Adhyaya 126

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शांडिल्येश्वरमुत्तमम् । ब्रह्मणः पश्चिमे भागे धनुषां षोडशांतरे

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் உத்தமமான சாண்டில்யேஸ்வரனை நாடிச் செல். அது பிரம்மன் ஆலயத்தின் மேற்கு புறத்தில், பதினாறு தனுஸ் அளவு தூரத்தில் அமைந்துள்ளது.

Verse 2

महाप्रभावं लिङ्गं तद्दर्शनात्पापनाशनम्

அந்த லிங்கம் மஹாப்ரபாவமுடையது; அதன் தரிசனத்தாலேயே பாவங்கள் நாசமடையும்.

Verse 3

शांडिल्योनाम ब्रह्मर्षिः सारथिर्ब्रह्मणः स्मृतः । तपस्वी स महातेजा ज्ञाननिष्ठो जितेन्द्रियः

சாண்டில்யன் எனும் ஒரு பிரம்மரிஷி இருந்தார்; அவர் பிரம்மனின் சாரதியாக நினைக்கப்படுகிறார். அவர் தவஸ்வி, மஹாதேஜஸ்வி, ஞானநிஷ்டன், ஜிதேந்திரியன் ஆவார்.

Verse 4

स प्रभासं समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । प्रतिष्ठाप्य महालिंगं सोमेशादुत्तरे स्थितम्

அவர் பிரபாஸத்தை அடைந்து மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்; சோமேஸ்வரனின் வடக்கில் அமைந்த மஹாலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தார்.

Verse 5

स स्वयं पूजयामास दिव्याब्दानां शतं प्रिये । ततोऽभिलषितं प्राप्य कृतकृत्यो बभूव ह

அன்பே, அவன் தானே அந்த லிங்கத்தை நூறு தெய்வ ஆண்டுகள் வழிபட்டான். பின்னர் விரும்பிய பயனை அடைந்து கृतகೃತ்யனானான்.

Verse 6

नन्दीश्वरप्रसादेन अणिमादिगुणैर्युतः । तं दृष्ट्वा तु नरः सद्यो विपापः संप्रजायते

நந்தீஸ்வரரின் அருளால் அது அணிமா முதலிய சித்திகளால் யுக்தமாய் உள்ளது. அதை தரிசித்த மாத்திரத்தில் மனிதன் உடனே பாபமற்றவனாகிறான்.

Verse 7

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्धक्ये यौवनेऽपि वा । अज्ञानाज्ज्ञानतो वाऽपि यः करोति नरः प्रिये । तत्सर्वं नाशमायाति शांडिल्येश्वरदर्शनात्

அன்பே, மனிதன் குழந்தைப் பருவம், இளமை அல்லது முதுமையில் செய்த பாவம்—அறியாமையாலோ அறிந்தே செய்ததாலோ—அனைத்தும் சாண்டில்யேஸ்வர தரிசனத்தால் அழிகிறது.

Verse 126

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये शाण्डिल्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षड्विंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாச-க்ஷேத்ர-மாஹாத்ம்ய’ பகுதியில் ‘சாண்டில்யேஸ்வர-மாஹாத்ம்ய-வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று இருபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.