् । महातेजं तु लौहित्ये अमलांगे च धूजटिम्

த்வாராவதியில் அவர் “பார்வத்யன்”; ஹிமவந்தத்தில் “ஹிமாபஹன்”; லௌஹித்யத்தில் “மஹாதேஜஸ்”; அமலாங்கத்தில் “தூஜடி” என அழைக்கப்படுகிறார்।

Verse 25

रोहिके तु कुमाराख्यं पद्मायां पद्मसंभवम् । धर्मादित्यं तु लाटायां मर्द्दके स्थविरं विदुः

ரோஹிகையில் அவர் “குமாராக்யன்”; பத்மாவில் “பத்மஸம்பவன்”; லாடாவில் “தர்மாதித்யன்”; மர்஦்஦கத்தில் “ஸ்தவிரன்” என அறியப்படுகிறார்।

Verse 26

सुखप्रदं तु कौबेर्यां कोसले गोपतिं तथा । कौंकणे तु पद्मदेवं तापनं विन्ध्यपर्वते

கௌபேரியில் அவர் “சுகப்ரதன்”; கோசலத்தில் “கோபதி”; கொங்கணத்தில் “பத்மதேவன்”; விந்திய மலைமேல் “தாபனன்” எனப் புகழப்படுகிறார்।

Verse 27

त्वष्टारं चैव काश्मीरे चरित्रे रत्नसंभवम् । पुष्करे हेमगर्भस्थं विद्यात्सूर्यं गभस्तिके

காஷ்மீரில் அவர் “த்வஷ்டா”; சரித்ரத்தில் “ரத்னஸம்பவன்”; புஷ்கரத்தில் “ஹேமகர்பஸ்தன்”; கபஸ்திகாவில் “சூர்யன்” என அறிய வேண்டும்।

Verse 28

प्रकाशायां तु मुज्झालं तीर्थग्रामे प्रभाकरम् । कांपिल्ये रिल्लकादित्यं धनके धनवासिनम्

பிரகாசாவில் அவர் ‘முஜ்஝ால’ எனப் புகழப்படுகிறார்; தீர்த்தகிராமத்தில் ‘பிரபாகர’; காம்பில்யத்தில் ‘ரில்லகாதித்ய’; தனகத்தில் ‘தனவாசின்’ எனப் பிரசித்தன்।

Verse 29

अनलं नर्मदातीरे सर्वत्र गमनाधिकम् । अष्टषष्टिं तु देवस्य भास्करस्यामितद्युतेः

நர்மதா கரையில் ‘அனல’ எனும் விரதம்/அனுஷ்டானம் உள்ளது; அது எங்கும் சிறந்த செல்வதற்கான சுதந்திரத்தை அளிப்பதாகப் புகழ்பெற்றது. அங்கே அளவற்ற ஒளியுடைய பாஸ்கர தேவனுக்கு அறுபத்தெட்டு வகை ஸ்தோத்திர-பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 30

प्रातरुत्थाय वै नित्यं शक्तिमाञ्छुचिमान्नरः । यः पठेच्छृणुयाद्वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

ஒவ்வொரு நாளும் விடியற்காலையில் எழுந்து—வலிமையுடன், தூய்மையுடன்—இந்த ஸ்துதியை ஓதினாலும் அல்லது கேட்டாலும், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 31

राज्यार्थी लभते राज्यं धनार्थी लभते धनम् । पुत्रार्थी लभते पुत्रान्सौख्यार्थी लभते सुखम्

அரசாட்சியை நாடுபவன் அரசாட்சியை அடைவான்; செல்வத்தை நாடுபவன் செல்வத்தை அடைவான். புதல்வரை நாடுபவன் புதல்வரை அடைவான்; இன்பத்தை நாடுபவன் இன்பத்தை அடைவான்।

Verse 32

रोगार्तो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बन्धनात् । यान्यान्प्रार्थयते कामांस्तांस्तान्प्राप्नोति मानवः

நோயால் துன்புறுபவன் நோயிலிருந்து விடுபடுவான்; கட்டுப்பட்டவன் கட்டிலிருந்து விடுபடுவான். மனிதன் எத்தகைய விருப்பங்களைப் பிரார்த்திக்கிறானோ, அவற்றை அவன் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அடைவான்।

