Adhyaya 110

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे प्रभासेश्वरमुत्तमम् । गौरीतपोवनाद्देवि पश्चिमे समुदाहृतम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், ஓ அழகிய இடையுடைய தேவியே, கௌரியின் தவவனத்தின் மேற்கில் இருப்பதாகப் புகழப்படும் பரம பிரபாசேஸ்வரனை நாடிச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

धनुषां सप्तके देवि नातिदूरे व्यवस्थितम् । स्थापितं तन्महालिंगं वसूनामष्टमेन हि

ஓ தேவியே, அது மிகத் தொலைவில் இல்லை—ஏழு வில் அளவு தூரத்தில் உள்ளது. அந்த மகாலிங்கத்தை வாசுக்களில் எட்டாவது ஒருவர் நிறுவினார்.

Verse 3

प्रभास इति नाम्ना हि शिवपूजारतेन वै । स पुत्रकामो देवेशि प्रभासक्षेत्रमागतः

தேவேசி, ‘பிரபாச’ என்ற பெயருடைய ஒருவர் சிவபூஜையில் ஈடுபட்டிருந்தார். மகன் வேண்டி அவர் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தார்.

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महालिङ्गं चचार विपुलं तपः । आग्नेयमिति विख्यातं दिव्याब्दानां शतं प्रिये

மகாலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்து, ஓ பிரியே, ‘ஆக்னேய’ என்று புகழ்பெற்ற தலத்தில் அவர் நூறு திவ்ய ஆண்டுகள் பெருந்தவம் செய்தார்।

Verse 5

ततस्तस्य महादेवि सम्यक्छ्रद्धान्वि तस्य वै । तुतोष भगवान्रुद्रो ददौ यन्मनसीप्सितम्

அப்போது, ஓ மகாதேவி, அவரது உண்மையான உறுதியான பக்தியால் பகவான் ருத்ரன் மகிழ்ந்து, அவர் மனத்தில் விரும்பியதை அருளினார்।

Verse 6

बृहस्पतेस्तु भगिनी भुवना ब्रह्मवादिनी । प्रभासस्य तु सा भार्या वसूनामष्टमस्य च

பிரகஸ்பதியின் சகோதரி புவனா பிரம்மவித்தையில் நிலைத்தவள். அவள் வசுக்களில் எட்டாமான பிரபாசனின் மனைவியாக ஆனாள்.

Verse 7

विश्वकर्मा सुतस्तस्याः सृष्टिकर्ता प्रजापतिः । देवानां तक्षको विद्वान्मनोर्मातामहः स्मृतः

அவளிடமிருந்து விஸ்வகர்மா பிறந்தார்—படைப்பை அமைக்கும் பிரஜாபதி. அந்த அறிவுடைய தக்ஷகன் தேவர்களின் சிற்பி; மனுவின் தாய்வழித் தாத்தா என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 8

तक्षकः सूर्यबिंबस्य तेजसः शातनो महान् । एवं तस्याऽभवत्पुत्रो वसूनामष्टमस्य वै

அந்த மகா தக்ஷகன் சூரிய வட்டத்தின் எரியும் ஒளியைத் தணிப்பவன். இவ்வாறு அவனிடமிருந்து ஒரு மகன் பிறந்தான்—வசுக்களில் எட்டாமவன்.

Verse 9

प्रभासनाम्नो देवेशि तल्लिंगाराधनोद्यतः । इति ते कथितं देवि प्रभासेश्वरसूचकम्

தேவேஸ்வரியே! ‘பிரபாச’ எனப்படும் அந்த லிங்கத்தை அவர் வழிபடத் தொடங்கினார். தேவியே! பிரபாசேஸ்வரனை வெளிப்படுத்தும் செய்தியை உனக்கு நான் கூறினேன்.

Verse 10

माहात्म्यं सर्वपापघ्नं सर्वकामप्रदं शुभम् । यस्तं पूजयते भक्त्या सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

இந்த மாஹாத்மியம் மங்களமானது—அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிப்பதும், எல்லா நற்காமங்களையும் அளிப்பதும். சரியான நம்பிக்கையுடன் பக்தியால் அவரை வழிபடுவோர் பயன் பெறுவர்.

Verse 11

भूमिशायी निराहारो जपन्वै शतरुद्रियम् । माघे मासि चतुर्दश्यां स्नात्वा सागरसंगमे

பூமியில் படுத்து, நிராஹாரமாக இருந்து, சதருத்ரீயத்தை ஜபித்தபடி—மாசி (மா஘) மாத சதுர்தசியன்று கடல் சங்கமத்தில் நீராடி…

Verse 12

पंचामृतेन संस्नाप्य पूजयित्वा विधानतः

பஞ்சாமிருதத்தால் இறைவனுக்கு அபிஷேகம் செய்து, விதிப்படி வழிபாடு செய்து…

Verse 13

य एवं कुरुते देवि सम्यग्यात्रामहोत्सवम् । स मुक्तः पातकैः सर्वैः सर्वकामैः समृद्ध्यते । वृषस्तत्रैव दातव्यः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

தேவி, இவ்விதமாக முறையாக யாத்திரை மகோৎসவத்தை நடத்துபவன் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, எல்லா விருப்பங்களாலும் நிறைவு பெறுவான். யாத்திரை பலனை நாடுவோர் அங்கேயே காளை (விருஷப) தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 110

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रभासेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम दशोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘பிரபாசேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்றுப் பத்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.