Adhyaya 109
ஈசுவரன் மகாதேவியிடம் உயர்ந்த அனிலேஸ்வரத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்லுமாறு உபதேசிக்கிறார். அது வடதிசையில் மூன்று தனுசு தூரத்தில் இருப்பதாகத் துல்லியமாகக் கூறப்படுகிறது. அங்குள்ள லிங்கம் ‘மஹாப்ரபாவம்’ உடையது; அதன் தரிசனமே பாபநாசனமாக விளங்குகிறது. கதையில் அனிலன் வசுக்களில் ஐந்தாம் வசுவென குறிப்பிடப்படுகிறான். அவன் மிகுந்த ஸ்ரத்தையுடன் மகாதேவனை ஆராதித்து சிவனைப் பிரத்யட்சமாக்கி, முறையாக லிங்கத்தை நிறுவினான். ஈசனின் அருளால் அவன் மகன் மனோஜவன் வலிமையும் அதிவேகமும் பெற்றான்; அவன் இயக்கம் யாராலும் கண்டறிய முடியாததாகச் சொல்லப்படுகிறது. அந்த மூர்த்தி/ஸ்தலத்தை தரிசிப்போர் துன்பமின்றி இருப்பர்; ஊனமின்மை, வறுமையின்மை போன்ற மங்கள பலன்கள் கூறப்படுகின்றன. லிங்கத்தின் மீது ஒரு மலரை மட்டும் அர்ப்பணித்தாலும் சுகம், செல்வம், அழகு கிடைக்கும். இந்த பாபநாசக மாஹாத்மியத்தை கேட்டு அனுமோதிப்பவர்க்கு வேண்டிய பயன் நிறைவேறும் எனப் பலश्रுதி முடிகிறது.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अनिलेश्वरमुत्तमम् । तस्योत्तरेशानदिक्स्थं धनुषां त्रितये प्रिये
ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் சிறந்த அனிலேஸ்வரரிடம் செல்ல வேண்டும். பிரியே, அது அதன் வடக்கில் ஈசான திசையில், மூன்று வில் அளவு தூரத்தில் உள்ளது.
Verse 2
लिंगं महाप्रभावं हि दर्शनात्पापनाशनम् । वसूनां पञ्चमो योऽसावनिलः परिकीर्तितः
அந்த லிங்கம் மஹாப்ரபாவமுடையது; அதை தரிசித்த மாத்திரத்தில் பாபங்கள் நாசமாகும். புகழ்பெற்ற ‘அனிலன்’ வசுக்களில் ஐந்தாவதாகக் கூறப்படுகிறான்.
Verse 3
स चाऽराध्य महादेवं प्रत्यक्षीकृतवान्भवम् । लिंगं प्रतिष्ठयामास सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः
அவன் மகாதேவனை ஆராதித்து பவனை (சிவனை) கண்முன் பிரத்யட்சமாக்கினான். முறையான பக்தி-ஸ்ரத்தையுடன் அந்த லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தான்.
Verse 4
एवमीशप्रभावेन सुतस्तस्याऽप्यभूद्बली । मनोजवेति विख्यातो ह्यविज्ञातगतिस्तथा
இவ்வாறு ஈசனின் பிரபாவத்தால் அவனுடைய மகனும் மகாபலவானானான். ‘மனோஜவ’ எனப் புகழ்பெற்ற அவனுடைய நடைவும் அஞ்ஞேயமாயிருந்தது.
Verse 5
तं दृष्ट्वा व्याधिना मर्त्यो पीड्यते न कदाचन । नान्धो न बधिरो मूको न रोगी न च निर्धनः । कदाचिज्जायते मर्त्यस्तेन दृष्टेन भूतले
அவரை (அந்தத் திருத்தலத்தின் சிவனை) தரிசித்தால் மனிதன் இனி ஒருபோதும் நோயால் துன்புறான். இவ்வுலகில் அவரைக் கண்டவன் எந்நேரமும் குருடனாகவும் செவிடனாகவும் ஊமையாகவும் நோயாளியாகவும் ஏழையாகவும் பிறப்பதில்லை.
Verse 6
पुष्पमेकं तु यो दद्यात्तस्य लिंगस्य चोपरि । सुखसौभाग्यसंपन्नः स सदा रूपवान्भवेत्
அந்த லிங்கத்தின் மேல் ஒரு மலரையேனும் அர்ப்பணிப்பவன் இன்பமும் நற்பேறும் நிறைந்தவனாகி, எப்போதும் அழகுருவுடன் விளங்குவான்.
Verse 7
इत्येवं कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । श्रुत्वाऽनुमोद्य भावेन सर्वकामैः समृद्ध्यते
தேவி, இவ்வாறு பாபநாசகமான மஹாத்மியம் கூறப்பட்டது. இதை பக்தியுடன் கேட்டு மனமார ஒப்புக்கொள்பவன் எல்லாக் காமங்களாலும் நிறைவு பெறுவான்.
Verse 109
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ऽनिलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम नवोत्तरशतत मोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மஹாத்மியம்’ பகுதியில் ‘அநிலேஸ்வர மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.