Verse 33

ईश्वर उवाच । एवं च स्तुवतस्तस्य चित्रस्य विमलात्मनः । ततस्तुष्टः सहस्रांशुः कालेन महता विभुः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—நிர்மல ஆத்மாவுடைய சித்ரன் இவ்வாறு தொடர்ந்து ஸ்துதி செய்தபோது, நீண்ட காலத்திற்குப் பின், வல்லமைமிக்க சகஸ்ராம்ஶு சூரியன் திருப்தியடைந்தான்।

Verse 34

अब्रवीद्वत्स भद्रं ते वरं वरय सुव्रत

சூரியன் கூறினான்—குழந்தையே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. நல்ல விரதம் உடையவனே, ஒரு வரம் வேண்டிக் கொள்।

Verse 35

सोऽब्रवीद्यदि मे तुष्टो भगवंस्तीक्ष्णदीधितेः । प्रौढत्वं सर्वकार्येषु नय मां ज्ञानितां तथा

அவன் கூறினான்—கூர்மையான ஒளியுடைய பகவனே, நீர் என்மேல் திருப்தியாயின், எல்லா காரியங்களிலும் எனக்கு முதிர்ச்சியை அருளி, உண்மை ஞானநிலைக்குத் தாரை வழிநடத்துவீராக।

Verse 36

तत्तथेति प्रति ज्ञातं सूर्येण वरवर्णिनि । ततः सर्वज्ञतां प्राप्तश्चित्रो मित्रकुलोद्भवः

அழகிய வரமளிப்பவளின் முன்னிலையில் சூரியன் “அப்படியே ஆகுக” என்று ஒப்புக் கொண்டான்; அப்போது மித்ரகுலத்தில் பிறந்த சித்ரன் சர்வஞ்ஞத்துவத்தை அடைந்தான்।

Verse 37

तं ज्ञात्वा धर्मराजस्तु बुद्ध्या परमया युतम् । चिंतयामास मेधावी लेख कोऽयं भवेद्यदि

அவனை உயர்ந்த புத்தியுடன் கூடியவன் என அறிந்து, மேதாவியான தர்மராஜன் சிந்தித்தான்—“இவன் என் எழுத்தராக இருந்தால், என்னென்ன சாதிக்கலாம்?”

Verse 38

ततो मे सर्वसिद्धिः स्यान्निर्वृतिश्च परा भवेत् । एवं चिंतयतस्तस्य धर्मराजस्य भामिनि

“அப்போது எல்லாச் சித்திகளும் எனக்கே ஆகும்; பரம நிறைவு உண்டாகும்.” ஓ பிரகாசமுடையவளே, தர்மராஜன் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில்—(கதை தொடர்கிறது).

Verse 39

अग्नितीर्थे गते चित्रे स्ना नार्थं लवणाम्भसि । स तत्र प्रविशन्नेव नीतस्तु यमकिंकरैः

சித்திரன் அக்னிதீர்த்தத்திற்குச் சென்று கடலின் உப்புநீரில் நீராட எண்ணினான்; அங்கே நுழைந்த உடனே யமனின் தூதர்கள் அவனைப் பிடித்து அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 40

सशरीरो महादेवि यमादेशपरायणैः । स चित्रगुप्तनामाऽभूद्विश्वचारित्रलेखकः

ஓ மகாதேவி, யமனின் ஆணைக்குப் பணிந்த தூதர்கள் அவனை உடலோடு எடுத்துச் சென்றனர்; அப்போது அவன் ‘சித்ரகுப்தன்’ எனப் பெயர் பெற்று, உலகமெங்கும் உள்ளோரின் நடத்தையை எழுதும் எழுத்தனானான்.

Verse 41

चित्रादित्येतिनामाऽभूत्ततो लोके वरानने

அப்போது, ஓ அழகிய முகத்தவளே, உலகில் அவன் ‘சித்ராதித்யன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்.

Verse 42

सप्तम्यां नियताहारो यस्तं पूजयते नरः । सप्त जन्मानि दारिद्र्यं न दुःखं तस्य जायते

சப்தமியன்று கட்டுப்பட்ட உணவுடன் அவனை வழிபடும் மனிதனுக்கு, ஏழு பிறவிகளிலும் வறுமையும் துயரமும் உண்டாகாது.

Verse 43

तत्रैव चाश्वो दातव्यः सकोषं खड्गमेव च । हिरण्यं चैव विप्राय एवं यात्राफलं लभेत्

அங்கேயே குதிரையைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; உறையுடன் கூடிய வாளையும் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் பிராமணருக்கு பொன்னையும் தானமளித்தால்—இவ்வாறு தீர்த்தயாத்திரையின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 139

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चित्रादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், ‘சித்ராதித்ய மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் பெயருடைய 139ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.