Adhyaya 41

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । धन्यास्तु नरलोकास्ते गोमत्यां तु कृतोदकाः । पूजयिष्यंति ये कृष्णं केतकीतुलसीदलैः

ஸ்ரீப்ரஹ்லாதர் கூறினார்—மனித உலகில் கோமதியில் நீராடுவோர் நிச்சயம் பாக்கியசாலிகள்; கேதகி மலரும் துளசி இலைகளும் கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிபடுவோரும் பாக்கியசாலிகள்।

Verse 2

न तेषां संभवोऽस्तीह घोरसंसा रगह्वरे । तेषां मृत्युः पुनर्नास्ति ह्यमरत्वं हि ते गताः

அவர்களுக்கு இந்தக் கொடிய சம்சாரக் குழியில் மீண்டும் பிறப்பு இல்லை. அவர்களுக்கு மறுமுறை மரணம் வராது; ஏனெனில் அவர்கள் அமரத்துவத்தை அடைந்துள்ளனர்।

Verse 3

अन्यत्र वै यतीनां तु कोटीनां यत्फलं भवेत् । द्वारकायां तु चैकेन भोजितेन ततोऽधिकम्

வேறிடங்களில் கோடிக்கணக்கான யதிகளுக்கு அன்னதானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, த்வாரகையில் ஒரே யதிக்கு அன்னம் அளித்தாலே அதைவிட மேலான பலன் உண்டாகும்।

Verse 4

अतीतं वर्त्तमानं च भविष्यद्यच्च पातकम् । निर्द्दहेन्नास्ति संदेहो द्वारका मनसा स्मृता

கடந்த, நிகழ், வருங்காலப் பாவங்கள் அனைத்தும்—சந்தேகமின்றி—மனத்தில் துவாரகையை நினைத்த மாத்திரத்தில் எரிந்து அழிகின்றன।

Verse 5

ज्ञात्वा कलियुगे घोरे हाहाभूतमचेतनम् । द्वारकां ये न मुञ्चन्ति कृतार्थास्ते नरोत्तमाः

கொடுமையான கலியுகத்தில் மக்கள் அலறி அலைந்து மயக்கமுற்று விவேகம் இழப்பார்கள் என்பதை அறிந்து, துவாரகையை விட்டு விலகாத நரோத்தமர்கள் உண்மையிலே கೃತார்த்தர்கள் ஆவர்।

Verse 6

मृतानां यत्र जंतूनां श्वेतद्वीपे स्थितिः सदा

எங்கு இறந்த உயிர்களுக்கு ஸ்வேதத்வீபத்தில் எப்போதும் உறுதியான வாசஸ்தலம் கிடைக்கிறது।

Verse 7

अग्निष्वात्ता बर्हिषद आज्यपाः सोमपाश्च ये । एकविंशतिः पितृगणा द्वारकायां वसंति ते

அக்னிஷ்வாத்தர், பர்ஹிஷதர், ஆஜ்யபர், சோமபர் ஆகிய பித்ருகணங்களின் இருபத்தொன்று வகுப்புகளும் துவாரகையில் வாசம் செய்கின்றன।

Verse 8

पुष्करादीनि तीर्थानि गंगाद्याः सरितस्तथा । कुरुक्षेत्रादि क्षेत्राणि काश्यादीन्यूषराणि च

புஷ்கரம் முதலான தீர்த்தங்கள், கங்கை முதலான புனித நதிகள், குருக்ஷேத்திரம் முதலான க்ஷேத்ரங்கள், காசி முதலான புண்ணியத் தலங்கள்—இவை அனைத்தும் இங்கேயே ஒன்றுகூடியுள்ளன।

Verse 9

गयादिपितृतीर्थानि प्रभासाद्यानि यानि च । स्थानानि यानि पुण्यानि ग्रामाश्च निवसंति वै

கயா முதலிய பித்ரு-தீர்த்தங்களும், பிரபாசம் முதலிய புனிதத் தலங்களும், எத்தனை புண்ணிய ஸ்தலங்களும் பாவன கிராமங்களும் உள்ளனவோ—அவை அனைத்தும் நிச்சயமாக இங்கேயே நிலைகொண்டுள்ளன.

Verse 10

काश्यादिपुर्यो या नित्यं निवसंति कलौ युगे । नित्यं कृष्णस्य सदने पापिनां मुक्तिदे सदा

காசி முதலிய புண்ணிய புரிகள் கலியுகத்திலும் நிலைத்திருப்பதுபோல், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருநிலையிலும் எப்போதும் பாவிகளுக்குக் கூட இடையறாது மோக்ஷம் அருளப்படுகிறது.

Verse 11

वैशाखशुक्लद्वादश्यां प्रबोधिन्यां शेषतः । वैशाख्यां दैत्यशार्दूल कल्पादिषु युगादिषु

வைசாக சுக்ல த்வாதசி—சிறப்பாக ‘பிரபோதினி’ திதியில்—மேலும் வைசாக மாதத்திலும், ஓ தைத்ய-சார்தூலா, கல்பங்களின் யுகங்களின் தொடக்கங்களிலும் (இவ்வாறே ஆகும்).

Verse 12

चंद्रसूर्योपरागेषु मन्वादिषु न संशयः । व्यतीपातेषु संक्रांतौ वैधृतौ दैत्यनायक

சந்திர கிரகணமும் சூரிய கிரகணமும் நேரும் போது, மன்வந்தர முதலிய சந்திக் காலங்களிலும்—ஐயமில்லை—வ்யதீபாதம், சங்கிராந்தி, வைத்ருதி யோகங்களிலும், ஓ தைத்யநாயகா!

Verse 13

तिलोदकं च यद्दत्त तत्स्थले पितृभक्तितः । तत्सर्वमक्षयं प्रोक्तं गोमत्यां स्नानपूर्वकम्

அந்தத் தலத்தில் பித்ரு-பக்தியுடன் அளிக்கப்படும் திலோதகம்—கோமதியில் நீராடிய பின்—அது அனைத்தும் அழியாத பலன் தருவதாக கூறப்படுகிறது.

Verse 14

येऽत्र श्राद्धं प्रकुर्वंति पिंडदानपुरःसरम् । तेषामत्राक्षया तृप्तिः पितॄणामुपजायते

இங்கே பிண்டதானத்தை முதன்மையாகக் கொண்டு சிராத்தம் செய்பவர்களுக்கு, அவர்களின் பித்ருக்களுக்கு இங்கேயே அழியாத திருப்தி உண்டாகிறது.

Verse 41

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे चतुर्थ द्वारकामाहात्म्ये गोमतीस्नान कृष्णपूजन यतिभोजन दान श्राद्धादिसत्फलवर्णनंनामैकचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் நான்காம் த்வாரகா மாஹாத்ம்யத்தில் ‘கோமதியில் ஸ்நானம், கிருஷ்ண பூஜை, யதி-போஜனம், தானம், சிராத்தம் முதலியவற்றின் நற்பலன் வர்ணனை’ எனும் நாற்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.