Adhyaya 12

Verse 1

ईश्वर उवाच । या संज्ञा सा स्मृता राज्ञी छाया या सा तु निक्षुभा । राजृ दीप्तौ स्मृतो धातू राजा राजति यः सदा

ஈஸ்வரன் கூறினார்— சஞ்ஞை ‘ராஜ்ஞீ’ என நினைக்கப்படுகிறாள்; சாயை ‘நிக்ஷுபா’ என அழைக்கப்படுகிறாள். ‘ராஜ்’ தாது ‘ஒளிர்தல்’ என்ற பொருளில் கூறப்படுகிறது; ஆகவே எப்போதும் ஒளிர்வவன் ‘ராஜா’ எனப்படுகிறான்।

Verse 2

अधिकं सर्वभूतेभ्यस्तस्माद्राजा स उच्यते । राजपत्नी तु सा यस्मात्तस्माद्राज्ञी प्रकीर्तिता

அவன் எல்லா உயிர்களிலும் மேலானவன்; ஆகவே ‘ராஜா’ எனப்படுகிறான். அவள் அரசனின் மனைவி என்பதால் ‘ராஜ்ஞீ’ எனப் புகழப்படுகிறாள்।

Verse 3

क्षुभ संचलने धातुर्निश्चला तेन निक्षुभा । भवंति ह्यथवा यस्मात्स्वांगीयाः क्षुद्विवर्जिताः

‘க்ஷுப்’ தாது ‘அசைவு/கலக்கம்’ என்ற பொருளில் வரும்; அவள் அசையாதவளாக இருப்பதால் ‘நிக்ஷுபா’ எனப்படுகிறாள். அல்லது அவளது உடலிலிருந்து பிறந்தவர்கள் பசியின்றி இருப்பர் என்பதால்।

Verse 4

छाया तां विशते दिव्या स्मृता सा तेन निक्षुभा । सांप्रतं वर्तते योऽयं मनुर्लोके महामते

தெய்வீகமான சாயை அந்த ஸஞ்ஞையில் புகுந்தாள்; ஆகவே அவள் ‘நிக்ஷுபா’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறாள். ஓ மகாமதியே, இப்போது உலகில் செயல்படும் மனு—

Verse 5

तस्यान्ववाये जातस्तु शंखचकगदाधरः । यमस्तु मात्रा संशप्तो हीनपादो धरातले

அவனுடைய வம்சத்தில் சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கியவன் பிறந்தான். ஆனால் யமன் தாயின் சாபத்தால் பூமியில் கால்கள் குறைபட்டவனானான்.

Verse 6

प्रभासक्षेत्रमासाद्य चचार विपुलं तपः । वर्षाणामयुतं साग्रं लिंगं पूजितवान्प्रिये

பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அவன் பெரும் தவம் செய்தான். ஓ பிரியே, பத்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு சற்றே மேலாக லிங்கத்தை வழிபட்டான்.

Verse 7

तुष्टश्चाहं ततस्तस्य वराणां च शतं ददौ । अद्यापि तत्र देवेशि यमेश्वरमिति श्रुतम् । यमद्वितीयायां दृष्ट्वा यमलोकं न पश्यति

அப்போது நான் மகிழ்ந்து அவனுக்கு நூறு வரங்களை அளித்தேன். ஓ தேவேசி, அந்த இடம் இன்றும் ‘யமேஸ்வர’ என்று புகழ்பெற்றது. யமத்விதீயா நாளில் அவரை தரிசித்தால் யமலோகம் காண வேண்டியதில்லை.

Verse 12

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये यमेश्वरोत्पत्तिवर्णनंनाम द्वादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் காண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘யமேஸ்வரோற்பத்தி-வர்ணனம்’ எனப்படும் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது.